.jpg)
پیشنهاد فيلم: رابین و ماریان
بازیگران: شون کانری، آدری هپبورن، رابرت شاو
کارگردان: ریچارد لستر
خلاصه داستان: سال ها از زمانی که رابین هود برای کمک به مردم نیازمند جنگیده می گذرد. رابین هود و جان کوچولو که دیگر سنی ازشان گذشته به جنگل های شروود برمی گردند و بازهم ماجرای مبارزه با ستمگران برای آزادی بیچارگان تکرار می شود ولی این بار همه پیر شده اند. حتی ماریان که عشق اول رابین بوده.
حواشی: آدری هپبورن بعد از 9 سال که برای سروسامان دادن به خانواده اش از سینما دور بود، با این فیلم دوباره بر پرده نقره ای ظاهر شد.
برداشت: عشق بزرگ ترین حادثه و البته بزرگترین تعهد زندگی است.
پرسش: چرا با این وجود که رابین و ماریان به هم می رسند بازهم فیلم سرشار از غم است؟ چرا در فیلم هربار که آدری هپبورن میانسال را می بینم بغض گلویم را می گیرد؟
دیالوگ برگزیده:
مرد: عزیزم خطر بزرگی ما را تهدید می کنه.
زن: این یعنی تو منو دوست نداری.
مرد: اما تو می دونی چقدر دوست دارم.
زن: وقتی از روی عقل حرف می زنی یعنی دیگه دوسم نداری.
( با تشکر از علی نواصرزاده که این دیالوگ را فرستاده)
درخواست: خودمان را گول نزنیم.
بازگشت به روزنوشت هاي شادي طلوئي
پوریا پورزند
پنجشنبه 27 دي 1386 - 17:45
|
شادی جان سینما جایی ست برای فرار از واقعیت (حتی برای یکی دو ساعت) نه برای غمگساری و اندوه سرایی. شادی جان داری اشتباه می کنی. به خدا اشتباه می کنی. داری زندگی را به دهان خودت زهر مار می کنی. فیلم رابین و ماریان را چه به این احساسات غمگنانه؟ درست که هیپبورن آن آدری دوست داشتنی و جوان بانوی زیبای من نیست اما جایی برای مرثیه سرایی و زانوی غم به بغل گرفتن هم نیست. من خودم را گول نمی زنم اما مثل تو هم خودم را اذیت نمی کنم. سینما را دوست دارم. زندگی را با تمام زشتی ها و زیبایی هایش دوست دارم.
|
عاطفه برومندان
يکشنبه 30 دي 1386 - 17:46
|
من هم خیلی دلم می خواد بدونم منظور شادی از این همه اخم و تخم چیه؟ من که یکبار بیشتر «رابین و ماریان» رو ندیدم. ولی حسابی کیف کردم ولذت بردم. حتی چیز ناراحت کننده ای توی ویرجینا وولف هم ندیدم. مگه هم مثل شادی دختر نیستم؟ اما نمی دونم چرا همچین احساساتی بهم دست نمیده!!!!؟
|
شیوا
يکشنبه 30 دي 1386 - 18:36
|
شادی جان یادت نره صبورباش ...سخت ...سربزیر...وتنها....اینوصدبار بنویس که یادت نره ...واگه مجبوری هر لحظه هم تکرار کن ...یادت نره حداقل یه حس مشترک بین تو وخدای توهست ...تنهایی ...اگه خواستی چین وچروکاتو نبینی توی آینه مات نگاه کن ...ویادت نره چقدرخوشگلی ...هروقت یادت رفت عاشقی به آسمون نگاه کن وبه کوه وبیاد بیار چقدر عاشقی ...
|
ارتش سایه ها
يکشنبه 30 دي 1386 - 22:37
|
به متن روزنوشت نگاه می کنم و به این کامنتی که اینجا جلوی چشمم متوالیا حرکت می کنه..... اینکه سینما جاییست برای فرار از واقعیت.... ولش کن.... به خاطر روزنوشت رابین و ماریان باید که یک بار دیگه حتما فیلم رو ببینم این بار سعی کنم خودم رو در زاویه دید شما قرار بدم و ببینم.... -------------------------- - و برای اولین بار درک کرد که در هرگونه روابط بشری...رنجی و دردی وجود دارد.. رنجی که تحمیل می گردد و رنجی که تحمل می شود... چه احمق است آنکه از تنهایی می گریزد... .. این واسه نویسنده محبوب من تو کتاب محبوب من..." جان کلام " از " گراهام گرین " اونجام وقتی اسکوبی رو تصور میکنی بغض گلوت و فشار میده...از این همه سختی و ناکامی..... --------------------------- " Blazing Eternity " یه آهنگ معرکه داره.... " Cover Me With Your Eyes " واسه لذت بردن ازش حتما باید شنیدش.....
|
آریا
جمعه 12 بهمن 1386 - 0:1
|
سلام.بی نهایت سپاسگزار می شم اگه به وبلاگم سر بزنید.البته می دونم که سرتون شلوغه و منم تازه کارم و نوشته هتام خام و پر از اشکال!ولی خوشحال می شم که از نظراتتون بهره مند شم.
|
اشکان
دوشنبه 16 ارديبهشت 1387 - 16:39
|
این مکان تا اطلاع ثانوی تعطیل می باشد.
|
