ديروز سالنهاي بيفيلم،امروز فيلمهاي بيسالن و فردا...
بيش از ۱۰۰سال از حيات هنرهفتم ميگذرد و شايد " آوانس اوگانيس" آورنده سينما بهاين ديار بود،نميدانست كه روزي سينماگران با انبوه فيلمهادر حسرت سالن نمايش در انبار دفاتر پخش فيلم خاك خواهد خورد.
پيدايش سينما در كشور از ابتدا با مقاومت و چالش روبرو بوده هرچند كه دفاع از اين هنر در دوران قبل از انقلاب اسلامي خيلي منطقي نبوده اماباگذر از اين دوره و شكوفايي سينما و فيلمسازانايراني در داخل وخارج كشور اوضاع به گونهاي ديگر رقم خورده است.
آمارها حكايت از وجود بيش از ۴۰۰سالن سينما در دهه ۵۰دارد ، اما اين تعداد سالن در پي حوادث انقلاب به حدود ۳۰۰سينما كاهش يافت و متاسفانه با گذشت ۲۷سالاقدامي بايسته و مطلوب در جهت افزايش توان نمايشي صورت نگرفته است.
دهه پنجاه جمعيت كشور حدود ۳۵ميليون نفر با بيش از ۴۰۰سينما بود اما امروز جمعيت نزديك به ۷۰ميليوني، ۲۸۰سينما در اختيار دارد و بيش از ۸۰ اثر سينمايي سالانه توليد شده و تنها نيمي از اين محصولات مجال اكران مي - يابد.
هرچند كه در طول اين سالها هموارهسالنهاي كاغذي، پرديسهاو شهرك سينمايي ساختهوپرداخته شده و در پوشه تصميمگيري مديران به بايگاني سپرده شده است.
همه روزه زمزمه تدوين آييننامهها، طرحهاي جديد و تشكيل شوراهاي مشورتي شنيده ميشود و درنهايت نيميازتوليدات سالانهسينمادرانبارها خاك ميخورد و انتظار در صف اكران نيز پيوسته طولاني ميشود. اين درحالي است كه ديروز(قبل از انقلاب) ورود بيرويه فيلم خارجي اكران آثار وطني را به شدت تحت تاثير قرار داده بود امروز به مدد توليدات انبوه و حمايت همه جانبه مديريت فرهنگي كشور از محصولات داخلي، امكان اكران آثار خارجي به شدت محدود شده است. تدوين و چارهانديشي براي ساماندهي به اكران آثار سينمايي كه از آن به عنوان "زخم ناسور" صنعت فيلم كشور ياد ميشود به قصه پر غصه اهالي اين حرفه تبديل شده است. سينماگران ميگويند سينماها فرسوده و امكانات فني سالنها نامناسب است و از سوي ديگر صاحبان سالن مدعي هستند كه فيلم خوب ساخته و روانه اكران نميشود اما دراين ميان گسترش پديده "مخاطب گريزي" رنج صنعت فيلم كشور را مضاعف كرده است. مخاطبي كه باانبوه توليدات متنوع، سرگرمكننده و جذاب خارجي از طريق شبكههاي ماهواره، نمايش خانگي واينترنت روبرواست،ديگر رنج مسافرت شهري و حضور در سالنهاي نامناسب را براي ديدن برخي آثار بيكيفيت متحمل نميشود.
از سويي به گفته برخي سينماگران وجود ارتباط غيرحرفهاي و زد و بندهاي سنتي ميان برخي سينماداران و پخشكنندگان فيلم كه از آن به عنوان "مافياي اكران" درمحافل مطبوعاتي و مديريتي ياد ميشود، نمايش آثارارزشمند سينمايي را با مشكل روبرو كرده است. با نگاهي به آمار فروش چندسال گذشته آثار سينمايي، وجود ارتباط غيرعلمي و غيرحرفهاي در حوزه اكران بيشتر نمايان ميشود، هرچند كه اقبال همواره با فيلمهاي عامهپسند و بعضا سطحي كه پسزمينه طنز را يدك ميكشند، بيشتر بوده است.
بيست و چهارمين جشنواره فيلم فجر به تازگي پايان يافته و بيش از ۱۲۰اثر سينمايي در مراحل مختلف توليد قرار دارند و ۷۰فيلم نيز آماده نمايش است و در اين ميان زمزمه تغيير آئيننامه اكران نيز شنيده ميشود.
مديريت نظارت و ارزشيابي نيز به تازگي ضرورت دخالت مستقيم ويا غيرمستقيم در صورت نياز در امر اكران را گوشزد ميكند و سخنگوي شوراي صنفي نمايش نيز از ساماندهي اكران در قالب تغيير آئين نامه سخن ميگويد. صاحبنظران معتقدند كه در شرايط موجود و كمبود شديد سالن نمايش، تغيير شيوهها و آزمون و خطا در عرصه اكران، حركت در دور باطل و در حقيقت نقطه سرخط است.
حال كه مديريت فرهنگي كشور معتقد است بستر براي احياي سينماي ملي و توجه به مقوله فرهنگ خودي درتوليد، توزيع و عرضه آثار فرهنگي بويژه سينما مهيااست، حتما بايد سرمايه مادي و معنوي نيز براي دستيابي به اين آرمان فراهم شود.
كارشناسان، سينماي ملي را، سينمايي فاخر، جذاب، پرفروش كه از شبكه منظم و منسجم در حوزههاي توليد، توزيع و بويژه نمايش برخورداربوده، عنوان ميكنند.
سينمايي كه در ويترين آن همه گونههاي سينمايي جاي دارند، مخاطب عزير شمرده ميشود، سالن محلي امن، فرهنگي و مكاني براي سرگرمي بوده و آثار سينمايي براي نمايش در رقابتي غير سالم قرار نميگيرد. سينماي ملي، آرماني دست يافتني است كه عزم ملي، حمايت منطقي و همراهي مديريت و اهالي سينما را بدور از تئوري پردازيهاي رايج واعمال سليقههاي غير كارشناسانه طلب ميكند. نبود سالن و تجهيزات فرسوده مسير را براي رسيدن به اين هدف دور ميكند و اتلاف سرمايه ملي را در پي خواهد داشت.
چهارشنبه,26 بهمن 1384 - 1:41:31