دانلود

 طناز طباطبایی از زندگی و بازیگری می‌گوید: همکاری با مهرجویی، توقیف «گزارش یک جشن»، بازی در «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» و اجرای نقش سگ : همیشه دوست دارم جوان باشم/ آنقدر خودم را دوست دارم که حاضر نمی‌شوم به خودم این همه سختی بدهم که عشق دیگری را تجربه کنم/ بازیگری برایم بهانه‌ای‌ست برای جذاب‌تر زندگی‌کردن :: سينمای ما ::

   


fajr teazer31

«روز روشن» (حسین شهابی)

«خسته نباشید» (محسن قرایی)

«دلتنگی‌های عاشقانه» (رضا اعظمیان)

«خاک و مرجان» (مسعود اطیابی)

«بشارت به یک شهروند هزاره سوم» (محمدهادی کریمی)

«حوض نقاشی» (مازيار ميري)

«جیب‌بر خیابان جنوبی» (سیاوش اسعدی)

«آفتاب، مهتاب، زمین»

«استرداد»

 

«رسوایی» (مسعود ده‌نمکی)

«چه خوبه که برگشتی» ( داریوش مهرجویی)

«دربند» (پرویز شهبازی)

«هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» (پوران درخشنده)

«گهواره‌اي براي مادر» (پناه بر خدا رضایی)

«برلين-7» (رامتین لوافی )

«غریبه» (حمید بهمنی)

«گناهکاران» (فرامرز قریبیان)

«زیباتر از زندگی » (انسیه شاه‌حسینی)

bottom banner


fajr posters 30
 
 
 


این بخش به زودی تکمیل خواهد شد
fajr film 29

«روز روشن» (حسین شهابی)

«خسته نباشید» (محسن قرایی)

«دلتنگی‌های عاشقانه» (رضا اعظمیان)

«خاک و مرجان» (مسعود اطیابی)

«بشارت به یک شهروند هزاره سوم» (محمدهادی کریمی)

«حوض نقاشی» (مازيار ميري)

«جیب‌بر خیابان جنوبی» (سیاوش اسعدی)

«آفتاب، مهتاب، زمین»

«استرداد»

 

«رسوایی» (مسعود ده‌نمکی)

«چه خوبه که برگشتی» ( داریوش مهرجویی)

«دربند» (پرویز شهبازی)

«هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» (پوران درخشنده)

«گهواره‌اي براي مادر» (پناه بر خدا رضایی)

«برلين-7» (رامتین لوافی )

«غریبه» (حمید بهمنی)

«گناهکاران» (فرامرز قریبیان)

«زیباتر از زندگی » (انسیه شاه‌حسینی)

fajr cinema 30
 
fajr video
  صحنه هایی از فیلم «پله آخر» (علی مصطفا)
  صحنه هایی از فیلم «بیداری» (فرزاد موتمن)
  صحنه هایی از فیلم «روزهای زندگی» (پرویز شیخ طادی)
  صحنه هایی از فیلم «در انتظار معجزه» (رسول صدرعاملی)
  صحنه هایی از فیلم «بیخود و بی جهت» (عبدالرضا کاهانی)

adv
در صورت علاقه به درج آگهي در پايگاه خبري تحليلي سينماي ما می توانید با شماره تلفن های دفتر سایت تماس بگیرید.
تلفن: 88535305 (داخلی 109)
       09386503357 
آدرس: تهران - خيابان شهيد بهشتي (عباس آباد) - نرسیده به خیابان میرزای شیرازی - ساختمان پارسه - واحد 12
پست الكترونيكي: [email protected]

> برای مشاهده تعرفه آگهی‌ها اینجا کلیک کنید
Nokia

i news
سینمای ما-  فرشته طائرپور به نمایندگی از جامعه فرهنگی،هنری مقابل رییس‌جمهور سخن گفت. این هنرمند عرصه سینما 31 فروردین ماه همزمان با تولد حضرت فاطمه زهرا (س) و روز زن در "همایش ملی زنان، نقش‌آفرینان عرصه اقتصاد و فرهنگ" مقابل حسن روحانی متنی را قرائت کرد. متن کامل این سخنان بدین شرح است: ...
سینمای ما- فیلمنامه فیلم سینمایی «برباد رفته» که قرار است توسط رضا عطاران ساخته شود، به قلم امیر مهدی ژوله در حال نگارش است. بنابراین گزارش، فیلمنامه این فیلم در مرحله نگارش است و موافقت های اولیه ساخت «بر باد رفته» توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ...
سینمای ما- شورای صنفی نمایش در تازه‌ترین جلسه خود که دوشنبه بیست و پنجم فرودین‌ برگزار شد قرارداد اکران سه فیلم جدید را ثبت کرد. با پایین آمدن کف فروش «با دیگران» که در سینما فرهنگ روی پرده است، از چهارشنبه جاری نمایش این فیلم در سینمای سرگروهش به پایان می‌رسد و «زندگی جای دیگریست» ...
Main News
 
سینمای ما-  فرشته طائرپور به نمایندگی از جامعه فرهنگی،هنری مقابل رییس‌جمهور سخن گفت. این هنرمند عرصه سینما 31 فروردین ماه همزمان با تولد حضرت فاطمه زهرا (س) و روز زن در "همایش ملی زنان، نقش‌آفرینان عرصه اقتصاد و فرهنگ" مقابل حسن روحانی متنی را قرائت کرد. متن کامل این سخنان بدین شرح است: ...
 
سینمای ما- فیلم علمی تخیلی 100 میلیون دلاری جانی دپ در رقابت با «کاپیتان آمریکا: سرباز زمستان» و «ریو 2» در کنار فیلم مسیحی «بهشت واقعی است» جایگاه متفاوتی کسب نکرد. به نقل از د رپ، در حالی که فیلم ابرقهرمانی «کاپیتان آمریکا: سرباز زمستان» برای سومین جمعه پیاپی...
 
سینمای ما- جیمز کامرون کارگردان و سازنده فیلم «آواتار» اعلام کرد فیلمنامه سه فیلمی که می خواهد در ادامه آواتار بسازد تا 6 هفته دیگر آماده می شود.  به نقل از هالیوود ریپورتر، جیمز کامرون با بیان این که فیلمنامه سه فیلم بعدی «آواتار» ظرف 6 هفته آینده تکمیل می‌شود، منتظران این مجموعه را خوشحال کرد...
 
سینمای ما- کمپانی فاکس بار دیگر ساخت قسمت دوم فیلم خاطره‌انگیز «خانم داوت فایر» را در برنامه قرار داده است.  استودیوی فاکس 2000 در حال تهیه قسمت دوم فیلم کمدی مشهور سال 1993 یعنی «خانم داوت فایر» است که کریس کلمبوس و رابین ویلیامز را بار دیگر کنار هم قرار می دهد. دیوید برنباوم که فیلم «الف» را نوشته بود مسئولیت ...
 
