سینمای ما - سید ضیا هاشمی تهیه کننده سینما درباره اتفاقات اخیر اتحادیه تهیه کنندگان و توزیع فیلم ایران در گفت و گوی اختصاصی با سایت سینمای ما موضوع را از زاویه دیگری بررسی کرده است . به گفته هاشمی :« پرسش اصلی این است که در چرا این اختلاف ها و تنش ها در اتحادیه تهیه کنندگان همیشه بوده و است؟ دلیل اصلی این موضوع این است که اتحادیه فعلی جمع اضداد است و این موضوع بزرگترین چالش اتحادیه از سال 1367 تا کنون بوده است .چون در میان تهیه کنندگان تفکرات مختلفی وجود دارد، طبیعی است که باید صنف ها و سندیکا های مختلفی هم به وجود بیاید. تا زمانی که اقتصاد تعیین کننده همه چیز است و گروهی از اعضای اتحادیه فقط به پول وسرمایه فکر می کنند نتیجه همین خواهد بود و تنش ها تمامی ندارد.» هاشمی در ادامه توضیح داد :«بعضی اعضای اتحادیه تحمل عقاید دیگران و حتی تحمل فروش خوب بعضی از فیلم ها را ندارند. در میان اعضای اتحادیه افرادی حاضر هستند که در اصل شغل دیگری دارند و سال هاست فیلم نمی سازند و فقط به دلیل یار گیری در اتحادیه باقی مانده اند. به نظر من سندیکا تفکر خاصی را می طلبد و اتحادیه تهیه کنندگان تا به حال نه کاری برای اعضا کرده و نه نظارتی روی نیرو های آن وجود دارد. بعضی ها که دائم در شورای مرکزی حاضرند، با هتک حرمت دیگران وارد شده اند و با فشار و ارعاب و تهدید سیستم را نگه داشته اند . من حتی از به کار بردن لغت مافیا برای این ها ابا دارم چون این لغت مرام و منشی دارد که آقایان حتی فاقد آن هستند.» وی در مورد تشکیل صنف و سندیکای دیگری در کنار اتحادیه تهیه کنندگان به خبرنگار سایت سینمای ما گفت: « حتی در سینمای آمریکا هم چندین سندیکای مختلف وجود دارد که هر کدام اهداف خودشان را دنبال می کنند. تا زمانی که ادبیات و رفتار آقایان این گونه است و تا زمانی که صادر کننده خواننده و رقاصه بر یکی از سندیکا های اصلی سینمای ایران حاکم باشد ، چاره ای جز تشکیل صنف های دیگر نیست. متاسفانه ما ابدا زبان هم را نمی فهمیم و به لحاظ فرهنگی اختلاف سطح زیادی وجود دارد. وقتی برخی تصمیم گیرندگان اتحادیه 20 کلمه بیشتر بلد نیستند. چطور می توانیم درکنار هم کار کنیم؟» هاشمی مسائل اقتصادی را دلیل اصلی تمایل به حضور همیشگی در شورای مرکزی اتحادیه می داند و معتقد است:« جسارت بعضی ها به جایی رسیده که حتی مدیر کل نظارت و ارزشیابی و حوزه هنری را هم تهدید می کنند. آنها دوست دارند دائم جلوی ویترین قرار بگیرند و از این طریق با دولت ارتباط برقرار کنند.» هاشمی درباره موضوع تهیه کننده خصوصی و دولتی گفت: « این شعار مزخرف "بخش خصوصی بودن" را دولت باید جواب بدهد. آقایان چند سال پیش گفتند مدیر دولتی نمی تواند در شورای مرکزی اتحادیه باشد. این حرف به این معنا است که کار کردن در حوزه مدیریتی جمهوری اسلامی ننگ است؟! نمی دانم چرا مسئولان در مقابل این قضیه موضعی نمی گیرند و جوابی نمی دهند . با این تبصره عملا اتحادیه تجربه مدیران دولتی سینما را از دست می دهد.» هاشمی در ادامه تاکید کرد که تعدد سندیکا و اتحادیه از نظر قانونی هیچ مشکلی ندارد و اضافه کرد:« دوست داریم بدانیم طبق کدام قانون و با استناد به چه بندی از قانون جدا شدن از اتحادیه فعلی را غیر قانونی می دانند؟» سید ضیاء هاشمی با توجه به تجربه مدیریت دولتی آمارهای مختلفی را برای روشن شدن برخی ابهامات در این گفت و گو مطرح کرد:« در سال 1384 از مجوع 54 پروانه نمایش صادر شده، 22 فیلم متعلق به تهیه کننده هایی است که یا عضو اتحادیه نیستند یا اصالتا به لحاظ تفکری با آنها سنخیتی ندارند. شعار نخ نمای خصوصی سازی و تولید در بخش خصوصی عنوان و حربه ای شده که آقایان پشت آن قایم شده اند. سال 1383 در جشنواره فیلم فجر فقط 4 یا 5 فیلم از تولیدات اعضای اتحادیه بود و بقیه فیلم ها را دولت و تلوزیون و تهیه کننده / کارگردان ها و نهاد های مختلف دیگر تولید کرده بودند. » هاشمی با طرح این پرسش که« کارکرد حاکمیت ده ساله برخی اعضای اتحادیه برای نظام مندی و قانون مندی سینما چه بوده؟ » ادامه داد: « ما تفکر این جماعت را قبول نداریم و تا آخر مقاومت می کنیم. حاکمیت فیلمفارسی دوباره بازگشته و پایه گذارانش هم همین جماعت شورای مرکزی اتحادیه بوده و هستند. ما معتقدیم سندیکای تولید و توزیع باید از هم جدا شوند تا دیگر شاهد این نباشیم که طی یک دهه گذشته حدود 100 میلیارد تومان از فروش سینمای ایران فقط نصیب 3 دفتر فیلمسازی شود . این درآمد با له کردن حقوق دیگران و پا گذاشتن روی دوش سایر اعضا و از روش های نا سالمی مثل در انحصار گرفتن اکران به دست آمده است. به همین دلیل است که بعضی ها حاضرند همه چیزشان را بدهند تا در شورای صنفی نمایش حاضر باشند.