سينماي ما - آرمين ابراهيمي: 1- برای من، به عنوان یک مخاطب که هنر را تقریبا پیگیرانه دنبال می کند بسیار جای عجب بود که چرا بعد از خبر مسرت بخشی که راجع به حضور هنرمند بزرگ و نازنین «محمد مطیع» پخش شد کم ترین واکنشی، آنطور که در خورد چنین موضوعی ست، از جانب علاقه مندان و هنردوستان که بایست به هنر و ستاره گان آن به دیده ی تحسین بنگرند و بیش از انسان های عادی و فارغ بال به آن توجه کنند منتشر نشد. و جالب آن که عینا همین برخورد را از جانب دوستان و همکاران ام که غالبا یا خودشان دست در تولید آثار هنری دارند یا از طرفداران پا قرص عوالم هنری هستند دریافت کردم. برای من، که از شیفته گان بازی اٌستادی چون محمد مطیع هستم و تمام آثار این بزرگ –آن ها را که بر روی نگاتیو ضبط شده اند نه نمایش ها- را بارها و بارها به تماشا نشسته ام و پلان به پلان شان را از حفظ هستم، بسیار عجیب بود که چطور ده نفر در این جماعت پٌر مدعای عصبی پیدا نشد که نسبت به این خبر –و آن دیدار رادیویی- یک واکنش کوچک و مختصر بروز بدهد و هر چه کم و گذرا و هر چه نه در حد و اندازه های چنان انسان سبز و ویژه یی یک پیام و یاد به جا بگذارد. برایم تکرار شد «مخاطبان» آدم هایی هستند اهل جنجال های پوچ و حاشیه ها و زردی ها –همانطور که اهل «نود»!- و آدم هایی هستند که به ساده گی بزرگان شان و پایه های –محدود و اندک- اصیل هنرشان را به فراموشی می سپارند و البته این موضوع برایم بسیار بی اهمیت است، چون خون دل خوردن برای مٌشتی حیوان –از این لفظ مرنجید، زیرا هیچ لفط بدی نیست. استعاره یی ست از موجودی زنده که فاقد احساسات و شعور و منطق است و تنها محدود به موجودات چهار پا نمی باشد- کاری بس عبس و بی نتیجه است. به خودم تبریک گفتم و خرسند شدم از این که هنوز تمام و کمال دل و روح به بی تفاوتی سپرده ام. گفتم آن آثار را بارها و بارها دیده ام و از برم؟ خیلی وقت ها پیش می آید، که جذابیت و ماندگاری یک اثر را بایست جایی جٌز از عناصر اصلی آن جستجو کرد. من هم آن آثار را شاید نه به دلیل زیبایی نداشته خودشان، که بیشتر به دلیل بازیگران شان دوست دارم. «رضا هف خط» ساخته «حسین ترابی» برای من یکی از خاطره انگیز ترین فیلم هاست، فیلم فارسی بدی است، زاویه و زیبایی و از این حرف ها ندارد، اما برای من، تماشای «ممل» با بازی مطیع نازنین چنان دل انگیز است که فیلم را با یک گونی فیلم تئوریک و مهمل که این روزها ساخته می شود و مثلا هم «فیلمفارسی» نیست عوض نمی کنم. در «کلاغ» اثر «بیضایی» نقش مطیع آن آخرها، نقش هفتم و هشتم است، اما برای من که فیلم را دوست ندارم قوت قلب و مایه ی انرژی است تا بتوانم فیلم را به آخر برسانم. «وکیل اول» را دوست ندارم و حتا اسم کارگردانش را هم درست یادم نیست، اما تمام سکانس های حضور مطیع را می توانم چشم بسته بازخوانی کنم. تمام سکانس های بازی درخشان او در «افسانه سلطان و شبان» –که به اثر بالینی ما تبدیل شده بود- را می توانم بازخوانی کنم. این یک عشق محض کور به یک هنرمند نیست. مثل آن هایی که عاشق ستاره گان شکسته یی نظیر «فردین» شدند یا آن هایی که همین حالا عاشق هزار بار بدتر از اویند؛ عاشق لمپن هایی که به زور و ضرب برچسب بازیگر و آکتور به خودشان چسبانده اند و در آثار مبتذل جاری شلنگ تخته می اندازند. عشق من به مطیع از بازی های خوب و درست او می آید. از بازی های بازیگری که می توانست با کمی اقبال در این سرزمین بی اقبالِ بی ستاره تبدیل به یکی از مهم ترین بازیگران ایرانی بشود. گرچه شد. گرچه هست. این مهم نیست که کسی ندید و کسی نفهمید و به قول مشهور انگار نه خانی آمد و نه رفت، مهم این است که هنر مام پر عاطفه ی گشاده بالی ست که فرزندان راستین اش را تا دهر به جان محفوظ و گرامی می دارد، و زیستن و زنده ماندن هنرمند در هنر را عشق است. اٌمید آن که حالا که مطیع به کشور بازگشته است و دارد فعالیت هایش را شروع می کند و گویی در سریالی هم بازی کرده، ما کمی به خودمان بیاییم، و با همایت از هنرمندی چنین که لحظاتی ناب و شور آور در سینمای ایران ثبت کرده و در اوج بحران بازیگر و بازی خوب نقش های جاندار و پٌر مایه از خودش باقی گذاشته است، دلیلی باشیم بر بازی های بیشتر و وسیع تر او.