سینمای ما- با اعلام اسامی دو بخشی که عباس کیارستمی داوری آن ها را در جشنواره کن شصت و هفتم برعهده دارد، روشن شد هیچ فیلم ایرانی در این دو بخش جای ندارد. در حالی که عباس کیارستمی فیلمساز مشهور ایرانی امسال ریاست بخش داوری فیم کوتاه و بخش سینه فونداسیون را برعهده دارد، نام هیچ اثر ایرانی ...
 
 
سینمای ما- معاونت ارتباطات و امور رسانه‌ای بنیاد سینمایی فارابی از تمدید مهلت ارائه‌ی آثار به نخستین جشن رسانه‌ها در حوزه‌ی سینما تا سوم اردیبهشت‌ماه ۹۳ خبر داد.  از آنجا که استقبال اهالی رسانه از این جشنواره بیشتر از میزان تصور بود و به‌دلیل این‌که تماس‌ها و درخواست‌های متعددی درباره‌ی تمدید مهلت ارسال آثار به دبیرخانه‌ی جشنواره از سوی اهالی رسانه ...
 
سینمای ما- «نیکول گارسیا» کارگردان و فیلمنامه‌نویس فرانسوی به عنوان رئیس هیأت داوران جشنواره فیلم کن معرفی شد. برگزارکنندگان شصت و هفتمین جشنواره فیلم کن، «نیکول گارسیا»، بازیگر، کارگردان و فیلمنامه نویس فرانسوی را به عنوان رئیس هیأت داوران بخش دوربین طلایی این دوره از رقابت‌‌ها معرفی کردند. پیش از ...
 
سینمای ما- فیلمنامه فیلم سینمایی «برباد رفته» که قرار است توسط رضا عطاران ساخته شود، به قلم امیر مهدی ژوله در حال نگارش است. بنابراین گزارش، فیلمنامه این فیلم در مرحله نگارش است و موافقت های اولیه ساخت «بر باد رفته» توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ...
 
سینمای ما- سردار عزیزمحمدی رئیس اتحادیه باشگاه فوتبال ایران در نشست خبری پروژه فرهنگی هنری یار دوازدهم خاطر نشان کرد: قرار است 60 نفر از ورزشکاران و 40 نفر از هنرمندان در برزیل حضور پیدا کنند. نشست خبری پروژه فرهنگی هنری یار دوازدهم با حضور محمدحسین لطیفی، سیدجواد هاشمی، محمدرضاگلزار و سردار عزیز محمدی برگزار شد...
 
سینمای ما- شورای صنفی نمایش در تازه‌ترین جلسه خود که دوشنبه بیست و پنجم فرودین‌ برگزار شد قرارداد اکران سه فیلم جدید را ثبت کرد. با پایین آمدن کف فروش «با دیگران» که در سینما فرهنگ روی پرده است، از چهارشنبه جاری نمایش این فیلم در سینمای سرگروهش به پایان می‌رسد و «زندگی جای دیگریست» ...
 
سینمای ما- در روزهای اخیر خبری مبنی بر ساخت فیلم بعدی اصغر فرهادی در ترکیه منتشر شده است که روابط عمومی دفتر فیلمسازی فرهادی اعلام کرده است که به هیچ وجه این خبر صحت نداشته و توسط این کارگردان، تکذیب می‌شود..
 
سینمای ما- فیلم کوتاه «صبح روز بعد» در بخش مسابقه بیست ونهمین دوره جشنواره «بلاک» برلین در کشور آلمان حضور دارد. طبق اعلام دست‌اندرکاران این فیلم کوتاه، بیست و نهمین دوره جشنواره «بلاک» در تاریخ 7 تا 11 می 2014 (17 تا 21 اردیبهشت ماه سال 93) در شهر برلین برگزار می‌شود. «صبح روز بعد» در آخرین روز جشنواره ...
 
سینمای ما- درام پیچیده و تو در توی «گذشته» یک تراژدی از نیات خوب و شروع بد و تصمیم‌های اشتباه است که (همگى) همزمان، درست به نظر می‌رسند. اصغر فرهادی، استیصال و خشم را همراه با تلاش برای تصحیح انتخاب‌های اشتباه در زندگی و تسلیم نشدن درباره گذشته، به نمایش می‌گذارد. در سکانس فوق‌العاده خوب ابتدای فیلم دو نفر را می‌بینیم که ...
 
سینمای ما- تهیه‌کننده فیلم «شب، بیرون» گفت: من درِ تجربه را به روی خودم باز کرده‌ام و زمانی که فکر کنم بازیگر شده‌ام، آخرین روز کاری‌ام است؛ چون همچنان می‌خواهم تجربه کنم و واقعیت این است که مجال تجربه در کارهای دیگر برای من پیش نمی‌آید، اما در کارهای مستقل است که این فضا جاری است...
 
سینمای ما- لئوناردو دی‌کاپریو در تریلر «بازگشت» به کارگردانی آلخاندرو گونزالس ایناریتو فیلمساز مکزیکی بازی می‌کند. این پروژه تولید شرکت نیو ریجنسی است و انتظار می‌رود تولید آن از سپتامبر امسال شروع شود. «بازگشت»‌ (The Revenant) از روی رمان «بازگشت: رمانی درباره یک انتقام» نوشته مایکل پانکی ساخته می‌شود که سال 2003 منتشر شد...
 
سینمای ما- در سه دهه گذشته آن‌قدر فیلم‌های سطحی و مبتذل درباره جنگ 8ساله عراق علیه ایران و تاریخ انقلاب ساختند و حماسه‌های بی‌نظیر روزگار دفاع ملی را لوث کرده‌اند که می‌توان آنها را یکی از خیل عوامل زاویه‌گیری نسل‌های بعدی دانست. تحریف‌ها، غلوها، صحنه‌های ضعیف و شخصیت‌پردازی‌های ضعیف‌تر چنان بود که بیننده با خود می‌گوید اگر جانبازی‌های دوره دفاع یا حکایت‌های دوره انقلاب این بوده که خُنُک‌تر از آن ...
 
سینمای ما- تازه‌ترین ساخته‌های ژان-لوک گدار، برادران داردن، کن لوچ، دیوید کراننبرگ و... در بخش رسمی شصت و هفتمین دوره جشنواره فیلم کن حضور دارند.  اسامی فیلم‌های بخش رسمی این دوره جشنواره کن پنجشنبه بعد از ظهر در نشستی خبری در پاریس با حضور تی‌یری فرمو مدیر عامل جشنواره کن و ژیل ژاکوب رئیس جشنواره اعلام شد...
 
