تا به حال كاست‌هاي شعر‌خواني احمد شاملو را گوش داده‌ايد؟ صدايش و شكل شعر خواندنش عين آهنك است. شايد براي همين هيچ وقت موسيقي زير صداي شاعر يا قطعه هاي وسط آن‌ها يادم نمانده.
از خود استاد بشنويد:
«...در همسايه‌گي خانه‌ي ما يك خانواده‌ي متمول ارمني مي‌نشست كه دو دختر رسيده داشت و هر دو مشق پيانو مي‌كردند. چيز‌هايي مي‌نواختند كه چون نقش سنگ در ذهن نا‌آماده‌ي ‌من ماند و بعد‌ها دانستم اتودهاي شوپن بوده است. احساس عجيبي كه از اين تمرين‌ها و بخصوص از صداي پيانو در من به وجود آمد، مرا يكسره هوايي موسيقي كرد. براي اين كه بيشتر بشنوم از خرابه ي پشت خانه‌مان كه انبار سوخت نانوايي مجاور بود راهي به پشت بام خانه پيدا كردم و، ديگر از آن به بعد كارم درآمد! دزدكي به پشت‌بام مي‌خزيدم، پشت هره دراز مي‌كشيدم و ساعت‌ها و ساعت‌ها به ريزش رگباري اين موسيقي كه چيزي يك سره ناشناس و بيگانه بود تسليم مي‌شدم. يك بار همان جا خوابم برده بود و دنيا را به دنبالم گشته بودند. كتكي كه از اين بابت خوردم، همچون رنج شهادت اصيل بود و موسيقي را درجان من به تختي بلندتر برنشاند. چيزي كه در آن راه مي‌توان (و بايد) رنج برد، تا وصل آن قدرت مسيحايي‌اش را بهتر اعمال كند. معشوقي كه در آن فنا بايد شد...»
و اين داستان ادامه دارد...