لطفا غمخوار فرهنگ و تمدن مملکت نباشید! (نگاهی به فیلم آتش سبز)

سينماي ما- امیررضا نوری پرتو:به راستی نوشتن درباره فیلمی که هر سکانس اش به شکنجه ای شبیه بود بسیار سخت و دشوار است. این سنگینی وقتی بیشتر نمود می کند که بخواهم از فیلمی ابراز انزجار کنم که کارگردانش شخصیتی مهم در عرصه مستندسازی تاریخ سینمای ایران است ( با یادی از مستند جام حسنلو) و فیلمنامه اولیه یکی از بهترین آثار تاریخ سینمای ایران - تنگنا - متعلق به اوست. همچنین اصلانی همکار فیلمنامه نویس دو فیلم مهم دیگر سینمای موج نو پیش ازانقلاب ( صبح روز چهارم و خداحافظ رفیق) بوده است. اما آتش سبز نه فیلمی بد که یک اثر غیر قابل تحمل است. اصلانی قرار است با روایت هفت حکایت تماشاگر غافل از تاریخ و تمدن و فرهنگ درخشان ایران زمین را از خواب بیدار کند اما تنها کاری که او موفق به انجام آن می شود به خواب بردن تماشاگر در سالن نمایش سینما است! هفت حکایت فیلم از لحاظ زمانی تقسیم بندی درستی ندارند و عاری از پیرنگ داستانی هستند. ضمن اینکه فرم گرایی بیهوده کارگردان در بیشتر صحنه ها تنها بر پیچیدگی غیر قابل تحمل فیلم افزوده است. ای کاش استاد اصلانی از این همه امکاناتی که در اختیارش قرار داده شده بود نهایت استفاده را می کرد و به لباس های رنگارنگ کاراکترها و لوکیشن های تاریخی و آواز همایون شجریان (که وصله ای نچسب به پیکره اثر است) دل نمی بست. اگر قرار است تاریخ و تمدن درخشان این مملکت را نه تنها برای جهانیان -بلکه برای مردم خودمان - به تصویر بکشیم قطعا تجربیاتی از جنس آتش سبز کارکردی معکوس خواهد داشت. ای کاش که هیات انتخاب فیلم ها این اثر مغشوش و بی سر و ته را برای بخش مسایقه سینمای بین الملل جشنواره انتخاب نمی کرد تا اندک آبرویی هم که برای ما نزد داوران و مهمانان خارجی وجود داشت به باد نمی رفت. استاد اصلانی! فیلم " شطرنج باد" شما اگرچه در زمان نمایش اش چندان قدر ندید اما در گذر ایام و سالها ارزش های نهفته اش کشف شد. اما مطمئن باشید که این موفقیت نه فقط در طول دهه های آینده بلکه تا قرن ها نیز برای " آتش سبز" رخ نخواهد داد!

سه شنبه,16 بهمن 1386 - 11:38:34