سلام خانم فراهاني.منتظر قسمت دوم هستيم.البته اگر مثل روزنوشت سينما در خيابان سر كاري نباشه.

آرزوجان فردا 2مرداد!روز غروب کردن بامدادمان.همیشه 2مرداد یاد این شعر می افتم:

در غربت مرگ بیم تنهایی نیست

یاران عزیز آن طرف بیشترند....

(من که دلم خیلی برای استاد تنگ شده.ولی نمیخوام امامزاده طاهر برم و ببنمش.بهتریت راه اینه که 2مرداد کاستشو بذاری تو ضبط و چشماتو ببندی.موافقی؟)

صدای خیلی گیرایی داره .

فعل مضارع استفاده می کنم چون تا وقتی صولت پر صلابت صداش تو گوشمونه هنوز زنده است و نفس می کشه .

باید استاد و فرود آمد . بر آستانه ی دری که کوبه ندارد ....

سلاخي مي گريست به قناري كوچكي دلباخته بود.

واقعا" انسان بايد به ژرفايي از معنا و مفهوم برسد تا بتواند اين كلمات را در يك جمله انقدر گيرا به كار ببرد. يا صداي پر صلابتش كه تا مي شنوي لرزه بر جانت مي افتد و همچنان ما در اندوهيم كه اي كاش نمي رفت و كنارمان بود و باز برايمان مي خواند و مي نوشت.

یکی از اشعار زیبای استاد:

زدوديده خون فشانم زغمت شب جدايی

چه کنم که هست اينها گل باغ اشنايی

همه شب نهاده ام سر چو سگان بر استانت

چو رغيب بر نيايد به بهانه گدايی

به کدام ملت هستی زکدام مذهب هستی

که کشند عاشقی را که تو عاشم چرايی

به طوائف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی که درون خانه ايی

به قمار خانه رفتم همه پاکباز ديدم

چو به سومعه رسيدم همه زائدو ريايی

در ديری زدم من که ندا زدر درامد

که در ا درا عراقی که تو هم از انه مايی