با خودم عهد بسته بودم جواب جماعت نادان اين كافه را ندهم. اما فرزاد عزيز كه فكر مي كنم خيلي دوست دارد به چهره ي اپوزيسيون تبديل شود حيا را گذاشته كنار و در كوزه ادب خرابكاري كرده كه خودش را عرضه كرده باشد... كه جلب توجه كند... از همان روز اول هم همين طور بود. آمد و گفت اينجا همه همديگر را استاد صدا مي زنند. خب از اين گذشتيم چون همان روز فهميديم اين آقا طبل توخالي است. همان روز فهميديم كه اين آقا نيامده اينجا كه دوستي كند. آمده عقده هايش را ارضا كند... آمده خود كوچكش را بزرگ كند... آمده حقارت هايش را به نمايش بگذارد... به نمايش گذاشت و مايه نشاط ما هم شد... خنديديم... اما متاسف شديم براي همه انسان هاي حقيري كه اين آقا نماينده شان است كه به مدد حماقت هاي بي شمارش همواره بر كرسي استادان امثال خويش نشسته است. جاويد باد جايگاهت اي استاد بزرگوار! نمي دانم پس چرا اين استاد چسبيده به اين روزنوشت ما و ديگر نمي تواند تركش كند. مثل اين كه جاي ديگري براي ابراز احساسات ندارد. فداي سرش. اينجا بماند. جاي ما كه تنگ نمي شود. حالا هم آمده و بار ديگر براي ديده شدن گير داده به رفيق ما. تو كه فلسفه ناداني مهدي عذابت مي دهد احتمالا خودت فيلسوفي. اگر همه ايسم ها را هم بلد باشي مطمئنم كه از مانيفست فلاسفه مكتب راشيتيسم هيچ نمي داني. برو ياد بگير استاد كه پرانتزي شوي و بتواني راحت تر در كوزه خراب كاري كني...

خوشحالم که از قطبی حمایت می کنی چند روز پیش برای پژمان راهبر یک میل فرستادم که اگه امثال شما از قطبی حمایت نکنن پس کی حمایت کنه ناصر احمدپور؟

ممنون که شما هم به کمپین حمایت از قطبی پیوستی.

اما فیلمهای 2007:

راتتویی- آپوکالیپتو - کش بک(نمیدونم 2007 هست یا نه) - پیرمردها جایی ندارند - سنتوری -

راستی امیر قادری کیه؟ نمیشناسمش

سویینی تاد . نمی دانم چرا دوستان این فیلم را تحویل نگرفتند. به هر حال این بهترین بود . یک فیلم دیگر هم هست که بهترین فیلم سال نیست ولی دوست دارم اسمش را ببرم . جونو . حس خوبی بهش داشتم .

امیر دارد درست می‌گوید. درست زده وسط هدف. همه‌مان نگران بودیم. کنار هم نشسته بودیم و شادی می‌کردیم. بالا پایین می‌پریدیم و کیف می‌کردیم ولی باز نگران بودیم. امیر درست می‌گوید.

توجه ما به آن طرف میدان بود که خدا نکند آن مرد قد کوتاه دوست داشتنی را دیگر آن‌جا نبینیم. زمزمه‌هایی شده بود که اگر این بازی را هم نتیجه نگیرد احتمالا تعویض می‌شود. قطبی بیشتر از آن‌که یک مربی بادانش باشد یک فرهنگ است. (دقیقا همان‌طوری که امیر می‌گوید.) فرهنگی که دوست داشتنی است و خیلی هم دوست داریم این‌طوری باشیم. بتوانیم یک فصل با چنین گروه ساز مخالف‌زنی، از جمع‌مان حرف بزنیم و سرود قهرمانی بخوانیم. چیزهایی که اول فصل کمی دور از دسترس و مسخره بود و حالا داریم برایش می‌جنگیم. که قطبی برایش جنگید.

یادم هست جایی خواندم که مربی لیورپول، رافا بنیتز، خیلی به شطرنج علاقه دارد و مشخصه‌اش این‌ است که حرف‌های بازیکنانی که پشت سرش می‌گویند را نادیده می‌گیرد. و این تاثیر خوبی روی روابط او و بازیکنان گذاشته. آن موقع خیلی حسرت خوردم و حالا روی سکو داشتم پرسپولیسی را تشویق می‌کردیم که همتای ایرانی آن مربی اسپانیایی را دارد و نگران عوض شدن‌اش بودیم. او آن‌قدر با شخصیت است که بعد از تعویض نیکبخت ناآرام بیاید و بغلش کند. آن قدر هست که بیاید و از تاثیر بازیکن جوانش که کارهای خیلی نامربوطی هم کرده در مطبوعات حرف بزند.

مورینیوی خوش تیپ و سرسخت هم حرف‌های جالبی می‌زند. آن‌قدر مغرورانه حرف می‌زند که کیف می‌کنی!!! قطبی هم همانقدر به خودش مطمئن است. آن اوایل که اطوکشیده در مصاحبه‌ها ظاهر می‌شد و می‌گفت که قهرمان می‌شود در دل‌مان (جوری که رقبا نفهمند!) می‌گفتیم این آدم اطوکشیده چه می‌گوید. این ایرانی فرنگ رفته مودب و باشخصیت نمی‌تواند در فوتبال بی‌رحم و نتیجه‌گرای ایران دوام بیاورد.اما وقتی همه ما داشتیم از قهرمانی ناامید می‌شدیم فقط او بود که می‌جنگید. او هنوز هم همان‌قدر به خودش اطمینان داشت که می‌تواند قهرمان شود و این را در همه جمله‌هایش گفت. او حتا بعد از بازی‌ای که شاید یکی از بدترین شکست‌های تاریخ را خورده بود با خبرنگار مصاحبه کرد و از قهرمانی گفت. خیلی با اطمینان خبرنگار را از زیر سر و صدای ترقه‌ها داخل زمین کشید و گفت "ما قهرمان می‌شویم. اگرچه سخت است." دیگر خودمان یک مورینیوی سرسخت مغرور ایرانی داریم که نگران تعویض شدنش باشیم.

