سينماي ما - نوید غضنفری: موقع شنیدنِ تک تکِ قطعه هایی که میشل جیاچینو برای «راتاتویی» نوشته و ساخته، دائم باید حواستان به حرکات غیر ارادی و شیرین عقل وارِ خود (مخصوصا اگر دارید با هدفون و در یک جمع گوش اش می دهید) باشد. این که نکند یک وقت از روی ذوق مرگی زیاد، خودتان را بغل کنید! و این خصیصه کم یاب و غبطه انگیزِ آلبوم موسیقی متنِ «راتاتویی» از همان اولین قطعه اش، ترانه «Le Festin» (کلمه ای فرانسوی به معنیِ ضیافت و بزم) با اجرایِ شیرینِ کامیل، کاملا مشخص و معلوم است. انگار پیکساری ها طیِ گزینش عواملِ سازنده حواس شان شش دانگ جمع بوده که عقیده گران قدرِ آنتون ایگو، منتقدِ وسواسی و نکته سنجِ داستان شان را دائم در نظر داشته باشند، این که می گوید:«هرکسی نمی تواند یک هنرمند خوب باشد اما یک هنرمند خوب می تواند از هر جایی باشد». جیاچینو هم کارِ حرفه ایش را با ساختن موسیقی برای بازی های ویدئویی و چند سریال تلویزیونی از جمله «Lost» شروع کرده و از موسیقی هایی که برای سینما ساخته، می توان به «مأموریت:غیرممکن 3» و «شگفت انگیزها» اشاره کرد.
موسیقیِ «راتاتویی» درست مثل میزهایِ پر و پیمان و شلوغِ رستورانِ آخر ماجرا است. همه سبک و ریتمی درش پیدا می شود. از صدای آکاردئون که نوای پاریس است گرفته تا گیتار هاوایی، از ریتمِ جزِ پر براس تا والتزهای دل برانه. نام هایی هم که برای قطعه ها در نظر گرفته شده نمکی است: «سفارشِ مخصوص» یا مثلا «بوسه و سرکه». خلاصه با شنیدن هر کدام از قطعه ها، هم چون رِمی که برای اولین بار با ترکیب طعم ها و مزه ها آشنا شده، دیوانه وار «بووم...زَپ» می گوییم و از جانبِ اطرافیان به جنون متهم می شویم لابد!
الان که این یادداشت دارد نوشته می شود، موسیقیِ کلیشه ای و بی خاصیتِ داریو ماریانلی برایِ «تاوان» اسکار را ربوده. یادداشتی که عمدی گذاشته بودم اش نتایج معلوم شود و با گذاشتن قطعه شوخ و شنگِ پایانی، با نامِ بانمکِ «End Creditouille» و با ریتمِ سالسا، این ضیافت را کامل کنم که نشد. اما عیب ندارد، همه چیز همیشه آن طور که تو می خواهی پیش نمی رود. مگر نه این که دست آخر از طرفِ قانونِ سرد و بی روحِ اداره بهداشتِ پاریس، درِ رستوران گوستو را تخته می کنند اما اساتید، در مجلس بزم دیگر و در جای دیگری دوباره دور هم جمع می شوند و صفا می کنند.