آخه مگه می شه کامنت نذارم؟!اونم وقتی تو از لیلا حرف میزنی و تیتر نوشتت رو هم دیالوگی میزنی که من هنوزم بعد از 100 بار برای اون سکانس و اون دیالوگ می میرم و نمی تونم جلوی بغضم رو بگیرم و نمیخوام هم که بگیرم.چون یا ابن صحنه گریه کردن اصلا یه جورایی برای من نشانه ی بلوغه!

ولی لطفا انقدر غر نزن. به جای غرغر بیا یه بار دیگه لیلا رو بذار و ببین بعدشم شب یلدا(کاش می شد قبل و بعد همه این ها سنتوری رو هم ببینیم!)

بینشون هم برای استراحت دختردایی گمشده رو ببینید بد نیست.

سلام

مثل اینکه لیلا هم داره مثل هامون برای خودش حسابی فیلم کالت میشه. خوب مگه ما چی مون کمتره که کالت مووی نداشته باشیم؟!

خوشحال میشم به وبلاگ من هم سر بزنید و خوشحال تر که نظرتان را هم بخوانم