• آخرین ویرایش:یکشنبه 10 آذر 1387

هیچ چیز برایم رویایی نیست

هفته های اخیر سریال حضرت یوسف در حال پخش شدن است ، سریالی که مورد توجه عموم مردم قرار گرفته است ، فیلمی که در آن زلیخا عاشق حضرت یوسف میشود. مصطفی زمانی متولد سال 1361 و دانشجوی رشته مدیریت است و برای ایفای این نقش آموزش‌های مختلفی را دیده و با حضور در كلاس‌های ورزشی و بدن‌سازی فیزیك خود را به این نقش نزدیك كرده است.
تا می گویی یوسف، همه چهره ای را مجسم می كنند كه با دیدنش اگرچاقو به دست داشته باشی حتماً دستت را خواهی برید. ازاین قصه كه بگذریم، با خودم فكرمی كردم پیدا كردن یوسف ازمیان خیل چشم رنگی هایی كه عرصه سینما را به دست گرفته اند خیلی هم نباید سخت باشد.
یوسفی كه ازمیان 3 هزارنفربرای مصاحبه می آید نیزیكی ازهمان چشم رنگی هاست كه با مو و ریش بلندش بیشترمرا به یاد مسیح می اندازد. او خیلی اتفاقی گذارش به شهرپر وسوسه و خیال انگیزسینما افتاده و هنوز روزهای دوست داشتنی و دشوارشهرت برای او از راه نرسیده است. به همین خاطرمی شود هر جایی نشست و با او از یوسفی حرف زد كه به قول خودش هیچ شباهتی به آن كه حالا می بینیم ندارد.گویا مو و چشم های رنگی اش را تیره كرده اند، می گوید: زیبایی را گرفته اند تا معصومیت ببخشند.
دلش نمی خواهد او را از گروه همان چشم رنگی هایی ببینیم كه راه دشوارسینما را به خاطرزیبایی چهره شان یك شبه پیموده اند. می گوید به ضابطه معتقد است و بیش از آن به سرنوشت.
 
ما هم نمی خواهیم مثل برخی منتقدان كه او را نا بازیگرشهرستانی معرفی كرده و[به قول خود زمانی] با سلیقه ای عمل كردن كینه خود را دردل او نشانده اند، بازیگری اش را به بوته ی نقد بكشانیم. می نشینیم به انتظار و نقدها را می گذاریم برای بعد. بازیگری بی شك مهارتی نیست كه بشود داشتن یا نداشتن را درچهره ی او جستجو كرد.
 
یوسفی كه حالا می بینیم جوان 23 ساله ای است اهل فریدون كنار. اوشبیه همه جوان های دور و برم لباس پوشیده و یك غرورپنهانی را درتكان دادن های دست و حتی نگاه كردنش به آدم های میزكناری می بینم. تعجب نمی كنم وقتی می گوید دو تا دوست بیشترندارد وهمكلاسی هایش می گویند: فلانی به زمین هم فخر می فروشد.با مصطفی زمانی دریك شب زمستانی گفتگومی كنم. تا به خانه برسم به یوسفی فكرمی كنم كه تصویری كردن حقیقت زیبایی اش بی شك كار دشواری است ( كه شاید ازعهده ی هیچكدام ازاین خیل چشم رنگی ها برنیاید).

منبع: یادداشت های مهسا

اس ام اس هایی که من برای قسمت هفته پیش و این هفته سریال حضرت یوسف(ع) ساختم.گفتم شما هم بخوانید بد نیست...!

هفته قبل:

انستیتو تعبیر خواب یوزارسیف و شرکاء

تعبیر انواع خواب:

-خواب مادرزن  -خواب مادرشوهر  -خواب جاری  -خواب شوهر و غیره

100٪ تضمینی !

با ما تماس بگیرید 81911

داخلی فرج الله سلحشور و بروبکس!!

---------------------------------------------------------------------------------------------

این هفته:

قوه قضائیه طی اطلاعیه ای آمادگی خود را برای اثبات جرم کاهنان معبد آمون اعلام کرد.

در این اطلاعیه ضمن رد شایعه افزایش طول زندان "یوزارسیف" از سوی این قوه، اعلام گردید: حکم از بالا بوده است !!

