الگوی نردبان موفقیت :

الف) روی هر پله نباید بیش از حد معمول مکث کرد؛

(ب) پس از پیمودن پله اول، نوبت به پله دوم می رسد؛

(ج) از نردبانی که پایه اش شکسته است نباید استفاده کرد؛

(د) باید ابتدا جای پا را محکم کرد و سپس قدم بعدی را برداشت؛

(ها) پس از استفاده از نردبان نباید آن راسرنگونش کرد .

اینم سایتیه که اگه میخواید با بنیاد گیتس همکاری داشته باشید می تونید فرمو پر کنید و اونجا عضو شید.ظرف نهایت دو هفته باهاتون تماس گرفته میشه.

http://www.gatesfoundation.org/AboutUs/WorkingWithUs/Jobs/

این تایید کردن نظرها یک مشکلی دارد،وقتی هنوز هیچ نظری تایید نشده هیچ ایده ای نداری!ممکن است حرفی بزنی که بقیه گفته اند و ممکن است اصلا بزنی به بیراهه و هی برای خودت ببافی!

1.می خواستم پیشنهاد کنم یک مردی پیدا شود بشمارد ببیند چه سریالهایی اول و دوم و سوم و ...(همین طور تا ته!!) می شوند.

2.جناب سالینجر چنان درگیرت می کند که نتوانی از بندش رها شوی!اگر روزی برسد و ناتور دشت و فرانی و زویی را باز کنم و تنم نلرزد...نه،خدا نیاورد آن روز را!یا این غزل سعدی(با مطلع:من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی،عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی...تا برسد به بیت:گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم،چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی)

یا صدای محزون حسین پناهی در سلام خداحافظ وقتی می خواند:«آری دلم،گلم این اشک خون بهای عمر رفته ی من است»

یا مثلا سکانس آخر دزد دوچرخه و اشک های پسرک و صورت در هم رفته ی پدر،یا شرکت هیولاها(!) که آخرش سالیوان در را که باز می کند صدای دخترک می آید.

یا مری پاپینز،آن آخر که جولی اندروز می خواهد برود و به خوشبختی خانواده نگاه می کند و من هی دوست داشتم نرود این مری پاپینز،بماند و بپرد توی نقاشی ها و به زندگی امیدوارمان کند.

یا سینما پارادیزو و خنده های توتو...یا نوای «من آن ماهم که اندر لامکانم»داوود آزاد...یا وای به حال روزی که از خواب بیدار شوم و پوستر استاد عزیزم«قیصر امین پور» را به دیوار ببینم و دلم برایش تنگ نشود...

آره،همین هاست که آدم را وصل می کند به زمین،به روزمرگی،همین مسخ شدن ها و لرزیدن هاست که به تو نهیب می زند:«هی!هنوز دل خوشی هایی هست...»

سلام استاد!

میشه درباره فیلم تازه کیمیایی و همکاریت با استاد یه کم بیشتر بگی؟ بدجور با چراغ خاموش حرکت می کنی ها!

در ضمن مقاله کیهان علیه استاد رو خوندی احتمالا. حیف که نمیشه هیچ واکنشی نشون داد...حیف!

سلام

پیشنهاد

آلبوم موسیقی Secret Garden، از مرحوم شهر کتاب گرفتم.

بی‌نظیره. حدود 12،13 قطعه‌ی بی‌کلام موسیقی از یه گروه اسکاندیناویایی(!).

آهنگ Ode to Simplity رو چند شبانه‌روز به‌طور مداوم گوش دادم!

از دستش ندین.

سلام امیر خان

خوبی؟ عرض ادب عزیز.

چاکریم.

غافل گیرمون کردی رفیق! همیشه بزرگ مایی... (اعتراض-مسعود کیمیایی)

در این فاصله که کاوه دارد تکلیفش را با into the wild مشخص میکند که بعد بیاید تکلیف ما را روشن کند، پیشنهاد میکنم، in bruge را حتما ببینید، شاهکار کوچکی است با فیلمنامه ای فوق العاده و پر از شخصیتهای دوست داشتنی.شخصیتهایی که کافیست یک لحظه از جلو دوربین رد شوند تا مثل کف دست بشناسیدشان و با دغدغه هایشان همراه شوید. زیادی تعریف نمیکنم، بروید و دو تا از (شاید هم سه تا از) دوست داشتنی ترین آدمکشهای دنیا را ببینیند.

