فيلم را در سينما سپيده ديدم. به عنوان كار اول يك فيلمساز مستند؛ فيلم خوب و تاثيرگذاري است. كاراكتر و فضاي مستند فيلم به واقع گرايي اثر كمك شاياني كرده است. فيلم با تماشاگرش صادق و روراست است و دروغ نمايي كه بلاي جان اغلب فيلمهاي ايراني است كمتر در فيلم ديده مي شود.

به نظرم فيلم فيلمي دروغگو بود كه مي خواست اداي بامزگي اداي فيلم تجربي اداي هر چيز خوب را درآورد. حجت را هم گمانم اشتباه شناخته ايد. يا پاره اي ديالوگ ها را نشنيده ايد. او مثل يك انسان زميني با همه ي اين آدم هايي كه مي آيند يك جوري تا مي كند. پيش روحاني نماز مي خواند. با دختر نقاش كنار مي آيد. با خارجي ها زندگي موزه اي ايراني نمايش مي دهد و دروغ مي گويد يعني چيزي مي گويد كه آنها خوششان بيايد. فيلم دروغگو بود و غير اورجينال.