«...وقتی قهرمان سر می‌رسد و با وجدی عظیم، اجتماع‌اش را با تمام گناهانش در آغوش می‌کشد.»

به نظرتون اين هم يك نوع ديگري از شعار دادن نيست؟! در مورد سه زن كاملن با شما هم عقيدم جناب قادري اما انگار يك جورهايي دلگيري شما از روشنفكرا روي نقدتون هم اثرميذاره و اين اصلن خوب نيست. شما معمولن مرزهاي ظريف يك اثر به اصطلاح روشنفكرانه رو با اين سينماي متعهد قلابي مشخص نميكنين و سريع ميرين سراغ همون ايده «گنج در ويرانه ها».

با مصداقي كه آوردين هم موافق نيستم چون در «سنتوري» هم شعار و ژست تعهد اجتماعي وجود داره. به خصوص اونجا كه گلشيفته شروع ميكنه به سخنراني درباره بد بودن جامعه اي كه توش به علي مجوز كنسرت ندادن و معتادش كردن!

«اگر بتونی این ساز رو خوب بزنی، اون وقت هر کار دیگه‌ای رو هم می‌تونی خوب انجام بدی.» آره ولي ممكنه هم نتوني هر كار ديگه اي رو خوب انجام بدي! شما شابلون بزرگ و زيبايي دارين آقاي قادري اما موارد نقض توي زندگي زيادن و توي شابلون شما جا نميشن.

يك نكته شايد بي ربط هم بايد اضافه كنم. مي دونين كه حاتمي كيا طعنه به روشنفكرا و منتقدا زده؟ گفته:« حتمن بايد اول فيلمم ميزدم برگرفته از فلان كتاب ريموند كارور تا همه تحويلم بگيرن». ميبينيد؟ اين حرفاي فيلمسازيه كه سالنش پر از تماشاگره. حالا مخاطب داستانهاي كارور هم موضع ميگره و ميره كنار جوي خيابان ميشينه!

افرین.خوشحالم که مدام در نوشته هایت به ارزش خود سینما اشاره می کنی و امیدوارم که تاثیر خودش را بگذارد.فکر می کنم شکل گیری چنین جریان فیلمسازی (یعنی فیلمسازی بر اساس این حرف تهوع اور ((اهمیت و ارزش فیلم به پیام و حرف ان)) ) ناشی از این است که در نقدهای منتقدین گذشته ی ما خیلی ارزشی به داستانگویی و فرم نمی شد و بحث بر سر حرف و ((پیام)) فیلم بود وکارگردانانی با خواندن همین نقدها فیلمساز شدند. و امیدوارم که تو و همفکرانت بتوانید بار دیگر ارزش خود فیلم و داستانگویی با کیفیت و فرم باکیفیت و خلاقانه را به همه یاد اوری کنید. که فیلمسازان ما بفهمند که ارزش کارگردانانی مثل فلینی و برگمان و برسون و ... پیش از محتوای فیلمهایشان به کیفیت فضاسازی فیلمهایشان و کارگردانی خلاقانه ی فیلمهایشان است.

باز هم ممنون. موفق باشی.

نقد فوق العاده اي بود . فكر مي كنم حرف دل من و خيلي از بينندگان اين را زديد واقعا اين فيلم مي خواست چه بگويد . حيف از زماني كه براي ديدن اين فيلم صرف شود لطفا براي احترام به خودتان هم كه شده اين فيلم را نبينيد .

بعد از گذشت 7 ماه هنوز هم خاطره دايره زنگي با ان بازيهاي خوب و ساخت خوبترش در ذهنم به تنهايي خودنمايي مي كند .

ايا تا اخر سال باز هم فيلم خوب خواهم ديد ؟؟؟؟؟؟؟

جناب قادری واقعا این فیلم از فیلمهای مسخره ی کیمیایی بهتر نیست؟ که اونو می پرستی .وای از این افراط و تقریط.

مرسی امیر قادری!