اولی - بروژ یه آشغال خونه است

ذومی- آشغال خونه نیست

اولی- بروژ یه آشغال خونه است

دومی-ما تازه از قطار لعنتی پیاده شدیم، می تونیم تا این خراب شده رو ندیدیم, نظر ندیم؟

اولی- میدونم یه آشغال خونه خواهد بود.

سلام

سلام.

1) اول که این تیترو خوندم با خودم گفتم تاریخ دوباره تکرار می شود.

2) روزهای اولی که اومدم تو این کافه، سعی می کردم اسم فیلمهایی رو که اینجا ازشون نام برده میشه و اکثرشون ( حدود 90 درصد ) رو ندیده بودم، به خاطر داشته باشم تا در اولین فرصت ببینمشون. این ماجرا همینطور ادامه داشت تا الان. تو این مدت سامورایی رو دیدم. آنی هال، بوچ کسیدی و ساندنس کید، زودیاک،این گروه خشن، مالهالند درایو و ... هر چی جلوتر می رم می بینم این بازی پایانی نداره. یه جور موش و گربه بازی شده واسم. مثلا تو همین روزنوشت صحبت از (( دره من چه سرسبز بود )) و یا اون یکی دیگه. البته الان دیگه 90 درصد کمتر شده. ولی هنوز باید ادامه بدم. خب اینم از خوبی های این کافه.

توضیح : البته دیدن خیلی از این فیلمها رو باید مدیون رضا باشم. آقا رضا یه دمت گرم اساسی.

این شهر با چهار ساعت خاموشی با ساعت ها بی گازی با درگیری های درون شهری با ترافیک با مرگ خسرو شکیبایی با توهین با دروغ با خستگی با ریا با این همه دلمردگی تکون نخورده با کسی مثل گلزار تکون بخوره؟ خبری شنیدم ار اینکه مدیر برنامه های ایشون شده اید .خسته نباشید . گویا خبر دروغ نبوده. بتازید که زمانه زمانه شماست و زمانه شما باقی خواهد ماند. آمار 500 هزار بیننده و این تکان های شهری واقعا غرور آفرین است. درست می گی: کارهای بزرگی پیش روست. خیلی بزرگ به اندازه کیمیایی و گلزار

گفتگوی امیر قادری عزیز با محمود اربابی دبیر کل اداره نظارت و ارزشیابی معاونت سینمایی خیلی نا امید کننده بود امیر قادری به عنوان یک منتقد وسط دعوا خوب نرخ تعیین کرده و سنگ فیلمهایی که دوست داشته به سینه زده و از فیلمهایی که بدش می اید طوری سخن گفته که انگار از توقیف و برخورد اداره نظارت با انها حسابی دلش خنک شده.!! نمیدانم کجای دنیا استدلالهایی که توی این گفتگو مطرح شده کاربرد دارد طوری که ادم یاد زمان اربابی و رعیتی می افتد.

امیر قادری جایی در نقد فیلم یک شب در این گفتگو می گوید

مثلا در یک شب کجای تهران در شب ان قدر ماشین پلیس بالای سر ادم ایستاده است و ادامه میدهد که تلقی چنین فیلمی از نقد اجتماعی توی کت ادم نمی رود

خواستم بگویم گاهی مراد فضای پلیسی است که مفهوم فضای پلیسی را امیر قادری بهتر از هر کسی می داند!!خدا را شکر که شاهد از غیب رسید و محمود اربابی هم خودش را با یک پلیس کنار چراغ قرمز مقایسه می کند یعنی یک جور نگاه پلیسی که نهادینه شده و عوارض خاص خودش را دارد پس نمی توان صرف مقایسه ی نعل به نعل با واقعیت در باره ی ماشین های پلیس در هر فیلمی یک جور برداشت داشت.