سینمای ما- مدیران آکادمی علوم و هنرهای سینمایی ‌تقویم جوایز اسکار پیش رو را کامل کردند. برگزارکنندگان جوایز اسکار 25 مارس 2013 اعلام کردند هشتاد و هفتمین دوره جوایز آکادمی یکشنبه 22 فوریه 2015 (صبح دوشنبه 4 اسفند 1393) در دالبی تیه‌تر برگزار و به طور مستقیم از شبکه ای‌بی‌سی پخش می‌شود...
 
سینمای ما- مرضیه برومند معتقد است که چون با عشق فیلم و سریال‌هایش را می‌سازد این‌گونه مورد توجه مردم قرار می‌گیرد. وی معتقد است: متاسفانه دنیای ما دنیای خیلی خشنی است. ما هنرمندان سعی می‌کنیم این دنیا را بهتر کنیم و دنیایی پر از عشق را بسازیم. به نظر من چون با عشق فیلم و سریال‌هایم را می‌سازم این‌گونه مورد توجه مردم قرار می‌گیرد. به قول معروف هر آنچه...
toptitle
            از سال 1384
boghz

 

TopFilm
کارگردان : ابراهیم شیبانی
(امتیاز 88,0/100 - 183 رأي)
کارگردان : وحید موساییان
(امتیاز 33,2/100 - 28 رأي)
کارگردان : بهروز شعيبي
(امتیاز 81,6/100 - 86 رأي)
کارگردان : پوران درخشنده
(امتیاز 88,0/100 - 182 رأي)
کارگردان : اصغر فرهادی
(امتیاز 90,0/100 - 384 رأي)
VIDEO BANNER

bank
جهت مشاهده تيزر ها به صورت آنلاين نياز به برنامه Flash Player 9 داريد --- Download Flash Player 9 ---
بخش بانك تيزر سايت مناسب كاربراني است كه از اينترنت پر سرعت استفاده مي كنند




طناز طباطبایی از زندگی و بازیگری می‌گوید: همکاری با مهرجویی، توقیف «گزارش یک جشن»، بازی در «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» و اجرای نقش سگ
همیشه دوست دارم جوان باشم/ آنقدر خودم را دوست دارم که حاضر نمی‌شوم به خودم این همه سختی بدهم که عشق دیگری را تجربه کنم/ بازیگری برایم بهانه‌ای‌ست برای جذاب‌تر زندگی‌کردن

سینمای ما- بازی در نقش یک سگ قطعا تجربه‌ای متفاوت برای هر بازیگری است. دیدن بازی ستاره‌ای مشهور در نقش یک سگ هم تجربه متفاوت برای علاقه‌مندان به بازیگری و هنرهای نمایشی است. طناز طباطبایی، ستاره سینما، این شب‌ها با بازی در نقش «میلو» سگ محبوب «تن تن» روی دیگری از توانایی‌هایش را به نمایش گذاشته است. نمایش «تن تن و راز قصر موندوس» به کارگردانی آروند دشت آرای هر شب در تماشاخانه ایرانشهر با حضور جمعی از توانا‌ترین بازیگران تئا‌تر روی صحنه می‌رود. اما گفت‌و‌گوی خودمانی ما با این بازیگر جسور به همین جا ختم نشد. طباطبایی با کارنامه کاری درخشان و قابل دفاعی که ارائه داده است ثابت کرده از شیفته گان تجربه‌های متفاوت است. او در سی و یکمین جشنواره بین المللی فیلم فجر با فیلم جنجالی و بحث برانگیز «هیس دختر‌ها فریاد نمی‌زنند» در نقش دختری که مورد تجاوز و آزار و اذیت جنسی قرار گرفته حاضر شد. نقشی که نادیده گرفته شدن آن از سوی هیات داوران بحث برانگیز شد. طباطبایی در گفت‌و‌گوی مفصل و صمیمانه‌اش با "تماشا" از جزئیات بازی‌اش در این فیلم و تجربه‌های همکاری‌اش با کارگردانان مطرحی مانند داریوش مهرجویی، فیلم‌های توقیفی‌اش مانند «پریناز» و «گزارش یک جشن» و شخصیت رادیکال و متفاوتش در زندگی خصوصی‌اش گفت. با حرف‌هایی که تا امروز از او نشنیده‌اید همراه باشید:

 ×××

*چطور سگ؟! به نظر بازی در نقش یک سگ و کلا موجودی غیر انسان عجیب و متفاوت می‌آید، شما چطور بازی در نقش یک سگ را پذیرفتید؟

به نظرم طبیعی است که هر بازیگری دوست داشته باشد نقش‌های متفاوت بازی کند و نقش یک حیوان هم اصولا به خاطر سختی‌های خاص خودش و تفاوتی که دارد برای هر بازیگری احتمالا تجربه جذابی است. «می‌لو» کاراکتری است که آن هوشمندی لازم برای جلو بردن قصه‌های «تن تن» را بیشتر از اندازه یک سگ دارد و در واقع یک جورهایی دستیار «تن تن» است برای جلو بردن این قصه‌ها. بیشتر از هر چیزی هم برای من این تفاوت او و نقش یک حیوان را روی صحنه بازی کردن جذاب بود و هست.

*شما پیش از این هم سابقه همکاری با آقای آروند دشت آرای (کارگردان این نمایش) را داشتید. برای ایفای نقش «می‌لو» با ایشان تعاملی داشتید و خودتان خواستید این نقش را بازی کنید یا او خودش شما را برای این نقش انتخاب کرد؟

آقای دشت آرای از ابتدا که تصمیم به ساخت این متن می‌گیرند به آقای چرم شیر می‌گویند می‌خواهم طناز طباطبایی این نقش را بازی کند. بعد به من پیشنهاد دادند و پرسیدند دوست دارم آن را بازی کنم که من هم خیلی استقبال کردم چون همانطور که گفتم دوست داشتم نقش متفاوتی را بازی کنم.

تاکید همیشگی من بر این بوده که کارگردان از هر چیزی در انتخاب‌های من مهم‌تر است. هر چند که فعلا در تئا‌تر مشغول تجربه کردن هستم اما حضور متفاوت در نقش‌های متفاوتی که تا الان در کارهای آقای دشت آرای بازی کردم را مدیون انتخاب درست و جسورانه او هستم و اساسا آقای دشت آرای به عنوان یک کارگردان جوان، خوش فکر و خوش ایده در سال‌های اخیر به من جرات تجربه نقش‌های متفاوت را داده است. از نظر من کارهای این کارگردان جوان از خاص‌ترین و ویژه‌ترین اجراهایی بوده که من افتخار جضور در آن‌ها را داشتم.

