گفته بودم دیگه اینجا نمی نویسم؟ خب، حالا هم که ننوشته م.این فقط یه تبلیغه.پس:

بشتابید.......................................بشتابید

یادداشتی بر «پارنوید پارک».................

کلی صبر کردم تا این روزنوشت up بشه و از همون تیترش فهمیدم که به صبرش می ارزید. البته فعلا نمی خوام به آخر تیتر فکر کنم. به این که چه ببازیم...هر چند حقیقت داره.باورتون بشه یا نه حرفیه که بعد از تموم شدن بازی، خودم به مادرم گفتم. این بازی رو نتونستم کامل ببینم. اما خوب دوستان از ورزشگاه لحظه به لحظه گزارش می دادند. این جوری بود که وقتی با چند نفر جایی نشسته بودم و مجبور بودم که لبخند بزنم و حرف بزنم، با sms هایی که می رسید دلم قرص می شد که تیمم جای محکمی وایساده. وقتی ته کوچه مون از ماشین پیاده شدم ، نم بارون و هوای ابری و باد فوق العاده بود و من با تمام سرعتم می دویدم که یه ربع آخر بازی رو ببینم و لحظه خوشحالی برد پرسپولیس جلوی تلویزیون داد بزنم و از خوشحالی هواداران و قطبی یه حظ حسابی ببرم.(راستش هیچ روزی به اندازه امروز دلم نمی خواست که توی ورزشگاه باشم. به خصوص که هوا هم محشر بود و اصلا با چنین فضا و توی چنین هوایی مگه می شد که پرسپولیس ببازه؟!ما که مربیمون و تیممون و هواداراش قدر یه گل، یه برد،یه لبخند، حتی یه شکست رو خوب می دونن و قدرت زیبا پسندیشون انقدر زیاد شده مگه می تونستن قدر جو و هوای امروز آزادی رو ندونن و نبرن؟!)

خلاصه پربدم و تلویزیون رو روشن کردم و لحظه های آخر و دیدم.فقط حیف که لحظه های حرص خوردن رو از دست داده بودم.لحظه های ترس ار نبردن.لحظه های دعا کردن رو .لحظه هایی که چشمم رو می بندم تا نبینم توپ توی دروازه میره یا نه. این جوری حس پیروزی نداشتم. انگار اندفعه من کاملا شریک این پیروزی نبودم.نقشم کمرنگ شده بود. تمت خلاصه بازی تموم شد و من توی خونه داد می زدم و همه رو بغل می کردم و همون موقع به مادرم گفتم که شنبه ما قهرمانیم اما اگرم قهرمان نشدیم به چیزی که می خواستیم رسیدیم. البته هنوزم با همه وجود قهرمانی رو می خوایم. چون یکی از چیزایی که قطبی با خودش آورد بلندپروازی بود.اما شادی بعد از قهرمانی 24ساعت بیشتر طول نمی کشه. بعدش کمرنگ می شه یا با یه حسرت و غصه که هیچ وقت نفهمیدم واقعا مال چی هست ته نشین می شه. خوشحالی امروز اما یه جنس دیگه داشت. موندگارتر بود. زندگی هممون رو وارد یه فاز جدید کرد. یاد گرفته بودبم پشت عقیدمون مثل کوه وایسیم.قدرت خودمون رو بیرون کشیدیم. پرسپولیس این فصل یه تیم یازده نفره نبود. به تیم صدها هزار نفری بود. کاش شنبه با همه انرژی طرفداران پرسپولیس بازی رو ببره و این هدیه ما بشه به افشین قطبی.

پی نوشت: اگر هر کس دیگه ای به جز حامد احمدی نتیجه رو پیش بینی می کرد شاید باور نمی کردم اما باید حامد رو ببینید. دفعه اولی که من دیدمش توی جلسه ای بود که حتی یک کلمه هم حرف نزد اما وجودش و حضورش یه آرامش و گرمای عجیبی داره. کسی که به خاطر پریدن قطبی و معلق زدن عابدزاده و آن سکانس های مالنا و پدر خوانده و کلاه قرمزی گریه کنه بی برو برگرد آدم شاهکاریه.

راستی خدا کنه شنبه هم یه نم بارون بزنه.

تیم ما قهرمان میییییشه.... خدا میدونه که حقشه....

یه زمانی (تا قبل اینکه امپراتور افشین اول بیاد پرسپولیس) متنفر بودم از این شعار . آخه لیاقتشو نداشتیم... ام بعد گل چهارم که 90هزارتا باهم این شعارو میخوندن انگار دارم به بهترین ترانه تاریخ گوش میدم. نمیدونم چی شد یه بغضی گلومو گرفته بود که خیلی دوستش داشتم.از خوشی بغض کرده بودم...نمیدونم تو هم این جوری بودی یا نه؟؟؟؟ یعنی خدا دلش میاد این خوشی رو از این همه آدم بگیره و شنبه ما قهرمان نشیم؟؟؟؟؟

وای که چه روزی بود دیروز .امیر خان واسه شنبه بگو کجا میشینی بیایم پیشت.

راستی میدونستی حتی پروین هم گفته شنبه میاد

این یعنی خود خود اصلاحات که حتی پروینم از قطبی خوشش اومده و از اول فصل حتی یک کلمه هم ازش بد نگفته!

پس تا شنبه و شکست سپاهان که به نظر من الان پرسپولیسیا از استقلالم بیشتر ازشون متنفرن

به امید قهرمانی

به هم رسیدند کلاغ و لاله ، این دو رفیق هزار ساله

آخر هفته خوب کنه عالی به این میگن:

Dan in real life

اول تبریک برای بازی خوش و بیادماندنی 4شنبه .

دوم اینکه آقا حامد دمت گرم ! نه واسه پیش بینیت که 1.2 گل رو پروندی!! واسه اون متن دقیق و قشنگ واحساسی!"سر چه فیلمی گریه کردید؟!" و معلومه حسابی عاشق سنتوری هستی!

"سکانس اول که علی میاد بین مردم و بعد سوار تاکسی میشه و چاوشی شروع به خوندن میکنه"

از مستر قادری هم بابت گزارش بازی و مخصوصا عکس این یادداشت تشکر.این روزا دیگه فوتبال و پرسپولیس جای مطالب این پست ها رو بد جور گرفته که البته حقشم هست.

ما نپردیم ما ایستادیم به همین راحتی ما حرف نمیزنیم ما ارامیم ما داد نمیکشیم ارام تحمل میکنیم ماتنها ماندیم بی یاور بی پشت وپناه ما از گری کوپر صلات ظهر هم تنها یی میکشیم ولی زنده ایم واین ارزش دارد هنوز یک جام مانده که فقط دو قدم با ان فاصله داریم پس از علی منصور میخواهم ارباب و فرمانده باشد امیر حسین مثل ماکسیموس گلادیاتور باشد وبه فرهاد بگویم بدو فرهاد بدو ان وقت ما هم یک جام در اغوش میکشیم ومن فریاد میزنم نه به خاطر خودم به خاطر این زندگی کوفتی که تویش نمیتوانی به عشقت حس واقعیت را بگویی به خاطر تمام فشار هایی که از بابت این عاشقانه بر من تحمیل شده وفقط همین یک جام مانده پس از بچه ها میخواهم اوردوز کنند جام را ببرند تا فریادم از ته گلویم دراید ان وقت شاید برای چند لحظه قضیه عاشقانه ام یادم برود وگرم بخندم

خب هینم توصیه دومم به رفقا الان یه فیلم خوب دیدم به خوبی مال مایکل مان نبود اما بدجور متعهدانه بود اینجاس که معلوم میشه میشه هم شعار داد هم یه ادواردنورتون معرکه داشت پس از فیلم لذت بردم به شماهام توصیه میکنم ببینید واگر دیدید اول از همه میخ ادوارد نورتون باشید این توی هر نگاه فریاد یا ریاکشنش یه چیز مشهوده کیفیت خوش باشین راستی اسم فیلم American file x

سلام آقای قادری خسته نباشید؛در مورد فیلم "درجستجوی حیرت بیداد" که باهاتون صحبت کرده بودم ارسال کردم به دفتر سایت سینما ما.

می خواستم ببینم به دستتون رسید؟

برای مازیار :

این زیباترین مطلبی بود که در این روزهای سرخ وسیاه خواندم.سکوت احتمالی ارتش گالیباردی غروب جمعه دیدنی است مازیار عزیز.

استقلالی ها سکوت نکنید تا باز شود این در گمشده بر دیوار.

یه سوال :

تو فیلم" آیداهوی خصوصی من" تقریبا دقیقه ده مایک به خونه یه مرده میره و مرده بعد از صحبت کردن راجع به روز و ماه و سال تولدش یه چنین دیالوگی بینشون برقرار می شه:

مایک: این ها همش ریاضیاته

مرد: این ها بیشتر از ریاضیاته این ها تمامیه کماله.

من فکر می کنم این دیالوگ رو تو یک فیلم دیگه هم شنیده ام آیا شما هم چنین احساسی دارید و آگر می دونید تو کدوم فیلم بوده لطفا خبر بدید.

شنبه با شیرها می رقصیم.

برد یا باخت فرقی نمی کند قطبی جام دل هواداران را فتح کرده است.

محسن آقای گل

امیر جان از اینکه برای اولین بار نقد فیلم من رو تو سایت قرار دادی ازت ممنون و مجکرم.

ضمناً از بچه های خوب کافه خواهش می کنم که یادداشت من رو درباره "به همین سادگی" در آدرس http://www.cinemaema.com/NewsArticle4048.html بخونن.نظر یادتون نره.مرسی

«نااميدي؟ من در اوج تاريکي هم دنبال نور مي گردم.»

این جمله پهلو به پهلوی جملات فلسفی افلاطون میزنه.

تمام این روزها ، تمام مدتی که از سپاهان عقب افتادیم و تمام لحظات سخت امتیاز از دست دادن به این فکر می کردم که آیا قهرمان می شیم یا نه ؟ بیشتر یه جور امتحان است . یک آزمایش که آیا کسی که از اول فصل گفته پرسپولیس قهرمانه ، حرفش رو عملی می کنه یا نه ؟ دیشب فقط به فکر بازی بودم . نمی دونم چرا نمی تونستم تصور کنم قهرمانی رو . همش می گفتم اگه نشه چی ؟

زیدان نزدیک جام جهانی دو هزار و شش وقتی دوباره به تیم ملی برگشت گفت : یه شب بین خواب و بیداری بودم که چیزی آمد و به من گفت تو باید به تیم کشورت کمک کنی . کاری ندارم که این درست هست یا نه ! اما درست همون لحظات چیزی بهم گفت : سال پیش درست یه همچین روزهایی ( اوایل خرداد بود ) در ورزشگاه آزادی پرسپولیس چهار بر یک به سپاهان باخت . بدترین روز زندگی ام . بد تر از لحظه ای که ایران از ایرلند باخت ، بدتر از سخت ترین و دردناک ترین لحظات زندگی . آن روز ناخودآگاه صورتم خیس خیس شد . همه چیز تاریک شد و من ساعت ها مرده بودم . آن لحظه فقط از خدا می خواستم بازی تکرار بشه . فقط همین . دیگر هیچ آرزویی ندارم . فقط همین . داد کشیدم و از خدا خواستم . بعد دوباره افتادم . معجزه که اتفاق نمی افتد . پرسپولیس باخته بود و تمام ! ..... حالا بعد از یک سال ، دیشب چیزی ، شاید همان چیزی که به زیدان گفت برگردد به من یادآوری کرد که چه چیزی خواسته بودم . که معجزه رخ داده بود بی آنکه من متوجه شده باشم . و حالا به این فکر می کنم که ما می بازیم ؟ آن هم درست وقتی که مربیمان هم گفته روز شنبه جشن قهرمانی می گیریم ..... چقدر از خودم بدم امد . یک سال صبر کردیم و حالا زمانی که خدا آسمانش را سوراخ کرده و برایمان نور فرستاده ، به دنبال شش امتیاز هستم ؟ به دنبال اینکه کاش عماد رضا به بازی نرسد ؟

این کامنت در ساعت یک و چهل و پنج دقیقه ی روز شنبه نوشته شد . درست در لحظاتی که من پس از یک سال دوباره چیزی گلویم را می فشارد و جشن قهرمانی را آغاز کرده ام . فقط آرزویم این بود که موقع قهرمانی در آزادی باشم که متاسفانه نشد . ایرادی ندارد. آنقدر دوست و رفیق و برادر آنجا دارم که نگران این موضوع هم نباشم . وقتی طول موج یکی باشد دیگر خانه و استادیوم ندارد . ........هنوز چیزی به گلویم چنگ می زند .