من و امیر و مهدی و حامد و چندین هزار پرسپولیسی دیگر، همه و همه آمده بودیم مرد کوچکی را حمایت کنیم که دل شیر دارد و فکر می‌کند که تمام بازیکنانش هم یکی از آن‌ را دارند. ما آمده بودیم از خودمان دفاع کنیم. از فرهنگ‌مان. امیر دارد حسابی راست می‌گوید و وقتی پرسپولیس گل زد همدیگر را بغل کردیم. نگرانی‌مان برطرف شده بود. ما قهرمانیم.

خانه تکانی به سبکِ آمریکایی، با تٌرشیِ لیته وٌ عزمِ جزم...یا «جظم» یا «جضم»! شاید هم «جذم»! باید عرض کنم که من حینِ کار به این چیزی که «مهدی پورامین» گٌفته بودٌ تازه «تنها خبرنگارِ روزنامه ها وَ مَجلات» هم -خٌدای من! هنوز هم این جوک خنده دار است، اجازه می دهید از سٌراینده ی آن تشکر کنم؟- تأییدش کرده بود فکر کردم.البته به این موضوع فکر نکردم.شعری را میانِ نوشته های دور ریختنی یافتم که با آن به این فکر اٌفتادم که قصد داشتم چه پیشنهادِ بیهوده ای به سایت وَ «امیر» بدهم.می دانید که؟راجع به همان در پٌست های هر روزنوشت –یا در مسیری معین- به طورِ مٌشترک درباره ی یک فیلمساز یا یک فیلم حرف نوشتن.تا اینجا مٌشکلی نبود، اما وقتی به مقصودِ خودم از این حرکت فکر کردم خوابم گرفت.قصدِ من از این کار این بود که «آرشیوی» تهیه بشود برای «جستجوگران» وَ خودمان که از خیلی چیزها بی اطلاعیم.اما، اِی دادِ بی داد...این کار معنی اَش چه بود؟مثلاً اگر یک «آرشیوی» تهیه می شٌد واقعاً به چه دردی می خورد؟جٌز این که چند تا آدمِ بی کارِ از نَنِه قهر کرده پٌشتِ تراکتورهای شان بنشینندٌ یک نگاهِ سرسری ئی به این مجموعه های سرشار بیاندازندٌ بعد هم «دیسکانِکت»؟به چه دردی می خورد؟ وَ اصلاً به ما چه که می خواستیم «جوانانِ گٌمراهٌ کَم اطلاعِ» این سرزمینِ سوخته را اصلاح کنیم؟مگر ما خودمان کی بودیم؟وقتی به این ها رسیدم یادِ نوشته ی «مهدی پورامین» اٌفتادم که می خواست گوهرهای نهفته وٌ فراموش شده ی این خاک را به «اغلبِ جوان ها»ی بی خبر از همه جای عاشقِ «گٌلزار» خَر فهم بنماید.می دانی چیست مهدی؟این است که در حقیقت این «سینما»یی که منٌ تو ازش دَم می زنیمٌ هَم را برای بر حَق بودن درباره ی آن پاره پاره می کنیم زیاد هم برای آن جوانان «مٌهم» نیست.ایشان همینکه با دوست دخترِشان یک سینمایی بروندٌ ... بعد کمی هم بخندندٌ راضیٌ احمق از این سوله ها بیرون بیایند برای شان کافی است.دیگر به تٌـ...شان هم نیست که «لیلا» وجود دارَدٌ «ناخٌدا خورشیدٌ» از این حرف ها.راستش، بعضی وقت ها به این فکر می کنم که برای اسطوره های مان هم این چیزهایی که برای ما مهم است اهمیت ندارَد.وَ ایشان این دوره را مثلِ یک دوره ی تحصیلی گذرانده اَند وَ حالا هیچ کس نمی دانَد به چه چیز فکر می کنندٌ هدفِ شان چیست.برای منٌ خیلی ها «اسکورسیزیٌ» «فللینیٌ» «بونوئل» اسامیِ مملو از معنیٌ رمزٌ احترامی هستند که درکِ خودشان وَ هٌنرشان شاید برای مثلاً آدمِ خِنگٌ نامتمرکزی مثلِ من سال ها وقت بِبَرَد.اما این چه نفعی دارَد که بخواهم این حرف ها را برای بعضی هم سالانِ فامیلِ مان که شیفته وٌ جویای سینما هستند شرح بدهم؟غیر از این که خودم را خسته می کنمٌ با این فکرپریده گی ها وٌ هواسِ پراکنده اَم فقط وقتِ آن ها را می گیرمٌ در بهترین حالت تنها باعث می شوم که آن ها نسبت به من با احترامٌ علاقه حرف بزنند؟اما این جٌز در همان اوایل که آدم دوست دارَد تحویل اَش بگیرَندٌ دٌخترهای فامیل پٌشتِ سرش خنده های ریز بنمایندٌ پٌشتِ دَرهای روغنی اسمش را صدا کنند به چه دردی می خورَد؟