---------------------------------------------------------------------------------------------

• آخرین ویرایش:شنبه 2 آذر 1387
• برچسب ها:مصطفی زمانی ،سریال یوسف پیامبر ،حضرت یوسف(ع) ،

بی اسم - بابك جهانبخش

بابك جهانبخش هم به جمع خوانندگانی پیوست كه پائیز را فصل ارائه آلبوم خود انتخاب كردند. آلبوم جدید او با عنوان "بی اسم" توسط شركت آوای نكیسا منتشر شده است.بابك در این آلبوم از همكاری ترانه سراهایی همچون بابك صحرایی،مهدیه عرب،علی بحرینی،بهاره رسول زادگان،مریم اسدی،نغمه اسدی و حمید رضا صمدی بهره برده است.

آهنگسازان: بابك صحرایی،علی صمدی
تنظیم كلیه قطعات: پوریا حیدری

پیشنهاد می كنم این آلبوم را حتما تهیه و از شنیدن آن لذت ببرید.

• آخرین ویرایش:جمعه 1 آذر 1387

حلالم کن - سام اسدی

• آخرین ویرایش:جمعه 1 آذر 1387

آن اتفاق بزرگ . . .

عکس: مجید محرابی

--------------------------

امید محمودزاده ابراهیمی

--------------------------

خیلی وقت بود که بحث شکاف نسل ها را فراموش کرده بودیم.آن بحث های جنجالی و دفاعی.تقابل و تقابل. شاید مجالی برایش نمیافتیم و شاید هم حوصله اش را نداشتیم.نمی دانم اصل مطلب به چه زمانی بر میگردد اما دور نیست.روزهایی که میشنیدیم که "شما جوان ها بی انگیزه اید" "شما بی مسئولیتید" و از این قبیل صحبت ها.صحبت هایی که به هر جوانی گفته شود بی شک واکنش نشان خواهد داد چون ما نمی توانیم که بی انگیزه و بی هدف باشیم.

ولی شاید یک ایراد بزرگ داریم. ما داریم به دنبال یک "اتفاق" در زندگی مان می گردیم تا با توسل به آن تمام زندگی مان زیر و رو شود.حالا این اتفاق می تواند مربوط به هر موضوعی باشد.می تواند آن اتفاق بزرگ(در منظر اول) پول باشد.هر چه هست برای چشیدن مزه آن بی طاقتیم.پول هر چه هست احساس استقلال را به آدم می دهد و همین استقلال(هر چه قدر کوچک و کم باشد) باز هم شیرین است.

 شاید هم آن اتفاق برای بعضی ها "ازدواج" باشد.اتفاقی که شما را به جمیع مرغ ها پیوند می دهد! و حیطه زندگی بی خیالی تان را عوض می کند.شاید هم آن اتفاق "ورود به دانشگاه" باشد.چیزی که تا همین چند وقت پیش بیخ گلوی خیلی از ما را  چسبیده بود که حتما چیزی در دانشگاه و درس هایش هست که تو باید بروی . . . . . .اما

اما زهی خیال باطل...دل بی نوای تان را توهم صابون ندهید!! البته این را نمی گویم که رسما شما را نامید کنم یا دیدتان را تاریک. این را از این منظر می گویم که "اتفاق بزرگ" هر لحظه در حال رخ دادن است اما ما متوجه نیستیم و البته شاید این یک جورایی به "کمال گرایی مان" طعنه می زند!

سالها قبل فکر می کردم که پوست انسان(مخصوصا صورت) پس از یک دهه یا یک دوره سنی تغییر می کند و تازه می شود اما وقتی چند ماه پیش مطلبی علمی درباره پوست صورت انسان خواندم، جا خوردم.پوست صورتمان در یک 24 ساعت...حالا چه پرکار باشید چه بی خیال...چه چرب باشد چه خشک و یا .... یک قالب تازه می اندازد اما ما هیچ وقت نمی فهمیم! این مثال را برای این آوردم که "اتفاق" را نشان دهم.

اتفاق  همیشه دارد در طول زندگی مان قدم می زند و خودی نشان می دهد اما نمی بینیم،حس نمی کنیم که اتفاق چه بود و چه هست.لحظه تردید میان رفتن و ماندن هم می تواند مثال خوبی برای "اتفاق" باشد.وقتی فکر رفتن باشید به تقدیر هم سری می زنید.فراموش نکنید.اتفاق،تقدیر و سرنوشت همه از یک خانواده اند که ما خودمان آنها را رقم می زنیم اما باز هم می گوییم تقدیر یا سرنوشت چنین و چنان بود.

با اینکه هنوز با "تقدیر از پیش تعیین شده" مشکل دارم ولی نفی اش نمی کنم.