اگر در یادداشتی که درباره ی دعوت نوشته بودی هم همین قدر به درون متن پرداخته بودی نه برون متن، اگر دلایل دوست نداشتن دعوت را از خود فیلم درآورده بودی نه از مثلا مقایسه این فیلم با فیلم های دیگر کارگردان، اصلا اگر به جای نگاه کردن به کارگردان دعوت دقیق تر به فيلم دعوت نگاه می کردی و حوصله می کردی با ایمان نقدی بر یک فیلم بی ایمان به داستان می نوشتی، مثل حالا هم ما در این زمانه ی عسرت یک نقد هوشمندانه خوانده بودیم و هم شما مجبور نمی شدی به این فکر کنی که آیا "هنوز می شود نوشت؟" یا نه!

اصلا کاش منتقدان مومن به بی ایمانی فیلمسازان برای کارگردان ها نامه و یادداشت ننویسنند، بنشینند و با ایمان به کارشان، به جادوی کلمه، مومنانه نقد بنویسند.

خیلی خوب بود منم هم تقریبا همین افکار پریشون تو ذهنم اومد وقتی فیلم رو دیدم

ba inke dar mored se zan tagriban bahat movafegam ... nemidunam chera bazi vagta bad juri maglate mikoni?!

ممنون مثل همیشه عالی و تاثیرگذار بود.اقای قادری میخواستم ببینم اگر از سوی دانشگاهمون از شما برای شرکت در جلسات نقد فیلم دعوت کنیم شرکت میکنید؟لطفا جوابتون رو به ایمیلم ارسال کنید.با تشکر.

هر چند با دیدگاه امیر قادری در باره ی این جور نگاه به فیلم سه زن موافق نیستم ولی به نظرم ایشان به عنوان منتقد حق دارد فیلم را همین جوری که فکر می کند درست است نقد کند .

به نظرم بیشتر از ان چه به نقد فیلم سه زن توی این یادداشت پرداخته شود به نگاه جناحی فیلمساز در دنیای بیرون فیلم حمله شده بود .اگر معنای تعهد اجتماعی داشتن راه حل و نسخه ی داروخانه ای است به نظرم نقطه ی قوت فیلم داشتن همین پایان باز و ندادن تز پایانی است .فیلم دارد طرح سوال می کند .و قرارنیست هنرمند پاسخ هر سوالی که طرح می کند را خودش بدهد.

به نظرم نگاهی که امیر قادری به قضیه ی نقد منفی روشنفکری دارد بیشتر متاثر از بازی نیکی کریمی است .یعنی اگر بازیگر دیگری به طور مثال هدیه تهرانی با پرسونایی که از او توی ذهن ها رسوب کرده نقش مینو را بازی می کرد شاید این اشاره های فیلم به کتابخوانی و روشنفکری مینو به این نتیجه ختم نمیشد!!کاش کارکتر مینو را بدون در نظر گرفتن پرسونایی که از کریمی توی ذهن هاست نقد می کردیم..بازی کریمی به نظرم یکی از بهترین بازیهای این چند سال اخیر او بوده و در مقایسه با زن دوم طبیعیتر و بدون اغراق است .

سکانس گروه موسیقی زیرزمینی را هم میشد بهتر دید .این که به هر حال این نسل اگر شرایط بهتر داشت تا خودش را نشان دهد کارش را کند به این اسیب های منفی و عوارض هم دچار نمی شد چیزی که اردوگاه مقابل از بیخ و بن با ان مخالف است.

سنتوری هم در پایان به یک جور عرفان شرقی می رسد سازش را می زند و دلخوش است به تغییر اجتماع خشمگین از طریق دادن اگاهی (اموزش ساز) .ولی دلش نمی خواهد برگردد توی اغوش این اجتماع خشمگین!!هنوز گیر است .هنوز دلش جای دیگه است.

کارکتر های سه زن هم دلشان می خواهد کاری کنند ولی سرگردان و حیران هستند هر نسلی خودش را محق می داند .ولی فیلمساز هیچ نسلی را قهرمان خودش را فرض نکرده و فقط دارد روایت می کند .این غریبه ها باید یک جوری به هم برسند این سوالی است که تا پایان ادامه دارد سوالی که به همین سادگی نمی شود جوابش را داد .

farshid

امیر جان با نظراتت موافقم .دیدن این فیلم منو به شدت عصبانی کرد . این همه جارو جنجال خانم حکمت نیز در باب محرومیت از داشتن بیلبورد و تبلیغات نیز بیهوده است . تبلیغات پرهیاهو در اینرنت و سایت های پربیننده ، پخش ترامت در شمال شهر (می داند که حنوب شهر برای تبلیغ فایده ای ندارد)بیلبوردهایی که علی رغم اینکه می گوید توسط شهرداری جمع شده اند هنوز روی دید است (نمونهاش میدان جمهوری ) و نیز از ممنوعیت پخش تیزر تلوزونیش داد سخن می گوید و حال آنکه من خودم تیزرهای این فیلم را از شبکه های استانی دیدم .نمونه اش استان خوزستان در روز سه شنبه گذشته که اتفاق چندین بار هم پخش شد . طبیعی بود بعد از چند سال انتظار مخاطب توقع دارد کاری فراتر از "زندان زنان" و یا حداقل در همان سطح ببیند . منیژه خانم با غوغا و اخبار فراوان در حاشیه فیلم ،کار را کلید زد و در طول ساخت نیز بارها با ارتباط مناسب با نشریات اخبار و گزارش هایی از ساخت ارائه داد . بعد با شیوه ای که اخیرا مرسوم شده تلاش کرد بدون شرکت دادن فیلم در جشنواره آن را مستقیم برای اکران آماده کند و بعد از اخذ مجوزهای لازم شروع به طراحی یک کمپین و پلن تبلیغاتی مناسب برای این فیلم کرد.

اما با دیدن فیلم به یکی دیگر ازتمهیدات منیژه نیز پی بردم . در لیست بازیگران به اسامی معروفی برمی خوریم و انتظار دیدن فیلمی با بازی ونها رو داریم . اما در عمل با چیز دیگری مواجه می شویم ."رضا کیانیان" تنها در یک سکانس بازی دارد .یک بازی کاملا معمولی و مشخص است که صبح رفته سرلوکیشن و متن رو دیده و حتی حفظ نکرده و بعد رفته جلو دوربین . بازی محدود "صابر ابر" و "آتیلا پسیانی" و حتی" شاهرخ فروتنیان" نیز بیشتر به نظر پر کردن لیست فیلم است از بازیگران مطرح . این بکارگیری بازیگران برای یک و یا چند سکانس محدود رویه خوبی است برای جذب مخاطب ولی در عمل وقتی مخاطب فیلم رو می بینه و متوجه میشه بازیگر محبوبش نقشی کمتر از حد انتظارش داره بدجوری میخوره تو حالش .

من اگر جای منیژه بودم و می دونستم که آگاهانه دارم از این ترفند برای جلب مخاطب استفاده می کنم تو تبلیغات فیلم هم این ترفند را بکار می گرفتم تا بیش از این حال مخاطب رو بگیرم .مثلا تو پوستر می نوشتم : سه زن با بازی نیکی کریمی و رضا کیانیان و بازی متفاوتی از پگاه آهنگرانی و صابر ابر

اول فیلم شاهد "نیکی کریمی" پریشان هستیم با موه های وزوزی که از دو طرف ریخته و یک روسری گله گشاد روی سرش – من تا به حال کمتر زنی رو دیدم اینطوری موهاش رو درست کنه و در اماکن عمومی و محل کار و بازار تردد کنه مگر در مواقعی که به یک عروسی میره – و در سکانس های بعدی دخترش رو می بینیم که "پگاه آهنگرانی" بازی میکنه با همون حالت موها و البته از نظر قیافه که اصلا با مادر محترمشون تو فیلم قابل مقاسه نیست .ظاهرا قرار بود "هدیه تهرانی" نقش رو بازی کنه که به دلایلی انصراف میده و "نیکی کریمی" جایگزین میشه .

اصرار منیژه برای بازی دخترش در این نقش اصلا معلوم نیست . پگاه متاسفانه هر چه بزرگتر میشه از نظر فیس و قیافه از حالت دخترانه خودش داره خارج میشه .قیافش ،حالت فک و دهانش و صورتش از تصویر ی که ما از فیلم دختری با کفشهای کتانی سراغ داریم زمین تا آسمون فرق کرده . بازی بسیار ضعیف و سرد و بی روح پگاه به خوبی نشان می دهد که رویه بکارگیری بازیگر-فامیل در فیلم های کارگردان ها باید مورد بازنگری قرار گیرد . قرار نیست دختر یک کارگردان الزاما در هر فیلم مادر بازی کند .بازی کردن در چنین فیلمی نه چیزی به منیژه اضافه کرده و نه چیزی به پگاه .

در فیلمنامه ما به دو اسم برخورد می کنیم :"منیژه حکمت" و "داریوش عیاری" این دو اسم که یک نوع ترکیب عجیب و غریبی است بین یک کارگردان و یک فیلمبردار( که اتفاقا فیلمبردار نیز حاصل کار اوست )منجر به یک فیلمنامه مغشوش شده که حاصل کار نیز مبتنی بر همان فیلمنامه در آمده(آدم یاد ضرب المثل آشپز که دو تا شد ...میفته ) .هر چند که در لیست مشاورین کارگردان نیز به اسامی "مصطفی خرقه پوش" و نیز" کیانوش عیاری" برمی خوریم اما کارگردانی نیز از ضعف اساسی رنج می برد برای نمونه در صحنه هایی که نیکی کریمی بازی خارج از خانه و در خیابان دارد بخصوص در خیابان های حوالی گلوبندک ،کارگردان به هیج عنوان نتوانسته جمعیت را کنترل کند و از جمعیت بازی بگیرد و تماشاگرها و مردم عادی با چهار چشم در حین بازی نیکی کریمی به او و یا دروبین زل زده اند و این زل زدن را در چندین سکانس می بینیم که نشان از ضعف مشهود کارگردان در کنترل صحنه ها دارد و حال آنکه کیانوش عیاری استاد بازی گرفتن از جمعیت و کنرتل جمعیت است و آدم نمی فهمد چه نوع مشاوره ای به منیژه داده.

اما یک ضعف اساسی دیگر فیلم :پگاه با اون قیافه که به یک دختر بیست و پنج شش ساله می خورد دختر "نیکی کریمی" است که با اون گریم و قیافه تو فیلم حداکثر 30 ساله دیده میشه و نیکی هم دختر "مریم بوبانی" است که حداکثر 50 ساله دیده میشه اما تو فیلم به صراحت گفته میشه که بوبانی 80 ساله است و بنابراین باید یک تبریک ویژه هم بگیم به گریمور .

دو نقش "شاهرخ فروتنیان" و "رضا کیانیان" به نوعی مبهم است .تماشگر احساس می کند که صحنه یا صحنه هایی از این میان حذف شده . معلوم نیست شاهرخ فروتنیان" همسر سابق نیکی کریمی است یا برادرش .همچنین "رضا کیانیان" نیز نقشش معلوم نیست .مشخص نیست که او چه ارتباطی با نیکی کریمی دارد .بیشتر به یک دوست و معشوق قدیمی می خورد .

برقرار کردن ارتباط سه نسل با یک فرش هم به نوعی یک تداعی معانی ذهنی و تاریخی را خواسته رقم بزند که صد البته به شدت ناموفق بوده .

قرار گرفتن "بابک حمیدیان" در قامت یک دندانپزشک سابق و باستان شناس فعلی با اون قیافه احمقانه و سیگار کنار کلاه و حرف های بیهوده تاریخ مصرف گذشته در مسیر پگاه نیز هیچ کمکی به داستان نکرده و انگار چند صحنه نوشته شده برای افزودن تایم فیلم . به راستی "بابک حمیدیان" با اون فلسفه احمقانش تو زندگی چه تاثیری می تونه روی پگاه بزاره که رسما خودش رو تو فیلم احمق معرفی می کنه و یا بالعکس .در سکانس آخر فیلم می بینیم که" بابک حمیدیان" بالاخره اون سیگار رو که چندین سکانس اعصاب تماشاگرا رو خورد کرده بود بالاخره آتیش میزنه و میکشه که یعنی ما عاشق شدیم ویا حداقل حالی به حالی شدیم ..بماندو البته این شاید از نظر کارگردان یک پایان به شدت عمیق و فلسفی باشد (!!!!!) .

صحنه پیدا کردن دختری روستایی با حالی نزار در داخل قبر در گورستان قدیمی روستا و بعد فهمیدن اینکه دختر مال یک روستای دیگر است و بردن و تحویل دادن دختر به خانواده و بعد مردن او هدیه دادن فرش دختر به پگاه توسط مادرش نیز جزو احمقانه ترین صحنه های فیلم است که هیچ معنا و مفهومی از آن استنباط نمی شود جز اینکه کارگردان و نویسنده می خواسته هر طور شده آخر فیلم مادر و دختر و مادربزرگ حتما یک فرش داشته باشند تا پیوند نسل ها رقم بخورد .

