اين يكي از آن معدود فيلم هايي است كه وقتي به تماشايش مي رويد، سر و صداي ديگر تماشاگران اذيتتان نمي كند.چون آنها از ابتداي فيلم تا پايان(تيتراژ) مشغول تماشا هستند. به راستي مكس مي تواند شما را حال از هر دسته مخاطبي كه خود را به حساب مي آوريد، سرگرم كند. البته اگر با ديد خرده گير سراغش نرويد. سازندگان فيلم محدوده عمل خود را به خوبي مي دانند و فيلم هيچگاه در دام شعارزدگي نمي افتد و از مسير خود خارج نمي شود. گرچه بعضي از شوخي ها جذابيت دو سال پيش را ندارند ولي كليپ ها با توجه به ظرفيت هاي سينماي ايران قابل قبولند و شوخي ها با موتسارت(در انيميشن) و اپراي كارمينابورانا ايده ي هر كسي كه هست، حرف ندارد. فيلمنامه ي خوب همراه با كارگرداني درست صحنه ها از مكس فيلم جذابي ساخته است كه فقط بيننده را نمي خنداند بلكه در حين خنده تلنگر هايي هم به او ميزند و او را به فكر كردن درباره ي آدم هاي اطرافش وامي دارد. پيمان قاسم خاني كه نياز به تعريف ندارد. قدرت او در نوشتن و پروراندن صحنه هاي كمدي و شوخي ها به همه ي سينمادوستان ثابت شده است. انتخاب بازيگران عاليست، بازي ها بلااستثنا خوب و يكدستند و هيچ كدام از بازيگران پاشنه ي آشيل فيلم نشده اند. سامان مقدم هم به عنوان يك كارگردان جوان با درآوردن و اجراي درست شوخي ها و كليپ ها نشان داده كه نه تنها از تجربه كردن و گام نهادن در فضاهاي جديد نمي ترسد، بلكه مي تواند به خوبي از عهده ي اجراي آنها هم برآيد. روي هم رفته مكس در ژانر خود(كمدي-موزيكال) فيلم خوبي از آب درآمده كه اگر خود را به آن بسپاريد و نسبت به آن جبهه نگيريد مي تواند شما را به عنوان يك تماشاگر ايراني با خود به سفري لذت بخش به دنيايي جديد ببرد. دنيايي با سر و شكلي نو ولي آدم هايي آشنا. ديگر از يك كمدي-موزيكال چه مي خواهيد. به راستي مكس هماني است كه بايد باشد.
نويسنده : فربد فخارزاده