امیر قادری به عنوان یک منتقد و دوستدار سینمای ایران چطور به همین سادگی تهیه کنندگی جهانگیر کوثری در فیلم یک شب و تخت کشیان در فیلم چند روز بعد به کارگردانی کریمی را نا دیده می گیرد و تلویحا توی همان سوال درباره فیلم یک شب می گوید

ما هنرمندانی داریم که با پول ایران فیلم نمیسازند اگر هم بسازند چشمشان به جوایز و فروش ان طرف اب است

به راستی ایا جهانگیر کوثری و تخت کشیان خارجی هستند؟!!با کدام پول خارجی؟اگر مستنداتی هست کاش می گفتید خیلی ها که مشکل سرمایه تهیه فیلم دارند مراجعه می کردند!!

به نظرم توی این گفتگو محمود اربابی مثل یک همه چیزدان یک جور عقل کل خودش را بابا بزرگ سینمایی می داند که هنوز یه جایی نرسیده و با این اوضاع به جایی نخواهد رسید

farshid

1- اول یه خسته نباشید ویژه دارم از امیر و همکاراش بابت پرونده ی "پرواز بر فراز آشیانه فاخته". فیلمِ صد در صد مورد علاقه ام نیست و فقط بعضی از سکانس هاشو دوست دارم ولی خوندن پرونده اش علاقه ام رو تا حدی بیشتر کرد. انصافا کار بزرگی انجام دادین .

2- پریروز یکی از کتاب هایی که چندسال بود فکر میکردم گمش کرده ام قاتی کتابهای دوران بچگی تو انباری خونه پیدا کردم : وقایع نگاری نارنیا یا عنوان ترجمه شدش «شیر و جادوگر». کلی خاطره برام زنده شد ؛ صفحه اولش تاریخ خریدشو اردیبهشت هفتاد نوشته ام . یادمه موقع خوندنش پیش خودم فکر می کردم اگه یه روزی ازش یه کارتون ساخته بشه چه چیزی میشه ( اونموقع ساخته شدن فیلمش به نظرم محال میومد). پارسال که فیلمشو دیدم کمتر حس کتابو داشت. نمیدونم به بد ساخته شدنش برمیگرده یا بالا رفتن سن و سال .

3- از این سریالی که نوشتی من که هیچی یادم نمیاد؛ حتی سریالهایی که زمان پخشش 4-3 سالم بود مثل "تعقیب طولانی" (عنوانشو فکر کنم پرویز ربیعی می گفت) و لویی پاستور رو یادمه ولی اینو نه . اگه چند دقیقه اش رو ببینم احتمالا می فهمم کدومو میگی. انتخاب سریال های من هم اینهاست : همه کارهای کیانوش عیاری ، سلطان و شبان و ارتش سری . از نود شبی ها هم زیر آسمان شهر 1 و کوچه اقاقیا . سریالهایی مثل جنگجویان کوهستان و و ماجراجو ( معروف به سریال ریچارد هنی با تیتراژ ابتدایی فوق العاده که بازیگرش تو فیلم بازسازی "سی و نه پله" هیچکاک بازی کرده و اسمشو هم از همون فیلم گرفته بودن) رو در زمان خودش دوست داشتم و الان نمیدونم.

4- چندروز پیش لینک های مربوط به چندتا از آهنگ های فیلم های تارانتینو رو تو اینترنت پیدا کردم . همه شو دانلود کردم ولی الان که میخوام آدرساشونو اینجا بذارم متاسفانه دوتاش بیشتر کار نمیکنه. آهنگهای miserlou و surfrider و stuck in the middle with you ( آهنگ سکانس شکنجه سگ های انباری ) توش بودن که فعلا نیستن! این دوتا امیدوارم کارکنن son of a preacher man از Dusty Spriengfeild از پالپ فیکشن:

http://hyooge.com/download/mp3/Dusty+Springfield/Son+of+a+Preacher+Man+%281970+%2313%29