به قول فردوسي پور يك پايان تراژيك براي سپاهان . حق جام حذفي اون سال خيلي بد گرفتيم .

امير توي آخرين يادداشتي كه درباره سنتوري نوشت گفت كه گور يك ديگر از آرزوهاي نسل ما كنده شد .اين چند وقته هميشه دنبال يه فرصت بودم كه بگم بالاخره يكي از اين آرزوها برآورده شد و حالا اين فرصت به وجود اومده اونم نه در سينما بلكه در فوتبال . البته فرق اين دو آرزو اينه كه آرزوي دوم ميتونه هميشه و براي هر نسلي باشه ولي ... .

جاي اين صحبت ها اينجا نيست. بچه ها قهرمانيمون نوش جونمون.

بالاخره تمام شد

وای این همه شور و عشق این همه قلب برای پرسپولیس برای قطبی برای شاد بودن

دیر هنگام ترین گل قهرمانی تاریخ فوتبال دنیا ! من که ایران نیستم اما صدا الان دیگه برام نمونده دیگه مستر قادری و دوستان حاضر در استادیوم رو نمیدونم.!

منتظرم منتظر توصیف بازی وقهرمانی از تو که از من نزدیکتری هم به پیروزی هم به قلم

.سرتان را بچرخانید، این بالا ما را می‌بینید آقای قطبی

آقا بعنوان یک استقلالی قهرمانی پرسپولیس رو تبریک میگم همش نگران این همه تماشاگر داخل استادیوم و میلیونها طرفدار تیم بودم. اگه پرسپولیس قهرمان نمی شد معلوم نبود فرداش با این همه آدمهای افسرده و غمگین رو دستمون چی کار باید میکردیم چون به هر حال با این همه مشکلات جورواجور مردم به این دلخوشیها نیاز دارن .

.بعد از همه اینها هم باید یه وقتی این جنتلمن بودن قطبی جواب میداد حتی اگه آن زمان دقیقه 96 بازی باشه.

به خدا قرمزته ....... نشد كه بيام استاديوم . ولي ميدونم جاي همه رو خالي كردين .. تمام بازي پرچم قرمز تو دستم بود داد ميزدم ... ولي موقع گل سپهر نتونستم فرياد بزنم . بغض جلوي فرياد را گرفته بود . دوست داشتم اولين نفري باشم كه قهرماني پرسپولس رو بهت تبريك گفته . ..........قطبي امپراتور

دیدید گفتم شنبه با شیرها می رقصیم؟!!!

بالاخره قهرمان شدیم.حالا تو قهرمانی لیگ برتر رکورد داریم

یوووووووووووووووووووووهو

تبریک میگم ......................

حتما الان خیلی خوشحالید

منتظر ادامه ی مطلب هستم

www.radan-bazel.blogfa.com

YESSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS

قطبي: بي‌ترديد بزرگترين سرمايه‌ي پرسپوليس مردم و هواداران بودند.

قطبي: در اين مدت هيچ گاه به قهرماني پرسپوليس شک نکردم حتي يک ثانيه نيز در قهرماني تيم ترديد نداشتم. شايد من ديوانه باشم که همواره از پيروزي خود مطمئنم. ما پس از تلخ‌ترين تجربه‌ي سال در اهواز بسيار منطقي کار کرديم و با وجود آن که شش امتياز از ما نيز کسر شد، اما باز هم قهرمان شديم. "پرسپوليس با قلب شير و روحيه‌ي قهرماني فاتح ليگ برتر شد."

salam amir ghaderi jaan va hameye perspolisihaye asheghe afshin!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!tabrik,to omram yebar geryam bekhande tabdil shode bood,oon eshgh be mahboobam bood va inyeki,eshgh be farhangi ke gofti afshin ovorde to ghalbe ma!!!!!!!!!!tak tak sahnehayi ke ghalbam dasht miomad to dahanam,dashtam neveshtato moroor mikardam ke aroom sham....mercccccccccccccc............tabrik be khodam o hame!!!

