لطفاَ ما را هم بازی دهید

سینمای ما - ساسان امیرکلالی: جشنواره بیست و هفتم فیلم فجر تقریباَ 2 ماه دیگر برگزار می شود. وقت زیادی نیست. تاکنون 5 دوره ی این جشنواره همزمان در مشهد برگزار شده است و گویا خوشبختانه قرار است بار دیگر ششمین دوره ی آن همزمان در تهران در مشهد برگزار شود. صرف نظر از اینکه خود برگزاری این جشنواره در مشهد اتفاقی است که در آینده می تواند اتفاقات بهتری را رقم بزند، بر مسئولان این امر است که نگاهی داشته باشند به عملکردشان در برگزاری 5 دوره ی قبلی و آن را مورد تحلیل قرار دهند تا کم و کاستی ها را در این دوره برطرف و بر خوبیهایش نیز بیفزایند. سعی می کنم در این نوشته ( و اگر خدا بخواهد نوشته های بعدی ) کمی به ریز و درشت این مسائل بپردازم.
اولین نکته حائز اهمیت این است که حالا دیگر بعد از گذشت 5 دوره بایستی این را فهمیده باشیم که رویداد جشنواره صرفاَ به نمایش فیلمها منحصر نمی شود، در این صورت کار عبث و بیهوده ای است که فیلمهایی که سال بعد در سینماها اکران می شوند را در طول چند روز به صورت فشرده برای ملت نمایش داد. یک جشنواره بایستی علاوه بر این شامل بخشهای دیگری نیز باشد مثل جلسات نقد فیلم با حضور عوامل مربوط به همان فیلم تا علاوه بر شنیدن تقطه نظرات سازندگان آن شاهد تحلیلی بر فیلم از سوی منتقدان باشیم، بولتنی که مخصوص برگزاری جشنواره در مشهد باشد و اصلاَ چه اشکالی دارد که هیئت داورانی در مشهد انتخاب شود و فیلم ها را مورد داوری قرار دهد و جوایزی را هم به آنها اهدا کند؟ ( حالا به جای سیمرغ هم می توان یک تندیس دیگر را در نظر گرفت ). باشد که ما مشهدی ها هم به داشتن جشنواره ای معتبر افتخار کنیم. بخشی از این موارد طی سالهای گذشته وجود داشته اما بودن آن بیشتر به منزله ی یک شوخی بوده تا یک کار حرفه ای و برنامه ریزی شده. مانند جلسات نقد و بررسی فیلمها که بدون حضور عوامل فیلم و تازه همان هم ناقص برگزار می شد و حتی تبلیغات و اطلاع رسانی درستی هم در این مورد صورت نمی گرفت. و یا بولتن جشنواره که تعداد محدودی از همان بولتن جشنواره تهران در بین تماشاگران مشهدی پخش می شد ( گویا مشهد نقش سیاه لشگر را برای جشنواره ایفا می کند ). به اندازه کافی در مشهد روزنامه نگار، منتقد و دست اندرکار سینمایی وجود دارد که از حضور آنان در این عرصه ها استفاده شود. تا بدین وسیله شعار مهجور استفاده از نیروهای بومی کمی رنگ و بوی عمل به خود گیرد.
نکته ی دیگری که طی این سالها خیلی به چشم می خورد این بود که اطلاع رسانی جشنواره به شدت ضعیف بود. روزنامه ها که تمام تلاششان را برای اطلاع رسانی جشنواره در تهران به کار بسته بودند و هر از گاهی یک خبر چند خطی هم از مشهد می نوشتند. صدا و سیمای استان هم که گویا جشنواره را بایکوت کرده بود، هیچ ویژه نا مه ای هم که روی پیشخوان دکه های مطبوعاتی وجود نداشت. پس مردم چگونه باید از جشنواره و چند و چون وقایع آن ( البته با فرض بر اینکه وقایعی بوده ) مطلع می شدند؟
البته شاید جواب مسئولان برای این کمبودها این باشد که بودجه اختصاص یافته کفاف این خرجها را نمی دهد و خب البته حق هم دارند اما این مشکل را می توان با استفاده از جذب اسپانسر حل کرد که بعنوان مثال سال گذشته شاهد حضور کمرنگ این قضیه بودیم.
فعلاَ تا همینجا کافیست. باقی برای بعد

منبع خبر : روزنامه قدس
سه شنبه,17 دی 1387 - 1:56:21