واقعاً فکر می کنی برای جوان هایی که گفتی فرقِ بینِ «قیصرٌ» وحوشِ حقیقی ئی که در خیابان ها قَمِه به دست راه می رفتند (راه می روند) مٌهم است؟ برای آن آدمی که نهایتِ شناخت اَش از واژه ی مٌبهمی چون «سینما» فقط «بازیگرِ مردِ» «تایتانیک» است چه چیزِ «ابراهیم گٌلستان» خواندنی است؟تو را به خٌدا مرا روشن کٌن! به من بگو که چه چیزِ این «موج» ایجادِ انگیزه می کٌنَد.قبول دارَم که وقتی همه با هم باشند خودش بزرگ ترین انگیزه می شَوَد، اما...وقتی نهایتِ هدف می شود روشن کردنِ به قولِ تو «جوانانِ بی اطلاع» دیگر همان انگیزه هم دود می شَوَد.منٌ تو که خودمان جوانیم خواهر، چرا بیاییم در همین اولِ راه اَدای اَساتیدِ مو رنگ کرده ی حرافِ نفهم را در بیاوریم که با ژستِ «جان وین»ی از زمانِ سینما رفتن ها وٌ فیلم هایی که دیده اَند یاد می کنند؟طوری که آدم خیال می کند آن فیلم های یاد شده را خودِ ایشان ساخته اَند! به هر حال.می دانی که؟اگر بنا به آموزشٌ سخنرانی باشَد بنده خودم تا پایانِ دٌنیا می توانَم جای همه مطلب بنویسم.اگر بقیه نوشتندٌ امیر هم ایده ی آن «خیلی کارها»یی را که می خواست انجام بدهد گفت یک چیزی پیدا می کنم می گویَم که بدونِ دعوت هم شده جزوِ مٌرغ ها باشَم.مثلاً «حاجی واشنگتٌن» که فیلمِ محبوبم است، یا فیلم های «کیمیایی» که اگر بخشی به نامِ «استفراغاتِ نسلِ ...» داشته باشید می توانم با فیلم های او پٌرَش کنم.شاید هم یکدفعه دیوانه گیم عود کرد رفتم سراغِ فیلمی مثلِ «مٌحلِل»! که در یک جیپِ کوهستانی در سرمای فلان درجه تماشایش کردیمٌ.یا شاید هم دیدی خودم ورداشتم یک فیلم از روی «آبجی خانومِ» «هدایت» ساختمٌ برای همه تان فرستادم که پوسترم را بچسبانید کنارِ عنوانِ سایت وَ از صبح تا شام برایم مجیز بگوییدٌ در ضمن نانِ مان در روغن بشودٌ با یکی از این ملکه های زیباییِ «فَشِن تی وی» مٌزدوج بشویمٌ موهای مان را با آردِ گندم سفید کنیم تا همه لفظِ اٌستاد را بچسبانند به دٌمبِ ما.کارِ روزگار را چه دیدی؟شایَد هم که یک جایزه ی «نوبل»ی که ربطی به ما ندارَد گرفتیمٌ در بهترین نٌقطه ی سیاره ی دَنگال ویلایی ساختیمٌ صٌبح تا شب به خودمان افتخارٌ غرور تخَرخٌرٌ تَبَختٌرٌ تَشَختٌر کردیم! و همه دستِ ما را با لب های پَهنِ شان خیس کردند.آن وقت من خودم به شخصه یک دست کٌتٌ شلوار برای همه تان می فرستمٌ ازتان همایت می کنم تا شما هم نانِ تان در روغن بشودٌ اطرافِ هم مثلِ مگس بپلکیمٌ شاید هم مثلِ «رودریگوئز» یک استودیو خریدمٌ با همه شما یک تیمِ فوتبال درست کردمٌ امیر را هم گذاشتیم مٌربیِ تیم وَ خودم شدم سرپرستِ باشگاه.شاید هم دیدی یکدفعه یک سفینه ی فضایی اختراع کردیمٌ نانِ مان در روغنِ کرمانشاهی شٌدٌ همه گی رفتیم یک سیاره ی دیگر که در آنجا برای به دستِ آوردنِ زن ها نیاز نبود نازِ شان را بکشیٌ یک عمر وقت بگذاری تا کتاب بنویسی یا یک آلبومِ موسیقی بخوانی یا هر...ها؟ کارِ دٌنیا را چه دیدی؟شاید هم رفتیم تٌرکیه آنجا یک عشرتکده باز کردیمٌ همه ی ایرانی های پدرسوخته ی آنجا را از طریقِ سایتِ خودتان به آنجا فراخواندیم.شایَد هم خٌدا بخواهَدٌ ما بتوانیم هر چه «مهرجوییٌ» «کیمیاییٌ» «مخملبافِ» احمقٌ عٌقده ای در دنیا هست یک جا جمع کنیمٌ همه گی را با هم وَ با فیلم های شان آتش بزنیم.ها؟این درسِ بهتری نیست مهدی؟ آرمین ابراهیمی