و لینک مستقیم آهنگ تیتراژ پایانی سگ های انباری coconut از Harry Nilsson :

http://www.theartthieves.com/mediafiles/Kurt%20Personal/Harry%20Nilsson%20-%20Coconut.mp3

والتر سالاس را بدون خجالت از بعد از پاریس دوستت دارم شناختم و بعد از اینکه سر یکی از کلاسهای تصویربرداری استادمان فیلمی ازش برایمان نشان داد که البته بیشتر منظورش هنرنمائی فیلمبردار کارش یعنی والتر کاروالیو بود ولی بعدها فیلمش را گرفتم و تا همین امروز توی کشوی میزم منتظر بود تا ""وقتش""برسد و سرک بکشد بیرون.

Behind the sun یا "زیرآفتاب" از آن تجربه های نابی است که میتواند تا روزها زندگیتان را معطوف به وقایع شاید نه چندان مهم اطرافتان بکند.اینکه فیلم از نظر نور و رنگ و تصویر در کجاست را باید خودتان ببینید.

فقط همان سکانس چرخ خوردن دختر روی طناب و تکانهای پسر از پائین برای چند روزتان بس است.

خوش آمدیدآقای سالاس.

به مصطفی انصافی: مصطفی جون از اینکه می بینم همچنان می نویسی خوشحالم. نمی دونم این حق رو به من می دی که نظرمو در مورد مطلبی که واسه دیوار نوشته بودی بگم یا نه. ولی خودم احساس می کنم که باید بگم. حقیقتش اینه که ازت انتظار بیشتری داریم. بحثم سر موافق بودن یا مخالف بودن حرفات نیست. تو می تونی هر نظری داشته باشی ولی باید بهش برسی عزیز.

در ضمن خیلی کوچیکتیم.

رضا بهروز در کامنتی مسئله توهین کیهان به مسعود کیمیایی رو پیش کشید. منم کنجکاو شدم و دنبال مطلب گشتم. پیداش کردم و لینکش رو واستون میزارم تا برین و بخونینش.

http://www.kayhannews.ir/870513/2.htm

خب من باید بگم که به این ادبیات اعتراض دارم. (فلسفه ی حرف رضا رو نمی فهمم). نسبت به اینچنین ادبیاتی احساس انزجار می کنم. روزنامه ی کیهان یک تریبون رسمیست. از این رسانه انتظارات بیشتری می رود. کاری به بازیهای سیاسی که این روزنامه دنبال آن بوده و هست ندارم. من میگم چرا؟ چرا باید توهین کرد؟ چرا باید تهمت زد؟ خیلی ها شاید سینمای کیمیایی رو نپسندند. اشکالی نیست. اما اینطور صحبت کردن در شآن یک مقاله نویس، یک روزنامه نگار نیست.

از همه ی دوستان تقاضا دارم نظرشون رو نسبت به این مطلب اعلام کنند. بالاخره باید به یه جایی برسیم یا نه؟ یا باید همینطور شاهد این بی احترامی ها باشیم؟ امروز کیمیایی فردا بیضایی و ... .

-------------------------------------------------------------------

امیرخان من انتظارم از شما و سایت حداقل اعتراض بود. نمی خواستم که تظاهرات راه بیندازید، اما اشاره ای هم به این مساله نشد.

به آقای ساسان.ا.ک ممنونم که قضیه رو پیگیری کردی... لااقل تو این دوره که اثری از دوران پس از دوم خرداد نمونده و فرهنگ گفتگو ایجاد نشده محو شده. کاش بشه به فرهنگ گفتگو بازگشت.

