پنج روز بخش بین الملل جشنواره تموم شد.یکی دو تا فیلم ایرونی هم لابلای فیلمهای خارجی نشان داده شد و اینطور که معلومه چنگی به دل تماشاگرها نزده و گوشه و کنار هر کی فیلمی دیده غر می زنه.
باور کنید اینکه فیلمه خوبی پیدا نشه عجیب نیست.فیلمها هم باید به همه چیزمون بیان.اتفاقا دیدن یه فیلم خوب و استاندارد باید عجیب وغیر طبیعی قلمداد بشه.وقتی کلیت خراب باشه،مدیرها غلط باشن،تهیه کننده ها غلط باشن و بازیگرها غلط.اونوقت گیر دادن به دکمه کت معنی پیدا نمی کنه.
قبلا تو همین سالن مطبوعات فیلمهای خوب خارجی که تو برنامه نبود توسط کی دو نفر لیست می شدند و امضاء جمع می شد و در نهایت با فشار اهالی رسانه فیلمهای جا افتاده تو این سالن هم نمایش داده می شد.امسال چندتایی از مهمترین فیلمهای خارجی تو سینمای مطبوعات نبود.در عوض دوست پرتلاشی چند برگ کاغذ دستش گرفته بود و از اهالی مطبوعات امضاء جمع می کرد که سیگار کشیدن در لابی سینما صحرا ممنوع شود.امیدوارم تو این چند روز باقی مونده این دوست عزیزاین ممنوعیت را برپا کند ولی وقتی لابی سینما از داخل سینما مهمتر می شود،وقتی هر چیز دیگری به جز خود سینما بر سینما ارجح می شود همینی می شود که هست.باورکنید همه چیزمان باید به همه چیز بیایید.

بازگشت به روزنوشت هاي خسرو خسروپرويز