«Scoop / وودی آلن» دقیقاً همانی که بایَد باشَد... «خبرِ داغ Scoop» دٌرٌست همان فیلمی است که در این نٌقطه از اٌستادِ پٌر شورٌ درجه یکِ آمریکایی انتظار می رفت.این فیلم دقیقاً همان حاصلی است که یک هٌنرمندِ «کامل» می توانَد در پایان (یا اواخرِ) مسیرِ هٌنری اَش به آن بِرِسَد وَ با آن اثری خلق کٌنَد که در نهایتِ ساده گیٌ دسترسی همان پیچیده گیِ آثارِ بزرگٌ مشهورِ او را داشته باشَد.من این فیلم را چهار بار دیدم! وَ اگر باز هم زمانی آن نیازِ مٌبهَمٌ هول هولَکیِ بٌغض آلودی که آدم اغلب نسبت به محبوب اَش پیدا می کٌنَد به سراغَم بیایَدٌ فیلمِ تازه تری از محبوبم در دسترسم نباشَد دی وی دیِ این اثر در دستگاه خواهَد بود.چون عقیده دارم (وَ به این عقیده که به سختیٌ با گٌذَرِ عٌمر حاصل شده ایمان دارَم) که محبوبم همه وقت وَ پیش از منٌ دیگر دوست دارانش می اندیشَدٌ تجربه می کٌنَدٌ لابٌد به این تجربه هم –که قیمت ندارَد- مٌعتقد است، که فیلم به فیلم آثارَش پٌخته ترٌ درونی ترٌ از لحاظ ساختاری سر راست تر می شوندٌ همچنان، «جادو» در سینما فقطٌ فقط اختصاص دارَد به هٌنرمندانِ واقعی.که اٌستاد آلن بی برو برگرد سرآمدِ زنده ی همه شان در سینماست.چه این نظر شتاب زده وٌ عجولانه صادر شده باشَد، چه بعد به آن خیانت شده تغییر کٌنَد یا سال ها به همان شکلِ اولیه بمانَد.چون ما باید آدم های همین لحظه باشیم، نه زامبی های سرگردان در تئوریٌ آرمان که فقط برای مٌوَقر بودن تمامِ حقیقت را –که فقط در یک «آن» می شود دریافت- تباه می سازند. اٌستاد آلن با این فیلم وَ هر فیلم مثلِ همه ی کارهایش نشان می دهد که یک انسان (وَ یک هٌنرمند) هیچ گاه تغییر نمی کٌنَد.نه نظراتش وَ نه نوعِ نگاهش به زیستنٌ همه ی ریزه کاری های آن وَ نه هیچ جٌزء قابلِ تعریفٌ غیر قابلِ تعریف اَش، او تنها شکل اَش عوض می شَوَد.و گرنه «مرگٌ» «رویا» وٌ «دروغ»، «عشقٌ» «شانسٌ» «گٌناه»، «خشونتٌ» دٌشواریِ تاب آوردن در تمامِ این ها، همه همان هایی هستند که از اولین اثرِ اٌستاد وجود داشته اَند (وَ پیدایششان ناگهانیٌ از روی شکم نبوده).وَ اٌستاد همه را بنا به موقعیت وَ روحیات اَش وَ مٌطابق با احساسِ همیشه رادیکال اَش نسبت به همه چیز، به هزار شکلٌ زبان وَ با انواعِ حالاتِ بیانی که پیش از او در این مدیوم خلق شده بودند یا بعد توسطِ خودِ او پا گرفتند تعریف کرده است.حالا همین هٌنرمندِ بزرگ در هر لحظه پیچی پیچیده تر از معنی «هٌنر» را پرده برداری می کٌنَد، وَ برایش چه اهمیتی دارَد که چه کسی این آفرینش را در چه مکتبٌ در دنباله ی کٌدام تئوری جا می دَهد یا چه کسی از آن –همانطور که هست- لذت می بَرَد؟ اٌستاد خودش با هٌنرِ خودش، وَ با خودِ «هٌنَر» به عنوانِ «چیزی» موهومٌ هنوز نامکشوفٌ تیره وٌ بی مٌترادف «حال» می کٌنَد.او آثارش را می سازَد وَ طرح جلدِ دی وی دیِ فیلم هایش یا نوعِ فونتِ عنوان بندیِ آثارش یا میزان فروش یا شیوه ی تبلیغٌ تیزهای آن برایش مٌهم نیست.چرا بایَد باشَد؟چرا بایَد به چیزهایی اهمیت بدهد که فانی شونده تر از هر مفهومِ دیگری هستند.وقتی اٌستاد خودش برای درکِ نه کامل که حداقل روشنی از مفاهیمِ موردِ نظرش در تمامِ زاویه ها کاوٌش نموده وٌ تجارب اَش را روی نگاتیو ثبت کرده است، وَ همه ی این ها را برای «ما»یی که معلوم نیست کیستیمٌ به چه معتقدیمٌ تا چه اندازه به اعتقادِمان وفا داریمٌ تا چه مرحله ای به محبوبِ مان خیانت نمی کنیم به میراث گٌذاشته، دیگر چه اهمیتی دارَد که ما حالا (در این زمان یا هر زمانی) این ها را نفهمیم یا ناقص بفهمیم یا ... مٌهم این است که اٌستاد کارِ خودش را (کاری را که واقعاً می خواسته) کرده وَ به این کارِ پٌر مشقتِ بسیار دٌشوار اعتقاد داشته است.او، عزیزِ ما، خوب می دانَد که فکر کردنٌ «فکور» باقی ماندن دٌشوار ترین «کار» در روی این سیاره است.وَ او می دانَد که خودش سال ها با چه مشقتی در سرزمینِ بی آبٌ گَوَنٌ بد مسیرٌ گٌمراه کننده ی «فکر کردن» سر بلندٌ پٌر بار زیسته است، وَ محصولاتی از این زیستنِ آلوده وٌ زخم خورده از «نافهمیِ» مٌشترکی که میانِ انسان ها در مقابلِ هر چیزِ دٌرٌستِ تازه ای وجود دارَد از او به جا مانده که شایَد خیلی خیلی گرامی تر از آن بناهای آغشته به خونٌ ظٌلمٌ عقایدِ پوچٌ مذاهبِ باطلٌ تو خالی باشَد که تنها چند خروار سنگ اَند که به دردِ کتاب های سراپا کذبِ تاریخ می خورَند، وَ باز شایَد خیلی خیلی گرامی تر از هر «چیزی» یکی از مٌهم ترین میراثِ انسان ها باشَد، آن ها که «فکر» می کنند وَ «دوست دارند» فکر کنند وَ آن هایی که «رویا» می کنند وَ «دوست دارَند» مانندِ مردِ بزرگی چون او که در این کالبدِ کوچک نمی گٌنجَد این چنین «رویا» کنند... دنباله ی مطلب در وبلاگم: http://arminandramtin.blogfa.com/ آرمین ابراهیمی

