|
وقتی فیلمسازان ایرانی ، مردم و فرهنگ و هر آنچه که به ایران و ایرانی مربوط می شود را در فیلمهای سینمایی و نلویزیونی به مسخره می گیرند انتظار دارید که مردم به تماشای فیلمهایتان بنشینند؟؟ در فیلمهای تلویزیون ایران خیلی ها به مردم حرف بد می زنند و اگر خانمی مانتو و روسری شاد و خوش رنگ بپوشد در فیلمها مسخره اش می کنند ولی در سریال یانگوم همه خوش پوش هستند و حتی بدترین دشمنان هم نسبت به همدیگر مودب هستند. فیلم و سینما در هر ژانری که باشد در نهایت یعنی تفریح و سرگرمی. هر فیلمی حتی اگر درباره موضوعات جدی مثل سیاست و تاریخ باشد اگر شیرین تعریف نشود به دل نمی نشیند و مردم استقبال نمی کنند. فیلمسازان ایرانی نمی توانند فیلمهایشان را شیرین و دلنشین بسازند زیرا عنصر سرگرمی را که ذات هر فیلمی هست را از یاد برده اند . سریال جواهری در قصر با اینکه قصه اش خیلی با دروغ پردازی عجین شده است و کره ای ها را نابغه نشان می دهد اما چون شیرین بیان می شود و سرگرم کننده است تماشاگر را تا به اخر به دنبال خود می کشاند. درست مثل مادر بزرگ ها ی قدیمی که قصه های ایرانی را چنان زیبا و شیرین تعریف می کردند که همه دوست داشتند که یک قصه را بارها و بارها بشنوند ، هنری که فیلمسازان کنونی ایران از آن بی بهره اند.
|
کارل مالدن، اسطوره سینمای کلاسیک درگذشت + عکسها