* چه جوری با این نقش متفاوت ارتباط برقرار کردید؟

اول که اصلا نمی‌دانستم باید چه کار کنم. «تن تن» را من در بچه گی خوانده بودم و چیز خاصی در ذهنم نبود. بعد از این ماجرا‌ها دوباره شروع کردم کتاب‌های «تن تن» را از اول خواندم و فیلم‌هایش را دیدم و با دیدن، خواندن، پیگیری و پیدا کردن ژست‌ها، عادت‌ها و مدل «می‌لو»، به نقش نزدیک شدم. اصولا «می‌لو» خیلی سگ متفاوتی با سگ‌های دیگری که در قصه‌ها و تصویر و ادبیات نمایشی داریم است؛ او روشنفکری غر غرو است که به نظر من باهوش‌ترین و جذاب‌ترین کاراک‌تر قصه‌های «تن تن» هم است. آن وجه سگ بودن می‌لو همیشه در خدمت هوشیاری او بوده و فقط اشکال او کمی غر غرو و تنبل بودنش است. مجموع همه این‌ها «می‌لو» را بامزه و خواستنی کرده.

*این روی صحنه بالا و پایین پریدن، پارس کردن، چهاردست و پا حرکت کردن، غلت زدن و... در اولین شب اجرا چه حسی به شما داد؟ مثلا خنده‌تان نمی‌گرفت یا خجالت بکشید یا هر حس متفاوت دیگری؟

نه، من همیشه چون فقط به آن نقشی که دارم اجرا می‌کنم فکر می‌کنم دچار هیچ حس خاصی نبودم. من همیشه به نقش فکر می‌کنم تا اینکه فکر کنم من الان در چه پوزیشن و موقعیتی هستم. من الان اصلا به این فکر نمی‌کنم که این طناز طباطبایی است که روی صحنه دارد چهار دست و پا حرکت می‌کند و پارس می‌کند و... من در اجرای هر نقشی، به این فکر می‌کنم که الان من طناز طباطبایی نیستم، من آن کاراکتری هستم که دارم اجرا می‌کنم حالا این کاراک‌تر می‌خواهد سگ باشد یا یک بچه کوچک یا معتاد یا هر شخصیت دیگری به هر حال از یک جایی به بعد خودم را فراموش می‌کنم و فکر می‌کنم الان روی صحنه کی هستم و باید چه کسی را به مخاطب القاء کنم و به باور تماشاچی بخورانم.

 *شما با اینکه دانش آموخته کارگردانی تئا‌تر هستید اما تا نمایش «درس»، به کارگردانی داریوش مهرجویی، هیچ تجربه تئاتری نداشتید و این در حالی است که از مدت‌ها قبل در تلویزیون و سینما دیده شده بودید. اما در ۲ سال اخیر بیشتر درگیر تئا‌تر هستید و این سومین تجربه‌تان در این اواخر است. تئا‌تر برای شما چه جذابیتی دارد که این روز‌ها بیشتر با آن مشغول هستید؟

فضای تئا‌تر نسبت به سینما به من اجازه تجربه بیشتری می‌دهد. به اضافه اینکه من آن تجربیاتی که برای ورود و شناخت و یادگیری بازیگری در مدیوم سینما و تلویزیون لازم داشتم را پیدا کردم. در کار آقای مهرجویی و بعد‌تر نمایش «کمی بالا‌تر»، به کارگردانی آروند دشت آرای، من هنوز مدیوم تئا‌تر را خوب نمی‌شناختم و کمی با آن برخورد سینمایی می‌کردم.

اما در این کار به خصوص، «تن تن و راز قصر موندوس»، یک شب‌هایی با تماشاچی بی‌واسطه حرف می‌زنم و این تجربه نفس به نفس بودن با تماشاگر را واقعا دارم لمس می‌کنم. شب‌هایی که تماشاچی‌ها خیلی با کار ارتباط برقرار نمی‌کنند و خیلی نمی‌خندند کاملا به صورت طبیعی و ناخودآگاه روی من تاثیر می‌گذارد و آن شب‌هایی هم که تماشاچی خیلی خوشحال است و کار را می‌پسندد و انرژی مثبت می‌دهد قاعدتا باز روی من هم تاثیر مثبت می‌گذارد. ماجرای تائ‌تر هنوز برایم خیلی ماجرای پیچیده، سختگیرانه و حرفه‌ای نیست و خیلی برایم تجربی است.

دوست دارم مرتب نقش‌های متفاوت را تجربه کنم تا در تئا‌تر هم به یک نقطه‌ای برسم که بگویم خب از الان به بعد دیگر من این کار‌ها را نمی‌کنم و این کار‌ها را می‌کنم. هنوز به آن نقطه نرسیدم و دوست دارم صحنه را تجربه کنم و هنوز صحنه برای من جا برای کشف کردن دارد.

*اینکه گفتید در ابتدا روی صحنه تئا‌تر، سینمایی رفتار می‌کردید را متوجه نمی‌شوم، منظورتان را بیشتر توضیح می‌دهید؟

پایه و اساس بازیگری در تئاتری مثل «تن تن...» بر اساس ژست است، ژست‌هایی که باید خیلی غلو شده و تئاتری باشند و همینطور باید خیلی بیشتر از حد معمول دیده شوند و در صدا هم کمی صداسازی داریم ولی من در نمایش «درس» و «کمی بالا‌تر» این تجربیات را نداشتم.

در «درس» اصولا خیلی روی ژست کار نکردیم درست است که من به واسطه تغییر لحن و رفتار فیزیکی، که مجبور بودم شبیه یک بچه باشم، تغییراتی در بازی‌ام داشتم اما هیچ وقت برخورد تئاتری با ماجرا نداشتم. فکر می‌کردم که اگر‌‌ همان لحظه یک دوربین هم جلویم روشن کنند و تصویر بگیرند باز من همین شکلی بازی می‌کنم، درست و غلط بودنش را هم نمی‌دانم چون به هر حال اولین تجربه‌ام در تئا‌تر بود؛ یا در «کمی بالا‌تر» به خاطر محدوده تاب‌ها و فضای کوچکی که به هر کسی اختصاص داده شده بود که در جزیره خودش فقط باید بازی می‌کرد و سالن «حافظ» که به لحاظ ساختاری سالن خاصی بود، باز هم خیلی شکل کار تئاتری و تفاوت‌های آن برایم جا نیفتاد. حالا در «تن تن...» فرم و مدیوم تئا‌تر بیشتر برایم جا افتاده است.