من می خواستم به دانشگاه بیایم که آن اتفاق بزرگ برایم بیفتد.اما ندیدم.اتفاق را حس نکردم.آنقدر غرق شدیم که یادمان رفت رویای چند سال پیش مان به حقیقت پیوسته و ما بی خبریم.فکر می کردیم که دانشجوی رشته کارشناسی عجب آدم بزرگی ست .چقدر درس خوانده که به اینجا رسیده و هزار جور فکر دیگر. حالا ما آن اتفاق بزرگ هستیم ولی خودمان را نمی بینیم.بزرگ تر شدیم ولی خودمان را درک نکردیم.

بیشتر آدمها نمی توانند "اتفاق بزرگ" را در زندگی شان رصد کنند و البته حق هم دارند.ما از روزمرگی زندگی دور نیستیم.از کره ماه هم نیامدیم!! اتفاق خودش می افتد مثل دندان شیری!! اما خوب است اگر اتفاق بزرگ را درک نکردیم و نفهمیدیم حداقل لایق این باشیم که بعد از اتفاق بزرگ ،رشد کنیم و از همه مهمتر؛ اوضاع را کنترل کنیم،خودمان را گم نکنیم.

اینکه ما بایستیم و منتظر یک اتفاق باشیم،حتما و قطعا کار درستی نیست.با آگاهی جلو برویم تا هم راه را پیدا کنیم و هم چاله را مهمان نباشیم!!

سوال(1): کمال گرایی چه ربطی به اتفاق دارد؟

نمی دانم ولی به نظر من آدم بعد از هر اتفاقی در زندگی رشد می کند و کامل تر می شود.ربطش همین جاست.اتفاق میافتد تا به کمال نزدیک تر شویم.

پایان متن/...

• آخرین ویرایش:پنجشنبه 23 آبان 1387
• برچسب ها:یادداشت های اجتماعی ،

دست نگاه دارید !!!

پیشنهاد من از اول هم همین بود.انگار بنیامین از گوشه كناری حرف مرا شنیده است !! آلبوم دوم آقای سوپراستار پس از این همه كش و قوس و امروز فردا قرار است نوروز 88 به بازار بیاید.البته اگر بیاید...اگر اتفاق خاصی نیفتد...اگر دوباره سایت ترانه شرقی بازی اش نگیرد و تاریخ ها را جا به جا نكند.
اتفاق خوش سال 85 اینبار در آستانه سال 88 قرار است بیفتد.حرف بنیامین اینبار تناقض پیدا كرد؛او گفته بود در سالهای فرد آلبوم می دهد اما راستش را بخواهید ما 85 را در اواخر سال 84 شنیدیم.84 هم كه زوج است!!! حالا 84 دارد به 88 تبدیل می شود و احتمالا اسم آلبوم هم می شود 08 !!!

 شاید بنیامین دوباره می خواهد خاطره هایمان را بسازد.ما كه اینهمه وسواس بنیامین را به فال نیك می گیریم،شما چطور؟

• آخرین ویرایش:جمعه 17 آبان 1387
• برچسب ها:بنیامین ،ترانه شرقی ،

روایتی از یک مشت دروغ !

-------------------------------

امید محمودزاده ابراهیمی

-------------------------------

بگذارید همین اول خیالتان را راحت کنم..."یک مشت دروغ" ادامه کلیشه کسالت آور فیلم های هالیوودی،ضد آمریکایی است که کثرت و آشکارا بودن "کد دادن" در فیلم حرف اول را می زند.گرچه "یک مشت دروغ" خوش ساختی "ریدلی اسکاتی" خودش را دارد و از جنس سینمای اکشن است اما دستمایه قرار گرفتن سوژه "گروه های تروریستی" آن هم با کد دادن های همیشگی این نوع فیلمها؛ تا حدود زیادی از ارزش فیلم کاسته است."یک مشت دروغ" در کارنامه ریدلی اسکات قطعا جایگاه پایینی خواهد داشت و فروش نه چندان خیره کننده اش گواه همین موضوع است.

داستان فیلم "یک مشت دروغ" درباره مامور CIA  به نام "فریس"(لئوناردو دکاپریو) است که قرار است به خاورمیانه بیاید و رهبر القاعده را در امان دستگیر کند."اد هافمن"(راسل کرو) هدایت کننده و تصمیم گیرنده اوست.او همچنین نقش رهبر عملیات را نیز دارد.گلشیفته فراهانی هم نقش یک پرستار ایرانی-اردنی را بازی می کند به نام "عایشه" که البته نقش او در فیلم محوری نیست.