1-اين درست كه قضيه برگشتن دوباره به كورس قهرماني و حمايت از قطبي براي پرسپوليسي ها مطرح بود ولي آيا بردن تيمي كه تو دور برگشت يه دونه برد هم نداره و تو 4-3 سال اخير تو تهران هميشه مقابل پرسپوليس بازنده بوده انقدر خوشحالي داشت ؟ يادمه يه بار زمان پروين هم يه همچين وضعيت مشابهي پيش اومده بود و اتفاقا بازي پرسپوليس و ملوان بود تو تهران . پرسپوليس 4 تا زد و همه گفتند از بحران خارج شده ولي دوباره هفته بعد باخت و وضعيت دوباره به حالت اول برگشت .

2-به عنوان يك استقلالي از شخصيت قطبي خوشم مياد ولي از نظر فني چيز خاصي نداره .

3-اون پايين اومدن از ديواراي استاديوم هم خيلي حال ميده كه فقط يه بار موفق به انجامش شدم ! هميشه مامور گذاشته بودن و نميشد.الانم 5 سالي ميشه طبقه بالا نرفتم ( البته كلا تو 5 سال اخير 10 دفعه هم استاديوم نرفته ام )

1- تاوان 2- ضد مرگ 3-زودياك 4-جايي براي پيرمردها نيست 5-قول هاي شرقي 6- خون به پا ميشود 7- سوييني تاد 8-سياره وحشت 9-قتل جسي جيمز 10- چهارماه،سه هفته ودو روز 11-سه و ده دقيقه به يوما . راستي نظر خودت چيه ، به غير از "زودياك" و "ضد مرگ" نظر نداده اي همين طور در مورد موسيقي فيلم كه تو صنعت سينما نظر نداده بودي .

مثل اينكه اسممو يادم رفته بود بنويسم .

ببخشيد دوباره...از هوشنگ لطيف پور نوشتي نتونستم خودمو نگه دارم . تو دوبلورها واقعا صداشو دوست دارم . يه كارتون بود كه يه گربه خپل سياه و سفيد توش بود و فكر مي كنم با صداي لطيف پور كه داستانو تعريف مي كرد . كارتونش چنگي به دل نمي زد ولي اين صدارو انقد دوست داشتم كه هميشه نگاه مي كردم . اميدوارم سلامت باشه .

سلام امر پرسپولیسی عزیز

دمت گرم .خیلی توپ نوشتی

امسال همه ی بازیهای پرسپولیس تو تهرانو رفتم. حتی بعد از اون نتایج ضعیف! یه حسی بهم میگه باید از افشین امپراطور حمایت کنیم و مطمینم که ما امسال قهرمانیم و قشنگترش اینه که کاپ قهرمانی رو تو تهران و بعد از بردن سپاهان(سوراخ نصف جهان) که جدیدا" بیشتر از استقلال ازشون متنفرم بالای سر میبریم.