سلام

اميدوارم حال همه خوب باشه

اول از همه از بچه ها مي خوام که برام دعا کنين ميدونم که دعاتون مي گيره يه مدت زيادي نتونستم بيام

اوضام يه ذره ريخته بهم

انگار از درونم دارم خورد ميشم و فقط اين سينما و کتاب و اهنگ و ياد اين کافه بود که سر پا نگهم داشته بود و از اينکه توي اين مدت توي بحث هاي کافه نبودم گريم مي گيره ولي اين نيز بگذرد

و اگه چند تا پيشنهاد از کتاب و فيلم و اهنگ دارين بگين يکي از پيشنهاد هاي خودم به خودم اهنگ جسي جيمز

يه پيشنهاد عالي ازMouse بود

مي دونم دير ولي دوست دارم که بگم ببخشيد هميشه دوست داشتم با يه چاقو يا يه گوله بميرم و توي يه کوچه و زير بارون يه ادم از دور منو ببينه که دارم جون مي دم و تا مياد تموم کردم

و تسليت به خاطر فوت خسرو شکيبايي عزيز

راستس يه چيز جالب که نمي دونم کدومتون اين حس عالي رو تجربه کردين يه شب که ديگه حسابي از نيومدن اينجا دلم گرفته بود موبايل رو برداشتم و اينترنت و سينماي ما و روزنوشت امير قادري

اينکه صفحات روزنوشت انگار يه جورايي توي دستت خيلي خوب بود

سلام حال شما؟

آقای قادری فکر کنم اگه شما موضوع بدید بهتر باشه واسه نظرسنجی ها آخه این طوری معلوم نیست هنوز چی به چیه.

آقا ساسان عزیز! پاسخ من به شما بنا به مصالحی که بهش احترام می ذارم و رعایتش رو هم لازم می بینم توسط مدیران محترم این سایت کوتاه شد. خواستم به اطلاعتون برسونم جواب من به شما اونقدر هم مختصر نبود و امیدوارم این رو بی ادبی فرض نکرده باشید. فکر می کنم حالا هر دو فهمیدیم چرا تو این روزگار به این قبیل مسایل چندان نمیشه واکنش نشون داد!

اما در باب سوال امیرخان، تکان دهنده ترین سکانس بارانی شاید سکانس آخر فیلم زیبایی آمریکایی باشه و اون نگاهی که کوین اسپیسی به عکسی از خانواده از هم پاشیدش میندازه.

لحظات برفی فیلم اشک سرما هم که هنوز تو خاطرمه با اون همه گوسفند و زنگوله و گلشیفته و ... عشق

آقای قادری نگاه شما آنقدر کاسبکارانه و بازاری و مادی ست که برای دوست داشتن هم دنبال دلیل میگردید. بهتر است برای دوست داشتن گلزار و کیمیایی و ستاره اش! دنبال دلیل بگردید. افشین قطبی با لومپنیسم دروغ و ریا که شما هم بخشی از آن را نمایندگی میکنید هرگز کنار نمی آید . پس به دنبال دلیل نگردید که دوست داشتنش به هیچ دردتان نمیخورد.

این تبلیغ جدید نوکیا را دیده اید ؟ امروز روی یک بیلبورد دیدم . بامزه است : عکاسینمایش !

در ابعادِ غول آسا

در کاشی های آبیِ دیوارهای کٌهنه

و با لبخند محوی

او

-ناگاه-

وارد شد!

هم او که جامه ی زرین عشق را

به ابعادِ روحِ سبزش تَنگ بود!

آرمین ابراهیمی

موافقم. محدودش میکنیم. حالا با همون تکان دهنده ترین سکانس عاشقانه. مثلا همون سکانس شاهکار استاد "روزی روزگاری در آمریکا" . اون نگاهی که نودلس موقع رفتن دبورا با قطار بهش میندازه. به قول یکی از دوستان حتی مجنون هم به لیلی همچین نگاهی ننداخته بوده. این پایان نیست............

جواب می دهیم به ان چیزی که دلمان میخواهد جواب دهیم اصلا مگر کسی طلبکار است!! چک برگشتی که نیست .خودمان میدانیم هر طور صلاح بدانیم مسیر ارتباطمان را با دیگران تنظیم کنیم!! دعوا که نداریم .همین است دیگه .

دیشب خواب دیدم امیر قادری این حرفها را می زد !!

farshid

کجایی مهدی پورامین! تو بودی که همش دیالوگای قیصر و گوزن ها رو می گفتی. ... یهو غیبت زد... ای علی عابدینی. نیستی ببینی اینجا چه خبره. به مسعود کیمیایی توهین شده. بهش گفتن فیلمفارسی ساز طاغوتی! منم ناراحت اومدم اینجا با بچه ها در میون گذاشتم. اما...

