سینمای ما - امیر قادری: هنوز دو فیلم "شب" و "انعکاس" را ندیده ایم. ولی بین آن هایی که تماشا کردیم، کارنامه هیئت داوران جشنواره امسال قابل قبول بود. ( سوتی های قبلی را هیئت انتخاب داده اند که فیلمی مثل "تنها دو بار زندگی می کنیم"، اصلا در بخش مسابقه نبود که حالا نامزد بشود یا نشود. ) آن هم بعد از فاجعه پارسال، که انتخاب های هیئت داوران، یک آبروریزی تمام عیار، نه برای جشنواره فیلم فجر، که برای کل فرهنگ این مملکت به حساب می آمد. گاف امسال فکر می کنم حضور فیلم خسرو معصومی، "باد در علفزار می پیچد" است، که نه فقط من، که اغلب تماشاگرها و بر و بچه های منتقدی که می شناسم، چندان علاقه ای به اش نداشتند. مشکل وقتی بزرگ تر می شود که یادمان بیاید این فیلم محصول جوزان فیلم است و مسعود جعفری جوزانی، هم در هیئت داوران است و هم دارند بزرگداشت اش را امسال برگزار می کنند. کاش این یک لکه هم نبود.
اما در مورد باقی نامزدها، استثنائا این بار با حضور فیلم فیلمساز محبوب جشنواره، مجید مجیدی در اغلب رشته ها مشکلی نداریم. فیلم خیلی خوبی ساخته و حق اش است که فیلم اش، در مرحله بعد سیمرغ بلورین را در اغلب این رشته ها ببرد. فقط وقتی می بینیم مجیدی چه "بید مجنون" بسازد و چه "آواز گنجشک ها"، باز در همه رشته ها نامزد می شود، شوق و شادی آدم فروکش می کند. در مقام مقایسه هم به نظرم کنعان می توانست در رشته هایی مثل بهترین فیلمنامه نامزد دریافت جایزه شود که در کمال تعجب نشد. وقتی خبر نامزدها را در سایت "سینمای ما" گذاشتیم، کاربران سایت بیش ترین واکنش را به انتخاب نشدن ترانه علیدوستی داشتند. این هم از نظر مردم. اما نامزد شدن محمدرضا فروتن و افسانه بایگان، باز نشان می دهد که هیئت داوران، فیلم ها را بهتر از همیشه دیده اند. این که برای کارگردانی پرزحمت محمدعلی طالبی در "دیوار" هم ارزش گذاشته اند، باز نشانه خوبی است. و این که بازی محمد کاسبی در یکی از نقش های مکمل این فیلم دیده شده. به هر حال در کمال تاسف، این شاید تنها فیلم بخش مسابقه جشنواره است که مستقیما برای تماشاگری ساخته شده که برای تماشای اش به سینما می رود. اتفاقی که در دهه 1360 و 1370 در سینمای ایران می افتاد و حالا انگار دیگر قرار نیست بیفتد. خوب است که برگزار کنندگان جشنواره از اشتباه پارسال شان در انتخاب نامزدها درس گرفته اند. امسال انتخاب های نسبتا خوبی داشتند. اگر "باد در علفزار می پیچد" و جوزانی نبود که اصلا می شد محکم با کف دست به پشت شان کوبید.