بهترین فیلما هم:1-سنتوری 2-زودیاک 3-سویینی تاد

[این نوشته مربوط به کامت های روزنوشتِ پیشین است، مٌنتها به دلایلی که بر من هم روشن نیست هر چندبار که ارسالِ شان کردم خبری از انتشارش نَشٌد وَ فهمیدم که مٌشکل از جانبِ خودم می باشَد.بنابراین پس از سفری که برایَم پیش آمدٌ داستانِ مٌفصلِ مسخره ای هم دارَد که اگر وقت شٌدٌ دیاری گوشِ داشت تعریف اَش می کنم، سرٌ روی این نوشته را زدمٌ نٌسخه ی اصلاح شده را حالا فرستادم.منظور این که اگر ناقص بود به خاطرِ همان حرکاتِ آکروباتیکِ مذکورِ اینجانب است.گرچه فکر می کنم چیزی نمانده که بخواهد ناقص هم باشَد] «صوفیا» نوشته بود «وقتی با دوستی، عزیزی، رفیقی یا فامیلی هستی که تو لحظه ی گوش دادنِ آهنگ همراهته تا آخرِ عٌمرت اون لحظه وٌ اون صدا باهات می مونه حتا اگه با تمامِ ذهنیت های هٌنر سرِ ستیز داشته باشه.» که خیلی از این جمله خوشَم آمد.مِصداقِ تابستانِ سٌرخپوستی هشتادٌ سه ی ما بود در دٌب*** وَ اما نوشته ی امروزِ برنامه ی صٌبحگاهی، که اختصاص دارَد به فیلمی که من نام اَش را در همین کامنت ها دیدم وَ یادم اٌفتاد که «اِی وای! ما یادمان رفت راجع به این فیلم اظهارِ وجود بفرماییم.تا دیگران دست به کار نشده اَندٌ مثلِ تماشای «سنتوری» که کار از کار گذشتٌ همه فیلم را دیدندٌ ما تنها «دٌزد» خطاب شدیم فوری یک چیزهایی بنویسیمٌ بفرستیم که کارِمان بگیرَدٌ نانِ مان در روغن بشودٌ با شامورتی گریٌ پدرسوخته بازی از همین نوشته به نوایی برسیمٌ یکی از این قوطی های وطنی بخریمٌ با یک شاهزاده ی زیبایی مزدوج بشویمٌ در ویلایی از خواب بپریمٌ موهای شاهزاده در مٌشتِ ما باشدٌ رنگِ دیوارها هم رنگِ زیرپوشِ عموی مرحومِ ما صورتی باشَدٌ همه به ما تکریم بکنندٌ حرفِ مان همه جا «برو» داشته باشَدٌ بی خود به ما بگویند «اٌستادٌ» از این شال های چند متریِ قرمز بیندازیم رو مان»... وَ اینَک اِی دوستانِ تهرانی، آن فیلم هست «Into The Wild» که «شان پن» آن را ساخته. / فوری می روم سرِ اصلِ مطلب.یک شیوه از فیلمسازی وجود دارَد که در اصل «فیلمسازی» نیست بل که «رقاصی» است! این شیوه ی فیلمسازی که گفتم از یک رسانه ی جانیِ کثیف می آید به اسمِ «تلویزیون» وَ دقیقاً طراحی شده برای آدم هایی که به قولِ «امیرِ عزتیِ» گرامی «جلوی تلویزیون پیشِ پای شان علف سبز می شود!».این سبک به شما می گویَد همه چیز را مٌطابقِ سلیقه ی دَم دَمیٌ بی حوصله وٌ کَم طاقتِ مخاطبان طراحی کٌنید.از مٌدت زمانِ برنامه ها تا گٌزینشِ فیلم ها وٌ سٌرعتِ اِجرای مٌجریانٌ مسابقاتٌ غیره.یکی از این گزینه ها کلیپ های موسیقی هستند، که در آن اولین چیز برای «امروزی» وَ «همه پسند» جلوه کردن استفاده از قطع های بی شٌمارٌ فیلمبرداریِ غیر عادی –تا نظرِ شما درباره ی غیرِ عادی چه باشد- وَ بیانِ چَکٌشی است.یعنی «های یارو نیگا کٌن: دام دام دام، مگه با تو نیستم؟ نیگا کٌن: دام دام دام، حالا کٌجا می خوای بری؟ نیگا کٌن: دام دام دام...الخ» وَ این یعنی فرمولِ رایجِ کلیپ سازی.داشته باشید.قبلاًها تنها تعدای از فیلمسازان می توانستند به تصویرهایی خاصٌ رادیکال بِرِسَند که تواناییِ خیلی قٌرصی در کارِشان داشتند، اما با ابداعاتِ بی اَمانٌ تمام نشدنی وَ دسته گٌل هایی که تکنولوژی در همه جا می کاشت حالا همان کارها را که مثلاً «رودریگوئزِ» بزرگ -که عشقِ من می باشد –در آثارش انجام می دَهَد با مقدارِ بسیار ناچیزی توفیر این فیلمبردارانِ مجالس عروسی هم می توانند انجام بدهند.قصد ندارم نتایجِ کارِ این دو را با هم مقایسه کنم که هیچ ربطی به هم ندارد اما یک نفر مردِ سیرابی خورِ عامی چه می فهمد تفاوتِ این با آن در چیست.او فقط می بینَد که تصاویر خیلی تٌند جای شان را به هم دیگر می دهندٌ دوربین پرواز می کٌنَدٌ در هر حٌفره ای سَرَک می کشدٌ آدم هایی در این تصاویر مثلِ زامبی ها از این طرف به آن طرف می پرند.پس، از نگاهِ یک آدمِ بی اطلاع –از هر قشرٌ نوعی- هیچ فرقی میانِ «Planet Terror» وَ کلیپِ «مشکوکِ» «شادمهر» نیست.این گویا فقط مٌختص به سرزمینِ ما نبوده وَ امری جهانگیر است.از آنجا که بیشترِ فیلم هایی که در این دَهه ساخته می شَوَند تنها مٌشخصه ی مشترکِ شان در این است که شبیه «کلیپ» باشند.داشته باشید. این جریانِ کلیپ سازی وَ سِرایتش به سینما هم تنها به گردنِ تلویزیون است.رسانه ای که در خلقِ یک فرایند بی بدیل می باشد: خِنگ کردنِ تدریجی آدم ها.آدم هایی بی هوش با پیژاما که بٌطری به دست از رختِ خواب می روند توی کاناپه وٌ از کاناپه می روند توی دستشوییٌ از دستشویی می روند توی رختِ خواب.در اینجا این نکته فراموش نمی شَوَد که کلیپ سازانِ معرکه ای مثلِ «دیوید فینچرِ» نازنین که در کارش یک پیامبر است وَ یا «مارتین اسکورسیزی» که برای «مایکل جکسون» هم کلیپ ساخته از این داستان بَری هستند.