در هر سطح از زندگی‌مان – در تجربیات مذهبی‌مان، خورد و خوراک‌مان، در تجارب شهوانی، زیبایی‌شناسانه و اجتماعی‌مان همیشه بر موقعیتی گریز می‌زنیم که به ظاهر به کمال می‌انجامد. آن را همچون الگویی قرار می‌دهیم و باقی موقعیت‌ها را در مقایسه با آن بی‌ارزش می‌انگاریم. اما اکنون به گمانم غالبا همان موقعیت‌ها، به نوبه خود آکنده از موهبت تازه‌اند؛ فقط باید برای‌شان آغوش بگشاییم. خداوند به ما صورت تازه‌ای را از سعادت نشان می‌دهد. ولی ما از نگریستن به آن سرباز می‌زنیم. زیرا هنوز به دنبال آن صورت گذشته‌ایم

این جمله را خوب است قاب بگیریم و بر اتاق همه فیلمسازان و البته همه فیلم بینان بگذاریم تا دائما بخوانندش...خوب است از این زاویه یکبار دیگر جمله را از اول بخوانید

سلام

مراسم افتتاحیه المپیک خیلی زیبا بود و البته باشکوه همه چیز هم برنامه ریزی شده و سر جای خودش اما جایی که چند تا بچه مدرسه ای داشتند نقاشی می کشیدند یکی از بچه ها برگشت و کوله اش رو به اون یکی نشون داد و یه چیزی گفت و معلوم بود خیلی کیف کرده بدون هیچ برنامه ریزی. از دیدن این صحنه حالی بردم که نگو.

دوشنبه فقط برای این می خواستم برم استادیوم که لحظه ای که عابدزاده برای اولین بار میاد تو چمن آزادی از تماشاش و فریاد زدن اسمش لذت ببرم اما لعنت ب هاین شانس دقیقه بیست بازی رسیدم تو استادیوم. راستی کاوه ما به جای تو گفتیم مازیار قایقران.

برای اینکه بت پرست نباشی کافی نیست که بت ها را شکسته باشی باید خوی بت پرستی را ترک گفته باشی./ نیچه

http://blog.modernmechanix.com/2007/03/14/movies-travel-to-town-in-a-trailer-theater/

روزنامه اعتماد: پروانه ساخت فیلم شریک هم هنوز صادر نشده است و مشخص نیست با این انتقادهای شدید کیهان، سرانجام این پروژه چه خواهد شد.

واقعا سرانجام شریک و سرانجام فیلمسازی کیمیایی چه خواهد شد؟

آقای قادری قصد ندارید توضیحی یا اظهار نظری در این باب منتشر کنید. علاقمندان نگرانن ها!

سلام گفتم اون سکانسو یادتون میاد. آقای قادری تو دبگه جرا؟ توی بوچ کسیدی و ساندنس کید توی کافه اول فیلم اون یارو به ردفورد میگه: ساندنس تو چقدر سریع هستی؟ بعد بازم توی بک گراند نیومن یه گوشه ای پناه میگیره چون رفیقشو خوب میشناسه ............... اینا رو نگه داشته بودم به کسی نگم ولی مگه نباید همه لذت ببریم؟ راستی تکان دهنده ترین عاشقانه..: یکی از اون آهنگای قدیمی رو بزن سام....

سلام

امیدوارم حال همه خوب باشه

آه اینا دیگه چی بود

واقعا چرا اینو نوشتن

از اقای ساسان.ا.ک ممنونم به خاطر لینکتون

موضوع نظر سنجي اين دفعه چيه؟

ماندگارترين سكانس عاطفي؟

سلام رفيق.من سريال خانه پوشالي رو كامل يادمه.فوقالعاده بود.حتي صداي ژاله كاظمي و ناصر طهماسب هنوز تو خاطرم هست

تکان دهنده ترین: