[ مازیار غریقی ]

در مواجه اولیه با سریاله بیداری مجددا شاهد یک ملودرام خانوادگی هستیم که تقریبا 80 درصد سریالهای این چند ساله اخیر تلویریون ایران را تشکیل میدهند.سریالهائی که عمدتا مسائل و مشکلات روزمره دوران خود را دستمایه پیش برد داستان قرار میدهند. شاید به همین منظور، طرفدارن بی شماری را هم داراست.طبق روال این سبک از داستان پردازی قهرمان داستان شخصیت نه چندان قدرتمند در مقابل جامعه ای است که با انواع مشکلات مواجه می شود تا فردیت خود را با چنگ انداختن به ریسمانهای مختلف به اثبات برساند.در بیداری هم ماجرا از همین قرار است.ترنگ شخصیت اصلی داستان دختری روستائی است که در تقابل با سیاهی های روزگار با اینکه تقریبا تمام همرهان اش را از دست داده است هنوز هم به جنگ ادامه میدهد.اما در روبری او سارا غفاری ضدقهرمان داستان قرار دارد که در تمام جنبه ها از ثروت و موقعیت اجتماعی و نوع برخورد در تقابل با اوست. با این تفاسیر و با نگاهی کلی تر میتوان این خط سیر داستانی را در بیشتر سریالها و مجموعه های تلویزیونی این سالها دنبال کرد. اما انچه بیداری را تا حدودی قوی تر از سریالهای همپای خود میکند ، دقت در انتخاب ساختاری درست و اجرائی حرفه ای است. بازیهای خوب هومن برق نورد و الهام پاوه نژاد کمک فراوانی به خلق محیط سرد و بیروح حاکم بر زندگی خانوادگی غفاری کرده است. تصویربرداری موجز با حرکتهای کاملا حساب شده ی دوربین ، با دقت در جزئیات طراحی صحنه همراه شده است. ریتم آرام تدوین حتی در پر حادثه ترین صحنه ها با ریتم یکنواخت موسیقی که با هوشمندی سازنده آن فقط برای تعداد محدودی ساز تنظیم شده، همراه شده و کمک شایانی به پدید آوردن حس کرختی و سستی بین روابط، که البته دستمایه اصلی سریال هم هست، نموده است.
یادمان نرود که همه اینها مدیون هدایت تحسین برانگیز بهرام عظیم پور به عنوان کارگردان اثر است.