 * شما در تئا‌تر این دغدغه را که مخاطبتان کمتر و محدو‌تر از تصویر است را ندارید؟

من به یک اصلی همیشه معتقد هستم آن هم کم دیده شدن ولی خوب دیده شدن است. ممکن است مخاطب من در تئا‌تر، مخاطب چندان قابل مقایسه‌ای با سینما و تلویزیون نباشد ولی این اجازه را به من می‌دهد که متفاوت دیده شوم حتی اگر تماشاچی من ۱۰ نفر باشد،‌‌ همان ۱۰ نفر برای من کافی هستند که بگویند یک کار متفاوت از طناز طباطبایی دیدیم.
معضلی که به نظر من الان ۹۹ درصد بازیگر‌ها یا حداقل جوان‌ها با آن درگیر هستند این عدم تفاوت است. به خاطر اینکه ما در سینما در نقطه‌ای قرار داریم که هیچ فیلم متفاوتی ساخته نمی‌شود همین الان که جشنواره تازه تمام شده است من به جرات می‌توانم بگویم هیچ نقش متفاوت یا کار متفاوت یا فیلم متفاوتی که بگویم آهان یک کار عجیب از یک آدمی دیدم، ندیدم.
هیچ فیلمنامه خوبی نیست و اصلا کار خوب کلید نمی‌خورد. یعنی ما هیچ وقت نمی‌توانیم در سینما «تن تن …» داشته باشیم، هیچ وقت من نمی‌توانم در سینما نقش یک سگ را بازی کنم؛ پس وقتی این موقعیت متفاوت را می‌توانم یک جای دیگر، که تئا‌تر باشد، تجربه کنم آن را از دست نمی‌دهم.
فکر می‌کنم مخاطبی هم که من را دنبال می‌کند و پیگیر کار‌هایم است در تئا‌تر هم دنبال من می‌آید، کما اینکه آمده و خیلی از تماشاگرانی که شب‌ها بعد از کار می‌آیند و با هم صحبت می‌کنیم و گپ و گفتی داریم از سینما و تلویزیون پیگیر کارهای من بوده‌اند. برای من هم تجربه نقش‌های متفاوت لازم است برای اینکه خودم را محک بزنم. اگر بتوانم این تفاوت‌ها را در خودم ایجاد کنم و خودم باور کنم که می‌توانم اینقدر متفاوت باشم این باور در انتخاب‌های سینمایی‌ام هم تاثیر می‌گذارد و انگار با تجربه این نقش‌های متفاوت رشد پیدا می‌کنم.
من به کمتر دیده شدن اعتقاد دارم و فکر می‌کنم اگر من سالی یک یا دو فیلم کار کنم، حالا دو تا تئا‌تر هم کنار این‌ها کار کنم، بهتر از این است سالی ۵ تا فیلم کار کنم که هیچ کدام فرقی با آن یکی ندارد. ترجیح می‌دهم در سینما سالی یک فیلم کار کنم اما آن یک فیلم کار متفاوتی باشد و همینطور در تئا‌تر هم در کاری حاضر شوم که تئا‌تر متفاوتی باشد. تا امروز هم هر سه تجربه تئاتری‌ام هر کدام به دلایلی کاری متفاوت به حساب می‌آمدند و من همیشه مطمئنا سراغ کارهای متفاوت می‌روم و کارهای تکراری انجام نخواهم داد.

*این تاکیدی روی حضور در کارهای متفاوت دارید من را با این سئوال روبه رو می‌کند که با این اوصاف بر چه اساس نقشی مثل نقشتان در «نارنجی پوش» را پذیرفتید که فکر می‌کنم موافق باشید که نقش متفاوت و خاصی نبود؟ این سئوال وقتی پر رنگ‌تر می‌شود که یادمان می‌آید این تنها فیلم شما در سال ۹۰ بود؟

 «نارنجی پوش» جزو آن دسته کارهایی است که به واسطه حضور آقای مهرجویی پذیرفتم. سر تمرین‌های «درس» آقای مهرجویی درباره «نارنجی پوش» با من صحبت کردند. من تا به حال با اقای مهرجویی فیلم کار نکرده بودم بنابراین استقبال کردم چرا که دوست داشتم از تک تک لحظه‌هایی که این آدم هنوز هست و کار می‌کند، استفاده کنم هر چند اگر نقش کوتاه باشد یا متفاوت نباشد یا هر چیز دیگری. احساس من در آن ۴، ۵ ماهی که با ایشان کار کردم این بود که باید از هر لحظه‌ای که با این انسان با ارزش کار می‌کنم و در کنارش هستم استفاده کنم حتی اگر یک پلان سر صحنه کارش باشم و پشت دوربینش را ببینم، دیالوگ‌هایش با بازیگرانش را بشنوم، هندل کردن و دکوپاژ سر صحنه‌اش را ببینم خیلی بهتر از این است که نبینم و بگویم نقش برای من مهم‌تر است.
در نتیجه ترجیح دادم حضور داشته باشم و آن بخش را هم از نزدیک ببینم حتی اگر که فیلم خیلی مورد علاقه‌ام نباشد. البته «نارنجی پوش» به نظر من فیلم بدی نبود و نگاه متفاوتی داشت هر چند برخی منتقدان آن را دوست نداشتند و روی خوشی به کار نشان ندادند. نقش برای من چیز ویژه‌ای نداشت و خود آقای مهرجویی هم این را می‌گفتند. به اضافه اینکه آقای مهرجویی هم احتیاج داشت با من فیلم کار کند چون ما قرار بود «مرد اسباب بازی فروش» را با هم کار کنیم فیلمی که قرار بود من و حامد بهداد نقش‌های اصلی آن باشیم. اما آن فیلم به خاطر هزینه‌های بالایی که داشت ساخته نشد و من سر تئا‌تر ایشان رفتم ولی واقعا احتیاج داشتم که یک فیلم با ایشان کار کنم هر چند نقشم عادی و کوتاه باشد.

 *آن چیزهایی که انتظار داشتید از او بگیرید را گرفتید؟

اتفاقی که راجع به بزرگانی مثل آقای مهرجویی می‌افتد ممکن است در خروجی فیلم، یعنی وقتی فیلم را می‌بینی، نتیجه کار خیلی ویژه نباشد و مثلا از آقای مهرجویی دوباره «هامون»، «پری» و «لیلا» نبینی اما به‌‌ همان اندازه از او چیزی یاد می‌گیرید. با این بزرگان ممکن است بازیگر تنها فرصت بازی در یک پلان را پیدا کند ولی سر آن پلان جمله‌ای به بازیگرش بگوید که آن جمله برای من، بازیگر، تا آخر عمرم کافی باشد.

من این تجربه را با سه فیلمساز داشتم. یکی آقای علیرضا داوودنژاد که با هم فیلم بلند هم کار کردیم اما شاید ۳ تا جمله او بوده است که من را دگرگون کرده است و همیشه در گوشم زنگ می‌زند. بعد از آن هم تجربه همکاری با آقای کیومرث پوراحمد و آقای داریوش مهرجویی به همین ترتیب بود. این‌ها آدم‌هایی هستند که هیچ وقت به من درس مستقیم نمی‌دهند و همیشه درس‌‌هایشان را غیر مستقیم می‌گویند اما بازیگر باهوش می‌تواند این درس‌های غیر مستقیم را بفهمد و بگیرد. اگر نه اینکه بنشینی و منتظر باشی که چیزی بهت آموزش داده شود هرگز این اتفاق نمی‌افتد.

