حالا اگه ایران بود، همه‌ی منتقدا از این اپرا به عنوان بزرگترین اثر موسیقایی قرن یاد می‌کردن!

حالا اگه ایران بود، همه‌ی منتقدا از این اپرا به عنوان بزرگترین اثر موسیقایی قرن یاد می‌کردن!

من به عنوان یک ایرانی به ایرانی بودنم به خاطر وجود افرادی همانند کیارستمی افتخار می کنم. افرادی که با تلاشها و کوششهای بسیار باعث عظمت و ابهت نام ایران زمین شده اند. درسالهای جنگ تحمیلی که «غرب» با دستگاه های عظیم و غول پیکر خود یعنی رسانه های جهانی اش اعم از تلویزیون و سینما سعی می کرد که چهره ای منفی و زشت و پلید از مردم مملکت ما به نمایش بگذارد، کیارستمی با شاهکارش " خانه دوست کجاست" چهره ای کاملا متضاد از ایرانیان را به جهانیان معرفی کرد؛ چهره ای که علاوه براینکه جنگ طلب نبود، بلکه بسیار هم صلح جو و مهربان و معصوم بود. معصومیت کودک فیلم " خانه دوست..."و تلاش مداوم او برای رساندن دفترچه به دوستش، سمبل پاکی و صداقت و فداکاری همه ملت ایران بود. این اثر پنجره ای شد برای تماشای کشور ما از سوی جهانیان.

کیارستمی به واقع و بی تردید باعث پرآوازه شدن نام ایران شده است. دیگر محال است که هنردوست و سینمادوستی درجهان نام کیارستمی به گوشش نخورده باشد و اثری از او را ندیده باشد. او « شاعر سینمای ایران » است. غنا، شفافیت، صداقت و لطافت موجود درفیلمهای او قابل قیاس با هیچ کارگردانی نیست.

او درچندین سال اخیر علاوه برفیلمسازی، با اجرای تعزیه در شهر رم و همین اپرای " کوزی فان توته" درفرانسه و ... باز نام ایران را به عنوان کشوری صاحب فرهنگ غنی و تمدنی کهن معرفی کرده است. با آرزوی سلامتی و طول عمر برای کیارستمی و هرکسی که نام ایران را پرآوازه کند.

ما که از اپرا چیزی نمی دونیم تو ایران! چون نداریم عملاً

به طور عادی هم که قضاوتمون کپی نظر غربیهاست. حالا خوب یا بد.

کیارستمی رو منقدین عزیز وطنی کشف نکردند، بلکه نگاه غربی وارداتی، ما رو متوجه نبوغش کرد.

بنابرین هموطنان عزیز صبر کنند ببینیم در فرانسه راجع به این اجرا چی می گن تا شمشیر عقده هامون رو آخته کنیم. نمی دونم شانس آورد کیارستمی یا نه که زبان حافظ و سعدی زیاد شناخته شده نیست اونور دنیا! و گرنه چه شیرتوشیری می شد قضاوت راجع به کارهای مرتبطش با این بزرگان (گرچه همین الان هم هست)!