تماشاگر در مواجهه با "یک مشت دروغ" کاملا با یک فیلم ضداسلامی روبه رو است.در جای جای سکانس های فیلم تلاش شده است که با دادن کد هایی مثل "حماس"، "جهاد"، "فلسطین"، "شهید" و همچنین آوردن آیاتی از قرآن و شنیدن صوت اذان .... اسلام را مساوی با تروریست،القاعده و تحجر نشان دهد.سکانس های بسیاری در فیلم وجود دارد که به وضوح و تا اندازه بسیار زیاد به شعار دادن می گذرند.اغراق در دیالوگ های فیلم به بدنه قصه لطمات جبران ناپذیری را وارد کرده است.

به طور مثال سکانسی که "هانی سلام"( که یک فرد بانفوذ در امان است)،با مصطفی کرمی(که عضو القاعده است) که در بیابان با یکدیگر به گفتگو می پردازند.مصطفی کرمی که ظاهرا توسط افراد هانی دستگیر شده است با یک تماس تلفنی با مادرش و همچنین تمکین مالی از طرف هانی باز هم ظاهرا دست از القاعده می کشد...هانی سلام وقتی او را از روی زمین بلند می کند و به او می گوید که "مسلمان خوبی باش" به راحتی و با تمکین مالی ! اما در پایان فیلم ما باز هم مصطفی کرمی را در کنار القاعده می بینیم.

یا به طور مثال سکانسی که "اد" در حال راهنمایی فریس است؛ همسرش وقتی از او بیداری تا 2 نیمه شبش را می پرسد او با اغراق بسیار می گوید: دارم بشریت را نجات می دهم !!!

فیلم تلاش زیادی کرده است که اتفاقات پیش آمده را به صورت منطقی با یکدیگر ربط دهد اما یا شاید درست روایت نمی شود یا واقعا این اتفاقات ربطی به یکدیگر ندارند و فقط دارند در کنار هم روایت می شوند.

"یک مشت دروغ" تکیه فراوانی بر سیاست های دولت آمریکا دارد و همان شعارهای همیشگی را تکرار می کند.برای درک این موضوع هم حتما لازم نیست شما یک کارشناس سینما و یا منتقد باشید.همین که مخاطب فعال سینمای هالیوود باشید،کافیست.

 اگر چنین فیلم هایی که سفارشی ساخته می شوند را یکی یکی در کنار هم قرار دهید،به نتایج یکسانی می رسید.در این فیلم ها سعی شده است که دولت آمریکا به عنوان رهبر دهکده جهانی معرفی شود.پای ثابت این فیلم ها هم همیشه یک قهرمان آمریکایی است که قصد دارد بشریت را از شر ظلم نجات دهد.او به مانند یک راهنما و جنگجوی مقتدر در صدد کنار زدن تیرگی ها از آدمیان است.

 وقتی "اد هافمن" فیلم تهدید "السلیم" را به فریس نشان می دهد شما شمایل یک مسلمان با محاسن را می بینید که در کنار آن صدای مناجات آیات قرآن هم دارد در پس زمینه فیلم پخش می شود.این تصویر، بارز ترین نوع تصویر فیلم از مسلمانان است که به بیننده اش این کد را می دهد که مسلمانان را با این تصویر بشناسد.یک تصویر سیاه،تاریک و خشن.

در پایان فیلم که فریس تصمیم می گیرد که در خاورمیانه بماند و اد به او می گوید : هیچ کس از خاورمیانه خوشش نمیاد !...اما فریس چه زمانی تصمیم می گیرد که در خاورمیانه بماند؟ زمانی که با عایشه آشنا می شود یا زمانی که السلیم دستگیر می شود؟ آن هم نه به دست ماموران سیا...بلکه به وسیله ماموران امنیتی هانی سلام!!... خب دمکراسی آمریکایی اینبار خودش دست به کار نمی شود،کس دیگری قرار است کار را انجام بدهد.کسی که از جنس تروریست هاست ولی با ماست!!(هر که با ماست که هیچ وگرنه با تروریست هاست....این جمله را از زبان چه کسی شنیده اید؟)

او در خاورمیانه می ماند تا دموکراسی مد نظرش را پیاده کند.او طبق یک "برنامه" باید بماند.