ایشان توفیرِ «الکی قطع زدن» را با «تعویضِ نما» به خوبی می دانند وَ مثلِ هر آدمِ مٌهمی هم برای کارِشان زحمت کشیده اَندٌ دانسته های شان بی قیمت است.اما نباید این را هم فراموش کرد که چون ما از دیوید فینچر نام بردیم حتماً شوهرِ «مَدونا» یعنی «گای ریچی» هم یک نابغه یا چیزی در همان حدود است.خیر.گای ریچی –به علاوه ی چند صفحه اسمِ دیگر- به هیچ وجه قابلِ مقایسه با فینچر نیست وَ اگر هر دوی این ها برای مَدونا کلیپ ساخته اَند تفاوت کارِشان به قولِ «مجیدِ اسلامی» مثلِ مجسمه ی حضرتِ «داوود» است با کوه های اطرافِ «توسکانی» که این مٌجسمه ازشان تراشیده شده.وَ صحبتِ ما هم همینجاست؛ این موجِ کلیپ سازی وَ تکنیک هایی که کم کم به عنوانِ امری متداولٌ مفهومی ساندویچی در آمدند وَ ورودِشان به سینما شٌد تعریفی از شکلٌ شمایلِ کارهایی که این روزها می بینیم.یعنی وقتی مثلاً «بِرَد اَندرسون» یا «تام تیکور» می روند سرِ صحنه ی فیلمبرداری تنها با بازیگرانِ شان مقداری حرف می زنندٌ از این کارهای حاشیه ای می کنند که هر سیرابی خوری می تواند انجام بدهد، وَ بعد می روند سراغِ فیلمبردارانِ شان وَ به آن ها دستور می دهند تا ضبط کنند، همین.بعد فیلمبردارها که مالکٌ صاحبِ حقیقیِ همه ی این آثارِ بی پشتوانه اَند با نگاهی کامل به تکنیک های باب شده یا مٌتداول که دیگر هر تماشاگرِ خِنگی با آن ارتباط برقرار می کندٌ مثلاً «معنا»ی آن را می گیرَد با فیلمساز مَشوِرَتی می کنندٌ فیلم ضبط می شود.بی هیچ اتفاقِ نو یا حرکتِ هوشمندانه ای.جالب اینجاست که برای خودِ فیلمسازها هم مٌهم نیست که نهایتِ ارزشٌ اعتبارِ اثرشان هم اندازه ی یک «کلیپ» باشَد.وَ مَردٌم در همه جای دٌنیا صَف می ایستندٌ بلیط می خرند تا بروند بشینند کلیپ ببینند، یا در نهایت «یک داستان» که به شیوه ی کلیپی ساخته شده.مشکل اینجاست که اگر این فیلمسازان با عنوانِ «سینماگرِ داستان گو» از خود دفاع می کنند کسی هم برایش مٌهم نیست که در زمان های گذشته هم سینماگرانِ داستان گویی بودند که «فیلم ساختن» هم در کنارِ داستان گویی برای شان مٌهم بوده. «Into The Wild» یا «در دٌنیای وحشی» هم یکی از فیلم های همین جریان است.ساخته ی آدمی که خیلی تجربه ی سینمایی دارَد (جانَمی جان! او در «شیرینٌ باحالِ» اٌستاد «وودی آلن» هم بازی کرده، که ما ندیدیمٌ بایَد ببینیم) وَ در کنارِ این ها قبل از این هم دست به چنین خودکٌشی ئی زده.البته من این فیلم را به خیلی فیلم هایِ هم شکلِ آن ترجیح می دَهَم، اما بهتر است بدانیم سینمایِ آن چه سینمایی ست.تنها چیزی که برای شان پن در ساختِ این فیلم مٌهم بوده داستان است.همین.وگرنه اگر اسمِ او را از روی این فیلم برداریم این فیلم می توانَد مالِ هر کَسِ دیگری هم باشَد.مثلِ «چوپانِ خوبِ» «رابرت دِ نیرو» که اگر شخصِ دیگر هم به جای او این فیلم را می ساخت باز همین شکلی می شٌد.همین طور.ساده وٌ تکراریٌ کلیپی.البته نمی گویم فیلمِ پن یک کلیپ است، فقط می گویم فیلمِ او یک کلیپِ بٌلَند است.تمام اَش.شکلِ روایتِ تکراری اَش.نوع حرکاتِ دوربین اَش.بازیِ بازیگران اَش.داستان اَش که خودِ پن از روی کتابِ معروفی نوشته.وَ نتیجه ای که پن هر چه می کوشید به آن نمی رسید.می دانید؟ دقیقاً مثلِ تلاشِ غم انگیزٌ بی ثمری است که «والتر سالِس» در «خاطراتِ موتور سیکلت» کرد، وَ نه تنها احساسِ یک سفرِ افسانه ایٌ پٌر ماجرا را به آدم نداد که انگار او هم بر خلافِ فیلم های دیگرش داشت یک کلیپ می ساخت، مٌنتها به سبکِ سرزمین خودش.اتفاقی که بر عکس در اثرِ بی ادعای قبلی او «ایستگاه مرکزی برزیل» به شکلِ فوق العاده ای می اٌفتَد وَ آن فیلم تمامِ احساساتی را که سالِس در نظر داشته یا نداشته وٌ همه ی چیزهایی را که می خواسته بگوید یا نمی خواسته به بیننده اَش مٌنتقل می کٌنَد.ببینید در این چند سال چند نفر فیلم هایی ساخته اَند که روایت اَش به اصطلاح به شیوه ی «سیالِ ذهن» [!] وَ در اصل پاره پاره است-که یکی از ویژه گی های کلیپ های موسیقی وجه پاره پاره شان می باشَد.که مثلاً «ابراهیمِ هامدی» یک جا با پیراهنِ قرمزِ دٌختر کٌش روی صحنه داَرد می رَقَصَد وَ در قطعِ بعدی او با یک کٌتٌ شلوارِ رسمی از پٌشتِ پنجره ی ماشین اش بیرون را می سٌکَد.که می شود همان «جریانِ سیالِ ذهنِ» شما.به همین خاطرِ فیلم پن با مدت زمانِ تمام نشدنی اَش یکی از فیلم های همین جریان است وَ پن در اصل آن را «نساخته» وَ تنها آن پروژه را «هدایت» وَ «سرپرستی» کرده.یعنی این فیلم یک «a film by Sean Pen» یا یک «a Sean Pen picture» نیست بل که یک «directed by Sean Pen» است.گرچه این تقسیمات هم دارَند معنای شان را از دست می دهند.هنوز احساسم را از تماشای فیلم نگفته اَم. آرمین ابراهیمی