2- دوشنبه روز گذشته از شبکه دوم سیما یک عدد مستندی پخش شد از پشت صحنه ی «آواز گنجشک ها» ساخته ی «مجید مجیدی» -که قرار است به عنوان شوخی در مراسم اٌسکار امسال شرکت کند- به نام «کابوس یک رویا» به کارگردانی «محمدعلی فارسی»، که این مستند/پشت صحنه می تواند در مقام یک جور دست انداختن خیلی درجه یک از محیط هنری پیرامون فیلمسازان ایرانی به حساب بیاید. ما مطلقا نمی دانیم که این سبک خاص از روی مقصود خاصی به وجود آمده و در اثر مشهود است یا بر حسب غفلتی از فاق نظرگاه سازنده گان این مجموعه جسته است، خٌلاصه، هر چه هست و هر چه بوده در نتیجه بیننده گان آشنا را حسابی می خنداند و به احتمال زیاد بیننده گان خارجی و غریبه اش را با درجه ی ثقیل و ابتدایی زنده گی هنری ما آشنا می سازد. می توانیم برای نمونه به نریشن بامزه ی فیلم اشاره کنیم که با آن لحن مخصوص گوینده اش –که بیشتر در برنامه خردسالان به کار می رود- در لحظات خاصی به تعبیرهای جالبی دامن می زند، همراه با قطع هایی از طغیان کردن خشم فیلمساز بیش از اندازه بزرگ ما، همراه با بٌرش هایی از بازیگران خردسال مجموعه که از سر و شانه ی هنرمند بیش از اندازه بزرگ ما بالا می روند و او را می بوسند و لٌپ اش را می کِشند و در این اوقات هم گوینده اشاره می کند که رابطه ی خوب فیلمساز با بچه ها ید طولایی در کارنامه ی او دارد و بعد بیننده شک می کند که نکند پشت این همه ماچ و لبخند یک مقدار ریا و چیزهای جعلی وجود دارد؟... سبک مستند در ارائه ی مسائل پشت صحنه ی یک فیلم که قرار است به عنوان نماینده ی یک کشور در یکی از مهم ترین جشنواره های سینمایی سال شرکت کند طوری ابتدایی و در جهت معکوس هدف است که شاید برای بیننده ی ایرانی چندان عجیب و بی سابقه نباشد اما ممکن است مخاطبان خارج نشین را که یحتمل گول ظاهر اثر اصلی را خورده اند کمی دلزده کند. چون می بیند که همه چیز آنقدرها هم که فکر می کرده جدی نیست.

3- ماهنامه ی اینترنتی «آدم برفی ها» به سرپرستی دکتر «رضا کاظمی» از این ماه و از این شماره با تغییرات اساسی در ظاهر و محتوا و رسالت و در شیوه ی نوین با حفظ بخش ماهنامه اش به پایگاه ارائه خبرهای روز سینما و ادبیات تبدیل می شود. ویژه گی عمده ی این مجموعه گسترده گی موضوعات و عدم محدودیت اش در منابع هنری است. به همین دلیل می توان از نقاشی و موسیقی و فلسفه نیز در ابعاد جهانی در کنار موضوعات اصلی این مجموعه یعنی سینما و ادبیات سراغ گرفت. کادر تحریریه ی این پایگاه به زودی کامل می شود و به استمرار می توان توقع یکی از منابع اطلاع رسانی خوب اینترنتی را از آن داشت.

4- دارم به این فکر می کنم که «مختارنامه» کی قرار است تمام بشود و بنشینیم گرم و آسوده توی مبل هایمان و تماشایش کنیم.