سلام

۱- تبریک می‌گم قهرمانی! رو به همه!

۲- کامنت مازیار فوق‌العاده بود, همه چیز بود....

۳- به امیر صباغ: مخلصیم. بدجوری حسودیم شد با خواندن کامنت شما...

۴- در کن خیلی خوش می‌گذرد. اینجا هر لحظه پر است از خبر و اتفاقهای هیجان‌انگیز. یک سر به بخش سینمای جهان بزنید و گزارشهای مستقیم لحظه به لحظه را بخوانید. بعدا فرصت شد از حواشی و ماجراها و آدمهای جالب دیگر هم می‌نویسم.

این هم خوبه: http://salam30nama.ir

توی عمرم اینقدر خوشحالی نکرده بودم اینقدر بی قرار نبودم بالاخره قهرمان شدیم وای خدایا چه احساس خوبی دارم وچقدرازت ممنونم اونقدرشادم که حسابی براش نیست چه لحظاتی رو گذروندم تا گل دوم روزدیم وبعدش که دیگه ... توورزشگاه صدهزار نفر باهم شعرو خوندن خوشحالی بچه ها دور پیروزی هیچ وقت فکر نمی کردم همه این خوشحالی هارو باهم یه جاداشته باشم به اندازه چندین روز شارژشدم دیگه فیلم پرسپولیس این فصل هم تموم شد اون ازنوعhappy endeاش تاحالا رویا رو توواقعیت ندیده بودم محشر بود محشر..... هیچ وقت لحظاتی رو که دلامون باهم برای پیروزی پرسپولیس دعا کردن باهم آرزو کردن ،برای پرسپولیس باهم بودن ،رو یادم نمی ره هیچ وقت هیچ وقت ازاینکه الان خوشحالم خیلی خوشحالم تاحالا این حس دوست داشتن چیزی یا متعلق بودن به چیزی رو که بهترینه داشتین حداقل الان که دارین چقدر به بهترین تعلق داشتن احساس غرور قشنگی داره محشره محشر

سلام

«این روز نوشت شنبه کامل میشه چه ببریم چه ببازیم»

میدونم ممکنه خیلی احمقانه به نظر برسه اما این ببازیم آخرش یه جور آرامش به من داد چه جوری بگم بگذارید یه مثال بزنم ابتدایی که بودم موقع امتحانات مامانم همراهم میومد تا دم مدرسه بعد آروم کنار گوشم طوری که همکلاسیهام نشنوند میگفت«دقت کن تا بیست بگیری اما اگر نگرفتی هم اشکال نداره» آخ که اگر بدونید شنیدن این اشکال نداره ی آخر مامانم چه کیفی داشت مثل ورد و جادو عمل میکرد نگرانی هام از بین میرفت همیشه به مامانم که مثل یک روانشناس مادرزاد با این جور کارهاش حمایتم کرده افتخار میکنم

حالا قسمت پایانی جمله ی شما هم امیر قادری همینطور بود آرامش بخش بود شنیدنش از استرس و نگرانی کم میکرد اینکه احساس کردم هر جوری بشه هستید به باخت فکر کردید و باز عاشق هستید اصلا عشق واقعی یعنی همین دیگه.

و برسیم به اون دقیقه ی 96 طلایی راستی که چه حالی داد

تو دقایق آخر وقتی که پاک ناامید شده بودم تو دلم به خدا گفتم «میدونم فوتباله میدونم بازیه آره حالیمه که اینا همش بازی و شانسه اما خدایا حق پرسپولیس باخت نیست حق این بروبچه های تو استادیوم غم نیست »

میبینید خدا چقدر باحاله اگر اون گل هر وقت دیگه ی بازی میرفت تو دروازه اونقدر میچسبید ؟

قرار از اول برد پرسپولیس بوده اما خدا ،خدای مهربون کاری کرد این قسمت شیرین یه جورهایی تاریخی و به یاد موندنی هم بشه که بیشتر بچسبه که مثل معجزه به نظر برسه اصلا چرا میگم به نظر برسه مگه معجزه نبود؟ معجزه به همین چیزها میگن دیگه.