*البته تنها مثال من «نارنجی پوش» نیست به نظرم نقش شما در «گزارش یک جشن» هم نقشی متفاوت و خاص نبود؟ و البته این توضیح را بدهم که فکر نمی‌کنم صرفا بازیگر خوب، بازیگری است که نقش متفاوت و خاص را خوب بازی می‌کند. بازیگر خوب هر نقشی را چه متفاوت و چه غیر متفاوت خوب بازی می‌کند.

من در یک سال هم فیلم «پریناز» را و هم فیلم «گزارش یک جشن» را داشتم. در «پریناز» خیلی متفاوت هستم در حدی که حتی وقتی خودم، خودم را می‌بینم کمی سختم است که بپذیرم این من هستم و این را به جرات می‌گویم چون گریم آقای اسکندری شاهکار است.

 

*نقش شما در آن فیلم چیست؟


یک دختر شهرستانی که ته لهجه قمی دارد، دماغ گنده‌ای دارد، ۳ تا بچه دارد و یکی دیگر هم حامله است ولی سعی می‌کند شهری باشد و شهری رفتار کند. او سریال‌های فارسی ۱ را دنبال می‌کند و عاشق سالوادور است و یک ذره مایه‌های طنز و کمدی دارد. نقش شوهرم را هم آقای فرهاد آئیش بازی کردند.

 

*تفاوت سنی زیادی دارید. در فیلم هم این تفاوت سنی محسوس است؟

بله این تفاوت سنی است ولی به کمک گریم، زن و شوهر بودن این دو نفر باورپذیر است. این زن کمی حال خرافی دارد، کمی مذهبی است، کمی نیست و خلاصه از این حال‌های عجیب و غریب دارد و اصلا فیلم، فیلم عجیبی است.

 

*جزو نقش‌های اصلی فیلم است؟

بله. من خیلی غصه خوردم که «پریناز» به جشنواره راه پیدا نکرد و بعد هم توقیف شد. هم آن کار توقیف شد و هم «گزارش یک جشن». درباره «گزارش یک جشن» من از وقتی که دانشجو بودم و حتی قبل‌تر از آن عاشق فیلم‌های آقای حاتمی کیا بودم موقعی هم که «گزارش یک جشن» را به من پیشنهاد کردند جدای از اینکه اصلا فیلم خوب می‌شود یا نه، به صرف حضور آقای حاتمی کیا رفتم و خیلی هم تجربه خوبی بود.

 *به هر حال موضوع فیلم، موضوع سیاسی روز بود و حساسیت‌های زیادی از جانب گروه‌ها و نهادهای مختلف و به خصوص مردم روی آن وجود داشت. شما ترسی نداشتید که حضورتان در این فیلم باعث قضاوت‌های سیاسی و ارزشی دیگران در مورد شما شود؟

ببینید اصلا قرار نبود این فیلم سیاسی باشد این را صادقانه و واقعا می‌گویم. همانطور که واقعا تا روز فیلمبرداری سکانس‌های پایانی قرار نبود آن سکانس‌ها را با دوربین‌های موبایل‌ها بگیریم؛ قرار بود آن صحنه‌های پایانی هم مثل همه فیلم با دوربین عادی فیلمبرداری شود. این ماجرای موبایل و دوربین‌های پنهانی و بالای ساختمان و این‌ها، درست است خیلی جذاب، تاثیرگذار و خوب از کار در آمد اما حتی خود آقای حاتمی کیا هم فکر نمی‌کرد این‌ها اینقدر مشکل ساز و دردسر ساز شوند. من فکر نمی‌کنم او اگر می‌دانست که این سکانس‌های پایانی اینقدر دردسرساز خواهد شد هیچ وقت این ریسک را نمی‌کرد که بیاید کل فیلم را به خاطر آن‌ها در معرض توقیف قرار دهد. خیلی من سر این ۲ تا فیلم زحمت کشیدم چون ۲ تا کارم هم با هم تداخل پیدا کرد و ۴ روز تمام من یک چشمم اشک بود و یک چشمم خون؛ از این ور می‌رفتم روز کاری و از آن ور شب کاری، ۲۴ ساعته کار می‌کردم. هر جفت آن‌ها هم توقیف شد البته باز حداقل «گزارش یک جشن» در جشنواره نمایش داده شد.

خیلی زحمت کشیدم، خیلی. بعد از آن فکر کردم که این خیلی خوب است که آدم بخواهد اینقدر کار کند و دیده شود ولی به چه قیمتی؛ من ترجیح می‌دهم‌‌ همان سالی یک فیلم بی‌دغدغه و آرام خودم را داشته باشم که البته باز هم من آرام نمی‌شینم من نمی‌توانم سراغ سوژه‌های روزمره و عادی بروم الان همین فیلم «هیس... دختر‌ها فریاد نمی‌زنند» خانم پوران درخشنده هم که بهترین فیلم از نظر مخاطبان در این جشنواره انتخاب شد از نظر تم اصلی کار و فیلمنامه و سوژه کار متفاوتی است و تا به امروز ما راجع به آن فیلم نساختیم و اینقدر صریح راجع به آن حرف نزدیم.

 *به نظر برای شما هم تجربه کاری متمایزی در کارنامه کاریتان است. علاوه بر نقش اول بودن قهرمان داستان هم هستید؟

بله و سر این فیلم هم من خیلی اذیت شدم.

 *چطور اصلا همکاری شما و خانم درخشنده شکل گرفت؟

خانم درخشنده در ابتدا اصلا تصمیمشان این بوده که برای این نقش بازیگر آشنا و شناخته شده نگذارند و به اصطلاح از نابازیگر استفاده کند. گویا از ۸۰۰ نفر هم تست می‌گیرد تا اینکه یک روزی روزنامه بانی فیلم عکس من را در «نارنجی پوش» چاپ می‌کند و خانم درخشنده عکس را که می‌بینند از اطرافیانشان پرس و جو می‌کنند که این خانم کیست و می‌گویند طناز طباطبایی. البته «مرهم» را قبلا از من دیده بودند ولی در عکس نمی‌شناسند که من همانی هستم که در «مرهم» بازی کردم. بعد‌ها به من گفتند اتفاقا خیلی هم خود آن فیلم و هم بازی من را دوست داشتند. بعد که دستیار‌هایشان می‌گویند که این فلانی است می‌گوید که زنگ بزنید بیاد دفتر. به من زنگ زدند و من به دفترشان رفتم. یک درگیری هم من آن موقع داشتم که مجبور شدم عذرخواهی کنم و نتوانستم بپذیرم. یک هفته‌ای گذشت و مشکلات من از یک طرف حل شد و از طرف دیگر هم خانم درخشنده دوباره پیگیری کردند و بالاخره دست سرنوشت و تقدیر باعث شد که این کار را انجام دهم.