ماهواره جاسوسی همه را از بالا تحت نظر دارد و به "اد" این امکان را می دهد تا هم عملیات را به پیش ببرد و هم مراقب فریس باشد،تا مبادا او از نقشه دور شود. او در جایی که نتواند برای فریس و شاید بهتر بگوییم عملیات،کاری کند؛فقط اظهار تاسف می کند(متاسفم رفیق!).ماهواره جاسوسی در اینجا مفهوم خداگونه ای دارد(دقت شود به سکانس های متعددی که ماهواره جاسوسی از بالا بر اعمال فریس و...نظارت دارد).با آن می توان همگان و همه چیز را زیر نظر داشت البته به شرطی که گرد و خاک ایجاد نشود!!!

اما فیلمنامه برای پیشبرد قصه به یک نکته خیلی خاص هم تاکید می کند آن هم زمانی ست که فریس دارد با اد (که در آمریکاست) صحبت می کند.اگر کمی بیشتر دقت کنید شما اوضاع خاورمیانه و جایی که فریس در آنجا قرار دارد را ناآرام و نامن حس می کنید.تمامی صحنه ها که در خاورمیانه ضبط شده است،از یک تلاطم و اغتشاش حکایت دارند انگار که همین الان و در وسط بازار بمبی منفجر خواهد شد.(البته حرکات دوربین هم بی تاثیر نیست).اما در آن سوی آب ها شما هیچ اضطرابی را در فیلم حس نمی کنید. هنگامی که اد که با آرامش خاص و کنار همسر و فرزندش است و حتی فرزندش را برای بازی به پارک می برد.گویی او کاری جز رسیدن به خانواده اش ندارد !!!.اینجا یک تصویر آرام و بی دغدغه از خانواده آمریکایی ترسیم شده است اما در کنار آن تصویر مخدوش شده از خاورمیانه و مردمانش وجود دارد.این تصویر حتی به بطن آداب مردم مسلمان هم بسط داده می شود.اشاره به زمانی ست که عایشه در بیمارستان به فریس می گوید "خواهرم باید تو را ببینه" و فریس هم بلافاصله جواب می دهد که "یعنی باید خواهرت قبل از خودت منو تایید کنه؟".جمله ای که شاید بیشتر به یک سخنرانی من باب حقوق زنان از زبان یک فمینیست بیان شود تا دیالوگ یک مامور CIA.فرهنگ آمریکایی رسوم شرق را به رسمیت نمی شناسد و می خواهد هر طور که شده فرهنگش را بر دیگر فرهنگ ها تحمیل کند.

"یک مشت دروغ" فیلمی به سفارش بالا و در عین حال خوش ساختی ست.یک مشت دروغ می تواند طرفداران سینمای اکشن و ریدلی اسکات را به خوبی سرگرم کند ولی فیلمی نیست که بتواند نکات پیچیده در خود جای دهد یا امتیاز بالایی از منتقدین بگیرد. به مانند عنوان فیلم شاید بهتر بتوان گفت که یک مشت دروغ واقعا یک مشت دروغ است که یکی یکی به خورد مخاطب داده می شود.دروغ هایی که اگر خیلی بزرگ باشند می توانند حقیقت را کنار بزنند.

نکته آخر: بازی گلشیفته فراهانی چندان محوری و مسحور کننده نیست.او فرقی نکرده است.عجب در آنم که چگونه او الان در رده بندی ستارگان هالیوود در جایگاه اول قرار گرفته است.سرنوشت او در فیلم هم مشخص نشد!!!

• آخرین ویرایش:پنجشنبه 16 آبان 1387
• برچسب ها:گلشیفته فراهانی ،مجموعه دروغ ها ،رایدلی اسكات ،

گفت‌و‌گویی با سعید شهروز درباره تفاوت‌های كارهای قبلی با آلبوم تازه‌اش




------------------------------
احمد پژواك-موسیقی ما
-----------------------------

سعید شهروز پس از ارائه چندین آلبوم به بازار موسیقی حالا یك ستاره در میان خوانندگان حوزه موسیقی پاپ شناخته می شود.او بدون هیچ اتفاق خاصی ستاره است.سعید همیشه سعی كرده است جایگاه خود را در موسیقی حفظ كند.
امسال آلبوم متفاوتی از او شنیدیم.بی خوابی محصول همكاری او و تیم بهروز صفاریان بود كه انصافا می توان گفت با كیفیت ترین آلبوم امسال است.گفتگوی احمد پژواك با او را در ادامه مطلب بخوانید.

• آخرین ویرایش:دوشنبه 13 آبان 1387
• برچسب ها:سعید شهروز ،موسیقی ما ،