1- نوشته جالبي بود (هر دو قسمتش) و تبريك ميگم ....

2- داشتم در مورد يكي از كارتونهاي دوران كودكي سرچ مي كردم به يه چيز جالب برخوردم حتما ببينيد :

http://cartoons.blogfa.com/post-77.aspx

واقعا انصاف نیست که شما بروید و این هیجان استادیوم رو تجربه کنید و ما نه. واقعا انصاف نیست.

من از تلویزیون خونه هم که نمای عمومی ورزشگاه رو دیدم یک لحظه قاتی کردم و حال خودمو نفهمیدم. اینهمه آدم...... باورنکردنی بود.

برای مصطفی جوادی:

festival-cannes.fr/thumb.php?sourceDirectory=/assets/Image/Pages/&sourceFile=res

دیروز بعد سوت بازی یه کامنت گذاشتم که نمیدونم چرا آپ نشد..

این بهترین و لذت بخش تربن قهرمانی تاریخ فوتباله... تجربه ای خاص و تکرار نشدنی. مطمئنم که هیچ وقت دیگه این تجربه رو نخواهیم داشت. راستی امیرجان! یه قرار برای جشن قهرمانی با همه بچه های کافه! هماهنگ کن لطفا تااگه میشه این تجربه بی نقص و تکرار نشدنی رو با هم شریک شیم.

قطبي درباره احتمال تمديد قراردادش با پرسپوليس گفت؛ «فعلاً مي خواهم از اين احساس لذت ببرم و بعداً در اين مورد صحبت مي کنم.»

آقای قطبی ماهم شریک.............

یه چیزیه که گلوم رو گرفته باید بگم خیلی دلم می خواست مسئولا خوب می فهمیدن که فوتبال ما یا هرچیزدیگه ما اول به فرهنگ احتیاج داره کارای بزرگ آدمای بزرگی می خواد اول باید آدم بزرگی باشی باید چیزایی رو بدونی وکارایی رو بکنی که بقیه نمی تونن انجامش بدن ونمی دوننشون. ای کاش می فهمیدن ای کاش والبته آقای فردوسی پوری که مدام می گفتی ازلحاظ فنی تیم قطبی خوب نیست وازاین حرفا این فرهنگ قطبی بود که مارو قهرمان کرد اون بهمون یاد دادکه میشه باخت و دادنزد می شه جنجال نکرد وتقصیرهارو گردن کسی ننداخت می شه بدون توهین هم پیشرفت البته اینم بگم صحنه های فنی قشنگ وکارتاکتیکی تیمی فوق العاده ای رو هم تاحالااز پرسپولیس دیدیم بازم تبریک

و آن كفتر قرمز با آن روبان قرمز بسته به پايش را عشق است كه درست بالاي سرمان پرواز مي كرد و آن لحظه كه بر پرده سبز زمين نشست هما شد فر همايي اش ما را گرفت تا ما هم امپراطور شويم...

وقتی بالاخره توانستم به کسی که رفته بود ورزشگاه زتگ بزنم و صدای آنجا را بشنوم و گفتم باور کن که گل دوم را من کردم توی گل گفت چندمین نفری هستی که زنگ می زنی و این را می گویی. حالا واقعاً بشمارید ،با احتساب آنها که از بیرون می دیدند ،تپش چند قلب این توپ را توی گل فرستاد!

http://isna.ir/Main/PicView.aspx?Pic=Pic-1132936-8&Lang=P

بهترین عکس از بازی دیروز

امشب شبه عروسيه مباركه و مباركه مباركه

امير جون خيلي خيلي مخلصيم ،دمت گرم

چنان غرق بازي بودم كه زمان از دستم خارج شده بود فكر مي كردم هنوز 20 دقيقه اي تا آخر بازي مانده اسكوربرد خاموش استاديوم رو نگاه مي كنم ، دقيقه ي 85 شده، حالا ديگه بيشتر از اينكه به بازي نگاه كنم اسير اين اسكوربرد خاموش شده ام مثل اينكه بازيكنا هم دچار همين مشكل شده اند تمركز ندارند پاس ها يا آنقدر آرام ست كه به مقصد نمي رسد يا انقدر سريع كه به اوت مي رود ، بازي كاملا يه طرفه ست ولي شرايط طوري نيست كه بوي گل را حس كنيم ، نمي تونم قبول كنم بازي اينطوري تموم ميشه با همه وجود فرياد مي زنيم و تيم رو تشويق مي كنيم ...