ایشان بعد از اینکه من را انتخاب کردند ترجیح دادند بازیگر پسر فیلم را ناآشنا بگذارند به اضافه اینکه با یک خانمی هم مثل اینکه صحبت کرده بودند که ولی به این نتیجه رسیده بود که نقش دختره نقش خیلی سختی است و بهتر است به یک بازیگر حرفه‌ای آن را بسپارد. چون باید خیلی تجربه بازیگری به کمک بازیگر بیاید و هر کسی نمی‌تواست آن را بازی کند. فکر می‌کنم این نقش می‌توانست ضربه‌های روحی و عاطفی و حسی شدیدی به یک نابازیگر بزند که از سینما و بازیگری زده می‌شد و همینطور برای خود فیلم هم ریسک بزرگی محسوب می‌شد. چون هیچ تضمینی وجود نداشت که بشود این نقش را با یک نابازیگر در آورد.

 
*برای رسیدن به این نقش چه کردید؟

راستش را بخواهید من در این کار صرفا به تعریف‌های خانم درخشنده اکتفا کردم و هیچ زنی را که این ماجرا را تجربه کرده باشد از نزدیک ندیدم. چون حتی خواندن فیلمنامه هم برایم دردناک، سخت و بغرنج بود و اصلا نمی‌توانستم تصور روبه رو شدن با آدمی را داشته باشم که این عذاب را از سر گذرانده است. حتی ما در اعترافات بازپرسی نمی‌توانستیم همه اعترافات را بگوییم در فیلم هم نگفتیم و موسیقی روی برخی صحنه‌ها می‌آید.

 * فیلمتان بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شد. منتقدین هم با همه نقدهایی که به این فیلم دارند معتقدند بهنرین فیلم پوران درخشنده تا امروز است. شما چه فکر می‌کنید؟

من هم معتقدم بهترین فیلم خانم درخشنده است و بهترین بازی من تا به امروز. سخت‌ترین فیلمی است که من تا امروز کار کردم و به خاطر سوژه آن، تجاوز، شیوه طرح آن خیلی مهم بود و ما باید لب مرز حرکت می‌کردیم تا اصلا بتوان این موضوع را مطرح کرد. اگر هر فیلمساز دیگری جز خانم درخشنده این فیلم را می‌ساخت ممکن بود از پس کار برنیاید یا کار توقیف شود. هوشمندی خانم درخشنده همین حرکت ظریف او روی لبه تیغ بود، متنی خوبی هم داشت و من تصورم بر این بود که فیلم خوبی می‌شود.
 

*نقش شیرین نعیمی در «هیس...» از ان دست نقش‌هایی است که برای هر بازیگری هم امکان دیده شدن را فراهم می‌کند و هم خطرناک است. خطرناک به این جهت که ممکن است سایه آن همیشه روی بازی‌های بعدی شما بی‌افتد. زمانی که این نقش را انتخاب کردی به این مسئله فکر کردی و اگر اینطور است برای رهایی از آنچه می‌خواهی بکنی؟

زمانیکه «صدا‌ها» را بازی کردم همه گفتند که نقش معتاد دیگر روی تو می‌ماند. بعد از آن ۲، ۳ تا کار دیگر بازی کردم که در آن‌ها نقش معتاد نداشتم. تا نوبت به معتاد «مرهم» رسید که دست کم خودم فکر می‌کنم خیلی متفاوت با معتاد «صدا‌ها» بود و سعی کردم یک شکل دیگری از بازیگری را ارائه دهم مه در «صدا‌ها» مخاطب از من ندیده بود.

اصرار من بر تفاوت دقیقا همین نقطه است و همه تلاشم بر این است که با جستن به این ور و آن ور و حضور در تئا‌تر، سریال، نقش کوتاه و بلند در سینما و همه این‌ها هم ذهن خودم و هم ذهن مخاطب را به یک نوع بازی عادت ندهم و متوجه تفاوت‌ها کنم. حالا این وسط اگر یک نقشی شبیه بود مخاطبم بپذیرد و بگوید همیشه متفاوت بوده و بالاخره پیش می‌آید یکی هم شبیه آن یکی باشد.

این مطلبی که می‌گویم را شاید خیلی‌ها قبول نداشته باشند و روش دیگری داشته باشند اما من جزو آن دسته بازیگرانی هستم که اعتقاد دارم من نباید طناز طباطبایی باشم که «شیرین نعیمی» را بازی می‌کند من باید «شیرین نعیمی» باشم. من نباید طناز طباطبایی باشم که «می‌لو» است من باید همه تلاشم را کنم که خود «می‌لو» باشم و شبیه او رفتار کنم.

 

*این روش از بازیگری از نظر روحی و روانی بازیگر را خیلی فرسوده و آسیب دیده نمی‌کند؟

بله، خیلی اذیت می‌کند. برای همین من کم کار می‌کنم چون هر روز از هر کاری چندین تار موی من را سپید می‌کند و در پروسه فیلمبرداری یک دفعه به خودم می‌آیم و می‌بینم که بخشی از مو‌هایم کامل سپید شده. ولی با همه این فشار‌ها با خودم فکر می‌کنم مگر من چند سال زنده هستم و می‌توانم کار کنم. من اگر عمر متوسط خودم را ۶۰ سال تصور کنم و از این زمان ۴۰ سال آن را توانایی کار کردن داشته باشم ترجیح می‌دهم کم کار کنم و به روزی که خداوند برایم مقدر کرده است راضی باشم و در همین فرصت کم حداقل ۵، ۶ تا نقش ماندگار و خوب از خودم به جای بگذارم.

 

*حالا که به اینجا رسیدیم بگذارید بپرسم اصلا هدف شما از بازیگری چیست؟ برای رسیدن به چه چیزی بازی می‌کنید؟

برای من بازیگری زندگی است. بازیگری خلاقیت است یعنی تصویر و تجسم است. روزی که من از خواب بیدار شوم و تصویر و تجسمی در ذهن نداشته باشم و احساس کنم من موجودی فرسوده و به درد نخورم و هیچ ایده خلاقی نداشته باشم، آن روز باید بمیرم. بازیگری برایم بهانه‌ای است برای جذاب‌تر زندگی کردن چون اگر یک روز زندگی عادی و بدون هیچ خلاقیتی داشته باشم دیوانه می‌شوم.

 

* سئوالی که الان می‌خواهم بپرسم را تقریبا جواب دادی اما می‌خواهم بیشتر از جزئیات برایمان بگویید و اینکه برای بالا رفتن این کیفیت بازیگریتان در زندگی روزمره‌تان جز نگاه کردن و تصور کردن چه می‌کنید؟

بازیگری کار پیچیده و گسترده‌ای است و فقط به درست نگاه کردن و رویا‌پرداز و خلاق بودن ختم نمی‌شود. برای خوب بازی کردن باید چیزهای زیادی به خودت اضافه منی. مثلا من به همراه دوستانم یک برنامه هر جمعه‌ای داریم آن هم رفتن به گالری‌های شهر و گالری گردی است.