از دیدن فیلم حسابی عصبانی شدم .روشنفکری خوب است اما خوب حد و مرزی دارد .روشنفکر می تواند برای خودش روشنفکر بماند اما وقتی محصولی را ارائه کرد (حالا هر محصولی فرقی نمی کند کتاب باشد یا فیلم )باید به شعور مخاطب و نیز جذب او هم بیندیشد .مگر اینکه بخواهد محصول را در در سطح خواص ارائه کند که اشکالی ندارد (مثل شعر خوندن "مهران مدیری" و شعر فهرست خریدش بین شعرای "حلقه دروس" و به به و چه چه گفتن شعرا برای مدیری یا طوفان )

نقد خود خواهانه و از روی غرض ورزی...متاسفم

بعد از يك هفته آمدم و مطمئن بودم هيچ كدام از كامنتهايم تائيد نمي شود . و از اين بابت خوشحالم. من نه از الفاظ ركيك استفاده كردم و نه به كسي توهين كردم . تنها به عنوان يك مخالف ( در اين مقاله و 4 مقاله ديگر ) نظرم را گفتم . شما همان بهتر كه از ده نمكي بنويسيد و دلتان را خوش كنيد به تعداد بازديد كننده هاي سايت سينماي ما. همان بهتر كه مخالف سرسخت روشنفكري باشيد . وقتي تحمل يك انتقاد كوچك را نداريد هرگز دم از انصاف نزنيد كه اصلا" به شما نمي آيد. راستي خبر داريد اكران سه زن در سينما ايران گرفتار همين مصيبتهاي روشنفكري شد !؟

(لازم به ذکر است که موسیقی زیرزمینی الزاما نباید در زیرزمین اجرا شود)

فکر کنم سرباز اسلام بود با بازی فیروز( ستار هریش ) که اوایل انقلاب پخش شد. در این فیلم وفتی می خواست مبارزات زیر زمینی را مطرح کند همزمان با آن فهرمانان فیلم را نشان می داد که وارد زیر زمین میشوند :)

استفاده از بازیگران سرشناس در سکانس های کوتاه پیش از این در فیلمهای موفق دیگری استفاده شده بود از جمله می توان به فیلم موفق سگ کشی از بهرام بیضایی اشاره کرد و البته بازی موفق مژده شمسایی(همسر کارگردان)در این فیلم است . مشکل می توان با فرضیات غلط بعضی دوستان کار گردان را به خاطر این موضوع زیر سوال برد.فیلم موفق چه کسی امیر را کشت هم با بهره گیری از بازیگران سر شناس در مقاطع کوتاه ساخته شد .حاتمی کیا هم دعوت را با همین شیوه ساخته .پس به نظر شما همه ی کارگردان های ما اگر از بازیگری در نقشی کوتاه استفاده کردند دنبال ان فرضیات غلط می روند؟!!

کاش دوستان به جای نقد حاشیه های اکران فیلم به نقد خود فیلم می پرداختند و با هزار تا اسمون ریسمون فیلم را این جور منفی نمی دیدند.

farshid

من هميشه نظرات فرشيد رو ميخونم و باشون موافقم.آقاي قادري اون فيلمي كه شما دنبالش ميگردي تا مثل لقمه ي اماده و جويده شده همه چيز رو بگه و مجال فكر كردن به ادم نده تا يه خورده مخش راه بيفته كه فيلم نيست عزيز من......اون فيلمي فيلمه كه هرچقدر هم راجع بش فكر كني و نقد بخوني بازم جا داشته باشه.....شما برو از همون فيلماي كيميايي دفاع كن......

واقعا سه زن فیلم آشغالی بود .

در ضمن خانم حکمت با رفتار و حرفهایش درباره فیلمساز دولتی و ... خیلی خودش را سبک کرد و شان خودش را پایین آورد

بنظر من فیلم خوب و تاثیرگذاری بود.

واقعا از دیدن این فیلم لذت بردم.