داور اعلام خطا ميكنه اخرين شانسه بايد گل بشه ،دست ها و قلبهامون به اسمانه ،ضربه زده ميشه نااميدي تمام وجودمو ميگره تو همون موقع با قطبي و جام وداع مي كنم، ولي نه هنوز مانده توپ به خليلي ميرسه ، خليلي، هدفمند ترين پاس اش رو با بي هدفي تمام به باقري ميرسونه و كريم هم به زيبايي براي سپهر و ......

ديگه تو اين دنيا نبوديم ، در بهشت بوديم اونم شادترين جاش، شادترين قسمت هستي بوديم و در آغوش هم مي گريستيم ، فاصله نااميدي و اميد چقدر كوتاه بود

تماشاگران يكي يكي و به سرعت وارد زمين ميشن، خيلي وسوسه ميشم منم وارد زمين بشم ولي راستش وقتي مي بينم نيروي انتظامي چه جوري اونا رو مورد نوازش قرار ميده پشيمون ميشم

و حالا زيباترين سرود دنيا خونده ميشه بيش از صد هزار نفر دست زنان سرود قهرماني پرسپوليس رو مي خونن ، حالا ما خوشبخت ترين مردم دنيا هستيم.

تماشاگرا يك صدا ميگن : تهران عروسيه ،اصفهان... سوزي ه ولي من مطمئنم اين شعار واسه نصفه مردم اصفهان درسته چون نيمه ديگه الان مثل ما خوشبختي رو دارن حس مي كنن

از استاديوم ميايم بيرون تو مسير مردم هم به جشنمون اضافه شدن پير و جوون ،مرد و زن با پرچه قرمز يا خلاصه يه چيزي كه رنگش قرمز باشه بيرون اومدن و پايكوبي ميكنن ، انگار تيم ملي برده فكر كنم استقلالي ها هم به ما پيوسته اند هر طرف را مي بيني فقط قرمز مي بيني

نزديك خونه ميشيم يكي مون حرف جالبي ميزنه ميگه : اگه امروز قهرمان نمي شديم من به وجود خدا شك مي كردم!!!!

به خونه ميام با اينكه از 8 صبح رفته بودم ولي اصلا خسته نيستم وارد اتاقم ميشم و نگاهم به قاب عكس روبه رو مي افتد : "وقتي عشق فرمان مي دهد، تقدير سر تسليم فرود مي آورد "

«تاوان بی ایمانی»:

دیروز ورزشگاه آنقدر شلوغ و به هم ریخته بود که همان اول گروه 10نفره ما سه قسمت شدند و من و ایمان و علی و حامد شدیم یک گروه و این گروه داستانی دارد که به نظرم به اندازه قهرمانی پرسپولیس ارزش دارد.

وقتی از سد باتومها و گیتهای بازرسی بدنی گذشتیم و رسیدیم طبقه دوم دیدیم که محشر کبرا به پاست. وضعیت اینطوری بود که تمام سکوها پر شده بودن و ما باید از ساعت 12:30تو راهروهای طبقه دوم و در حالی که آفتاب تو مغزمون بود و از پشت آدما رو سرو کولمون می رفتن می ایستادیم و اینطوری بود که من کم آوردم، ایمانمو از دست دادم، یاد حس وحشتناک پارسال افتادم که بعد از اون همه معطلی تو ورزشگاه 4_1 باخته بودیم و شروع کردم به نق زدن و به قول امیر فاز منفی دادن، ایمان نمی خواست بیاد و من مجبورش کردم، علی هم که زیاد پرسپولیسی نبود و...و اما حامد که با اون هیکل بزرگ و صورت معصوم طوری به من گفت من می مونم که فهمیدم اگه آسمون بیاد زمین حامد از اونجا تکون نمی خوره...

ما رفتیم پایین و تا ساعت 3 هم زور می زدیم که یه طوری بچپیم تو ولی نشد و ما رفتیم خونه ما و اون معجزه که اتفاق ا