هر جمعه تمام نمایشگاه‌های جدید را من می‌روم و می‌بینم. یکی از تصویرهایی که سر فیلم «هیس...» در لحظه فیلمبرداری سراغ من آمد از دل همین گالری گردی‌ها بیرون آمد. در صحنه‌ای از این فیلم مامور زندان پنجره سلول من را باز می‌کند و می‌گوید که وصیتت را بنویس. من فکر کردم آن لحظه هیچ می‌میکی نمی‌تواند پاسخگوی احساسات درونی آدمی باشد که الان باید وصیتش را بنویسد و ساعتی بعد هم قرار است بمیرد. چه کار باید بکند. زجه بزند؟ خودش را بزند؟ سرش را به دیوار بزند؟ من فکر کردم این صورتی است که سیاه می‌شود و فرو می‌ریزد بنابراین تنها کاری که کردم چادرم را روی سرم کشیدم که به سرعت کات دادند.

من گفتم چرا؟ گفتند اصلا هیچی از صورتت دیده نمی‌شود گفتم مخصوصا این کار را کردم چون نمی‌خواهم صورتم دیده شود. خانم درخشنده یک نگاهی کردند که چرا و من گفتم واقعا من الان باید چه عکس العمل و واکنشی نشان دهم که حق مطلب را ادا کرده باشم و این حجم از بار غم را برساند. این تصویر از دیدن عکس، مجسمه، نقاشی و هنرهای دیگر می‌آید. من بازیگر باید بتوانم از ذهن آدم‌های دیگر هم استفاده کنم من از خلاقیت یک نقاش یا مجسمه ساز و... هم می‌توانم در کار خودم استفاده کنم. علاوه بر همه این‌ها من سعی می‌کنم هر روز یک کار تکراری انجام ندهم و یکی از چیزهایی که در تئا‌تر کمی من را اذیت می‌کند هم همین است که هر شب باید یک کار تکراری انجام دهم. البته تکراری بودن آن تا قبل از زمان اجراست. موقعی که روی صحنه می‌روم درست است که یک قراردادهایی را باید هر شب اجرا کنم ولی می‌تواند حس کاملا متفاوتی از شب قبل داشته باشد.
 

*مهم‌ترین دغدغه طناز طباطبایی این روز‌ها چیست؟

کهنه نشدن. من از پیر شدن می‌ترسم. از ذهن پیر می‌ترسم. از جسم پیر می‌ترسم.

 

*چند سالتان است؟


۲۹، متولد سال ۶۲ هستم. اما این مربوط به این سن من و لب مرز ۳۰ بودن نیست. من ۱۸ سالگی هم که گواهینامه گرفتم و فکر کردم که دیگر خیلی بزرگ شدم سریع این فکر از ذهنم عبور کرد که یعنی دارم پیر می‌شوم و هر روز که جلو می‌روم بیشتر، بیشتر از این فرسودگی و کهنه شدن می‌ترسم.

 

*هیچ وقت این ترس را هم دارید که وای الان ۳۰ سالم شد هنوز ازدواج نکردم یا هنوز بچه‌ای ندارم؟ نگران نیستید برای مادر شدن دیر شود؟

ببین این حرفی که الان می‌خواهم بگویم خیلی حرف رادیکالی است شاید خیلی‌ها با من مخالف باشند و البته خیلی مسئله شخصی است ولی تصورم این است که با ازدواج و بچه دار شدن و با هر چیزی که از این دست به من اضافه می‌شود انگار که من یک مرحله عقب می‌روم و این حس کهنگی به من دست خواهد داد که حالا دیگر الان تمام شدم و بچه‌ام از من مهم‌تر است. الان خودت نباید غذا بخوری و اول باید بچه‌ات را سیر کنی. الان جیب خودت ممکن است خالی باشد اما جیب بچه‌ات باید پر باشد. خودت نباید فلان کار را کنی که شوهرت بتواند فلان کار را کند. الان مجبوری کار نکنی چون بچه کوچک داری و.... راستش را بخواهید من یک ذره خودخواهم. نه، خیلی خودخواهم. این خیلی خودخواه بودن و ترس از کهنه شدن باعث می‌شود که محتاط باشم. همیشه دوست دارم جوان باشم و تازه باشم و همه چیز تازه باشد. این خیلی خطرناک است چون من فکر می‌کنم اگر یک روزی کهنه شوم و به این باور برسم که کهنه شدم دچار افسردگی خیلی حادی می‌شوم که حتی ممکن است خودکشی کنم. همه آرزوی زندگی‌ام هم همین است که خداوند این تازگی را از من نگیرد.

 *و برای همین می‌خواهی این مراحل ازدواج و بچه دار شدن و تشکیل خانواده را بگذارید برای بعد‌تر؟

نه اینکه بعد‌تر، اصلا هیچ وقت به آن فکر هم نمی‌کنم، هرگز. عشق مادر و فرزندی و عشق به خانواده، عشقی طبیعی و در نهاد بشر است ولی چیزی که من می‌گویم یک ذره متفاوت است. نمی‌دانم شاید من یک ذره خودشیفتگی بازیگری دارم و این چیزی است که به نظرم همه بازیگران دارند و اگر نداشته باشند اصلا نمی‌توانند بازیگر شوند. آن خودشیفتگی هم این است که من خودم را از هر چیزی در جهان بیشتر دوست دارم و فکر می‌کنم حتی اگر روزی بچه دار شوم باز هم خودم را بیشتر از او دوست خواهم داشت. آنقدر خودم را دوست دارم که حاضر نمی‌شوم این همه سختی به خودم بدهم که عشق دیگری را تجربه کنم. آن عشق را خودم به خودم دارم.


به روز شده در : دوشنبه 30 بهمن 1391 - 0:28

چاپ این مطلب |ارسال این مطلب | Bookmark and Share

اخبار مرتبط

نظرات

اضافه کردن نظر جدید
:             
:        
:  
:       




mobile view
...ǐ� �� ���� ����� ������� �?���?�


cinemaema web awards



Copyright 2005-2011 © www.cinemaema.com
استفاده از مطالب سایت سینمای ما فقط با ذکر منبع مجاز است
کلیه حقوق و امتیازات این سایت متعلق به گروه سینمای ما و شرکت توسعه فناوری نوآوران پارسیس است

مجموعه سایت های ما: سینمای ما، موسیقی ما، تئاترما، فوتبال ما، بازار ما، آگهی ما

 




close cinemaema.com ژ� ��� �?��� ��� ���?���