پٌرسش تخصصی: «امیر» عزیز آن آقای قرمز پوشِ خوشحالی که با آن لبخندِ ویزای تٌرکیه به ما زٌل زده خودت هستی؟ پاسخِ غیرِ تخصصی: 1-هیچ سرزمینی برای پیرمردان / جوئل وَ ایتان کوئن 2-زودیاک / دیوید فینچر 3-سوئینی تاد: آرایشگر پلید خیابانِ فلیت / تیم برتون آرمین ابراهیمی

1_سلام خيلي خوشحالم كه اينقدر به خواسته دلت رسيدي امير خان.دوست دارم مثل تو خوشبين باشم ولي حتما ميدوني بهتر از من كه افشين از رو تفكر وبراي موندن نيومده يعني اومد كه زمين بخوره وهمين حالا كه تو سرخوش برد كوبنده!پرسپوليسي يه عده تو خود تيم دارند براي رفتن وزمين خوردن اين مرد دعا ميكنند.اما در مورد خليج فارس!؟صوفيا دمت گرم

2_تاوان

3_خوش به حالتون كه هنوز چيزي تو استاديوم براتون هست كه به خاطرش بي خيال زندگي روزمره بشين وپرچم هاتونو بيارين بيرونو جيغ وبوقتون براه باشه ادا در نميارم اتفاقا عاشق اين ديونه گيهام وبهترين قسمت استاديوم اون مسير رفت وبرگشت وموسيقي تو ماشين وغبطه عابران بوده به پرواز پرچمها ولي واقعا ديگه بهونه اي نمونده برام.وقتي بدوني كه تو قراره يه بازي فرعي ببيني وبازي اصلي اونه كه نميبيني(سكوهاي خالي استاديوم) ديگه هورا وروبرو اماده باشم برات لطفي نداره

با در نظر گرفتن آلزايمر هيات داوران بهترين فيلم هاي 2007 به ترتيب عبارتند از: پارانويد پارك (استاد گاس ون سنت) - مردي از لندن (بلا تار) - No Country for Old Men (اساتيد برادران كوئن)

جايزه ويژه هيات داوران تقديم مي شود به آرســــن ونـــــگر و پسربچه هاي شگفت انگيزش.

راستش سال 2007 برای من سال شاهکارها نبود."شاهکار" برای من فقط جایی دورتر از این جریانات سینمایی که دنبال می کنیم ، در مجارستان و به واسطه اقتباس یگانه بلا تار از داستان جورج سیمون اتفاق افتاد. "مردی از لندن" که لذت تماشایش تاریخی شد.

راستی یک نظر خواهی هم بود درباره اینکه دوست دارید فک چه کسانی را پایین بیاورید. گویا برای جواب دادنش دیر شده و از طرفی لیست بلند یالایی هم هستند ! پس قضیه را یک جور دیگر مطرح می کنم. یک نفر هست که من دوست دارم او فکم را پایین بیاورد!

"Motorcycle Boy" عزیز. میکی رورک در "rumbel fish" که جزو معدود فیلمهای کوپولا است که دربست دوستش دارم.حتی بیشتر از پدرخوانده!

نشد عزیزم . قرار نبود سینمای ما بشه فوتبال ما .

منی که استقلالی ام عاشق افشین قطبی شدم .چون به قول خود امیر واقعا یک فرهنگ که شاید در تمام طول ورزش ایران اصلا به خودش ندیده و نخواهد دید. وقتی تمام مربی های ما الگوی رفتاری شون شده مربی محترم استقلال، افشیت قطبی میشه یک اسطوره دست نیافتنی. وقتی بعد بازی با استقلال اهواز خیلی راحت با دوربین نود مصاحبه میکته در حالی که مربی ها ایرونی را تا هفته ها نمیتونی پیداشون کنی.اخرش میگم افشین قطبی هر چی زود تر بره واسه خودش بهتره بعد برای ما چون یه خورده بد عادت میشیم . تا وقتی که بازیکنایی مثل شیث و نیکبخت و نوازی و منصوریان و مجیدی ها داریم ،پروین و ناصر خان و ژنرال و فیروزکریمی ( این اواخر علی دایی و خداد ) بهترین ما و فوتبال ما و نیم ملی ما.

بهترین فیلم ها هم. تابستون با زودیاک و آقامون فینچر کیفور شدیم. بعد تاوان و مردی که آنجا بود (به قول محسن آزرم برای اسکار تو کارگزاران نوشت) اخرش هم اقای تاد و برتون عزیز که چند ساعتی نفهمیدیم با ما چه کار کرد.

از وقتی که قطبی اومده عاشق پرسپولیس قطبی شدم .این چند هفته رو همه ی بازی هاشو میبره و قهرمان میشه. از ته (صمیم) قلب ارزو دارم.

برای دوست عزیزی که کامنت گذاشته اما نخواسته آن‌لاین شود یا اسم‌اش بیاید: سخت نگیر. آدمیزاد، خوش و قلب‌اش، از آن چه فکر می‌کند مقاوم‌تر است. سعی کن زنده بمانی روز به روز هم که شده. بعد همین طور از خدا و از زندگی‌ات جایز